Ένας κόσμος που αλλάζει: Από τον "δημοσιονομικό γκρεμό" των ΗΠΑ στο τέλος της νέας τάξης πραγμάτων και ο αθέατος ενδο-καπιταλιστικός ιδεολογικός πόλεμος.

15 Σεπτεμβρίου 2008, μουδιασμένη η παγκόσμια κοινή γνώμη ακούει για την μεγαλύτερη, όπως χαρακτηρίστηκε, χρεοκοπία χρηματοπιστωτικού ιδρύματος. Η Λίμαν Μπράδερς (Lehman Brothers) στις ΗΠΑ καταρρέει και καταφεύγει στο πτωχευτικό δίκαιο της χώρας. Το δραματικό κορύφωμα μιας διαδικασίας που ξεκίνησε κάπου το 2006 ή το 2007 σηματοδοτώντας την πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση του 21ου αιώνα. Για πολλούς εφάμιλλη με αυτήν του 1929, όχι άδικα. Οι εξελίξεις ραγδαίες και σαν ντόμινο απλώνονται σε όλη την υφήλιο, για να φτάσουμε μόλις ένα χρόνο μετά να μιλάμε ακόμα και για κρίση εθνικών χρεών με πυρήνα τις χώρες της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Ο κόσμος πια δεν είναι ο ίδιος. Μια εποχή ρευστότητας και αβεβαιότητας ανατέλλει και το διακύβευμα δεν είναι άλλο παρά το ίδιο το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας, περισσότερο όμως το ποιο θα είναι το οικονομικό μοντέλο που θα διαδεχθεί ή θα επικρατήσει σε απάντηση της μέχρι τώρα πορείας.

Από την "θεωρία των δύο άκρων" στην θεωρία του αριστερού άκρου - τις πταίει με τον εξοστρακισμό της χρυσής αυγής;

Υπάρχει μια άποψη που λέει να μην ανησυχούμε, ότι δηλαδή η θεωρία των δύο άκρων ως η επιχειρούμενη μεταμόρφωσή της σε θεωρία του αριστερού άκρου έχει μικρή ζωή. Κατά την ίδια πάντα άποψη, θα έρθει και θα φύγει ως ρητορικό προεκλογικό δίλημμα για να κατευθύνει απλά το "απολωλό" κοπάδι της χρυσής αυγής, τώρα που αυτή απαξιώθηκε στα μάτια των μετριοπαθών ψηφοφόρων της, πίσω στο μαντρί της Νέας Δημοκρατίας. Παραπέρα δεν μπορεί να πάει γιατί θα υποστεί μεγάλες πιέσεις από την διεθνή σκηνή και κοινή γνώμη. Και αυτό γιατί και πέραν θεμάτων νομιμότητας της ίδιας της Ευρωαριστεράς που αντανακλαστικά θα τεθούν, αν ενταθεί αυτή η θεωρία μπορεί δυνητικά να προκαλέσει τέτοιες αστάθειες στην χώρα που θα μπορούσε να υποσκάψει μέχρι και την Ευρωπαϊκή της "προοπτική". Σαφώς είναι μια Μακιέβελη πιθανότητα που προβληματίζει ακόμα και τους γενεσιουργούς αυτής της ηλίθιας θεωρίας, έστω και αν οπορτουνιστικά μεν, παίζουν με την φωτιά δε. Πάντα κατά μια άποψη.

9 μέρες μετά: "Επιχείρηση ψυχρής αποτίμησης" - η δολοφονία της Αμφιάλης και οι προεκτάσεις της.

Από την νεκρανάσταση του φασιστικού κτήνους και την πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα, οι μέρες πέρασαν και το μυαλό αρχίζει να “ψύχεται”. “Ψύχεται”; Η απάντηση είναι μάλλον όχι. Οι συναισθηματισμοί μπορεί όντως να καταλάγιασαν κάπως, οι καταστάσεις και οι εξελίξεις όμως συνεχίζουν να φορτίζουν το κλίμα μιας κοινωνίας που τελικά μουδιάζει μπροστά σε ένα άρτιο και πολυεπίπεδο διαχειριστικό επικοινωνιακό σύστημα το οποίο καταφέρνει να αποδομεί τις ουσίες των πραγμάτων. Τρεις στις τέσσερις ειδήσεις των ΜΜΕ αφορούν την χρυσή αυγή και τις εκφάνσεις του γεγονότος της αποτρόπαιης δολοφονίας, πολιτικής και επιμένουμε, του Παύλου Φύσσα.

Έτσι, η μια από τις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις που βίωνε η χώρα πέρασε σε δεύτερο και τρίτο πλάνο. Η τρόικα ήταν και είναι εδώ φέρνοντας νέα μικρά ή μεγάλα πακέτα μέτρων. Οι Γερμανικές εκλογές έγιναν και το μήνυμα που διημείφθη ήταν να μην περιμένουμε καμιά σοβαρή αλλαγή στην πολιτική της Γερμανίας απέναντι στις πολιτικές του μνημονίου και της λιτότητας, νέα ρητορεία βέβαια που εκστομίστηκε από τους ίδιους σχηματισμούς που μέχρι πριν λίγο προπαγάνδιζαν, ως την ελπίδα μιας κοινωνίας που έβραζε, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν και θα μοχλευθούν προς το καλύτερο μετά από αυτές τις εκλογές. Η “σκιά” του “κακού φασισμού”, κανείς σώφρων δεν θα διαφωνήσει με αυτόν τον χαρακτηρισμό, σκέπασε τα πάντα. Εντάξει το “εμπεδώσαμε” πια, είναι κακό πράγμα ο φασισμός...παρακάτω...

Το κτήνος νεκραναστήθηκε: Η πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η εκκόλαψη του "φιδιού".

Παύλος Φύσσας. "Δεν ξεχνώ 2013"

Φαίνεται τελικά ότι 70 χρόνια μετά, αυτό που η ανθρωπότητα βίωσε κατά τον β' παγκόσμιο πόλεμο δεν έχει ξεπεραστεί. Παρά την ήττα τους τότε, ο ναζισμός και ο φασισμός σοβούσαν στην σκιά της ευημερίας του μεταπολεμικού κόσμου. Οι κοινωνίες αργά αλλά σταθερά πέφτανε στην λήθη της έπαρσης του νικητή εξοστρακίζοντας τις μνήμες εποχών που όλοι θέλανε να ξεχάσουν σαν μετά το ξύπνημα από έναν εφιάλτη. Κανείς δεν ήθελε να δεχθεί ότι οι ηττημένοι του δεύτερου μεγάλου πολέμου δεν θα αναγνώριζαν την ήττα τους. Όλοι πίστεψαν ότι το κακό νικήθηκε και ότι δεν θα τολμούσε να ξανά επιστρέψει... ο 34χρονος Παύλος Φύσσας πλήρωσε με την ζωή του αυτήν την λήθη, για την οποία όλοι μας με τον τρόπο που αναλογεί στον καθένα είμαστε υπεύθυνοι. Είναι άλλο ένα θύμα στα 65 εκατομμύρια χαμένων ψυχών του τελευταίου μεγάλου πολέμου, που συγκεκριμένες ανίερες ελίτ επέβαλαν στην ανθρωπότητα χρησιμοποιώντας σαν όργανα ηλίθιους και αλλόφρονες ημιμαθείς ανθρώπους με όχημα τον ολοκληρωτισμό.

Το "success story", οι επενδύσεις και το ψέμα του χαμηλού παραγωγικού κόστους.

Σε έναν ιδιότυπο "πόλεμο": ΜΜΕ το ισχυρότερο όπλο

Να δεχθούμε όλοι και πέραν πάσης αμφιβολίας και αμφισβήτησης ότι η Ελληνική οικονομία είχε (και έχει) τις στρεβλώσεις της. Να δεχθούμε επίσης ότι το παραγωγικό μοντέλο της χώρας είχε και αυτό τις στρεβλώσεις του - για τους μετριοπαθείς ή ότι η παραγωγή απουσίαζε ολοσχερώς - για τους "πιο ένθερμους" κατήγορους. Πάνω-κάτω όμως τελικά όλοι συμφωνούμε σε αυτά τα πράγματα άσχετα από την κομματική "συνομοταξία".

Και η αλήθεια είναι ότι έχει ήδη διυλιστεί αρκετά ο κώνωπας με τις διαπιστώσεις για το τις πταίει με την οικονομική κατάντια της χώρας, τόσο που αυτές έχουν μάλλον καταλήξει πια βαρετές και ανούσιες. Και αυτό γιατί, η εμμονή δηλαδή στις διαπιστώσεις, ίσως είναι μια βολική επικοινωνιακή συνθήκη του πολιτικού συστήματος και της καθεστηκυίας τάξης για δύο λόγους. Πρώτων να εντείνει τον ωφέλιμο για αυτούς κοινωνικό αυτοματισμό μέσω μια αέναης διελκυστίνδας για τα αίτια της οικονομικής κρίσης και δεύτερον, για να περάσουν στην κοινή γνώμη τις βολικές και πάλι για αυτούς, "αλήθειες" και "μονόδρομους" που θέλουν να επιβάλουν. "Αλήθειες" και "μονόδρομοι" που ωστόσο κουβαλούν μυριάδες ψεμάτων λες και ο μέσος "κοινός θνητός" είναι χαζός(;) και δεν ψάχνεται έστω και ερασιτεχνικά με τα δεδομένα και τους αριθμούς, κάνοντας ακόμα και μια βόλτα στο διαδίκτυο...

Μαρία Ρεπούση: Τα αρχαία Ελληνικά είναι μια "νεκρή" γλώσσα.

Μαρία Ρεπούση, βουλευτής Α' Πειραιά ΔΗΜΑΡ

Προσφάτως η γνωστή και μη εξαιρετέα κυρία Ρεπούση έφερε τον εαυτό της πάλι στο προσκήνιο της επικαιρότητας, λες τελικά και όποτε "χτυπάει" με τις αμφιλεγόμενες τοποθετήσεις της για το γνωστά θέματα ιστορίας και άλλων συναφών "ακαδημαϊκών" θεμάτων, αναζητά ως ένας άλλος κακό-τάλαντος σταρ την προσοχή του κόσμου, μπας και καταφέρει να κλείσει ένα καινούριο συμβόλαιο στην επερχόμενη σαιζόν της show biz.

Μετά τα όλα άλλα τόσα, τώρα υποστηρίζει πια και ότι η αρχαία Ελληνική γλώσσα είναι νεκρή. Δεν έχει τίποτα να προσφέρει λέει πια στον σύγχρονο Έλληνα και μαθητή. Σίγουρα ναι με τον τρόπο που διδάσκονται, ο οποίος το μόνο που καταφέρνει να κάνει είναι ακριβός αυτός, να τα αχρηστεύει. Έτσι είναι, η παπαγαλία και ο αυτοσκοπός του επαγγελματισμού αχρηστεύουν τα πράγματα και δημιουργούν ανθρώπους διαποτισμένους από τον αρνητικό κυνισμό και άρα επιρρεπείς σε κάθε μορφή μισαλλοδοξίας.

"Νέα τάξη" και "παγκοσμιοποίηση" - από τον ιστορικό προσδιορισμό αυτών των εννοιών στις θεωρίες συνωμοσίας και τον άγνωστο μύθο του Νεμρώδ

Όλοι έχουμε ακούσει τις λέξεις "νέα τάξη πραγμάτων" και "παγκοσμιοποίηση" και στους περισσότερους το μυαλό τους πάει στην συνομωσιολογία. Όχι άδικα, γιατί η αλήθεια είναι ότι αυτοί οι όροι συνοδεύονται πολλές φορές από διάφορες θεωρίες οι οποίες φαντάζουν "υπερβολικές". Συχνά έχουν περιεχόμενο καταστροφολογικό για την ανθρωπότητα και τις κοινωνίες προκαλώντας έτσι φόβο και τρόμο στους εύπιστους και σαρκασμό ή κυνική περιφρόνηση στους σκεπτικιστές.

Η αλήθεια όμως στην πραγματικότητα είναι ότι αυτοί οι δύο όροι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με θεωρίες συνωμοσίας. Τουναντίον, έχουν χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στην ιστορία του νεότερου πολιτισμού από πολιτικούς, ιστορικές προσωπικότητες και διανοούμενους. Η επιστήμη της ιστορίας τους υιοθέτησε, εξειδικεύοντας τους ωστόσο ως όρους συναφείς με την πολιτική και ιστορική τους έννοια και διαχωρίζοντας τους από διάφορους συσχετισμούς με τις θεωρίες συνωμοσίας.

ΗΠΑ: Έτοιμες για χτύπημα "χειρουργικής" επέμβασης στην Συρία;

Λίγο πριν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα και κατά την συνάντησή του στον λευκό οίκο με επισήμους από τις Βαλτικές χώρες, αναφερόμενος στο θέμα της Συρίας είπε, ότι οι ΗΠΑ εξετάζουν το ενδεχόμενο μιας εξειδικευμένης επέμβασης στην Συρία αποκλείοντας οποιαδήποτε εκτεταμένη εμπλοκή με χερσαίες δυνάμεις. Επεσήμανε μάλιστα ότι αν η επέμβαση γίνει, αυτή θα έχει χαρακτήρα "χειρουργικό" με σκοπό την καταστροφή του χημικού οπλοστασίου της Συρίας και θα είναι περιορισμένης χρονικής διάρκειας. Υπάρχουν όμως διάφορα οξύμωρα σε αυτή την πρόθεση "ελαφράς" επέμβασης στην Συρία...

Κίνα: Ένας νεοφιλελεύθερος γίγαντας “Φρανκενστάιν” με πήλινα πόδια; Μια προαναγγελθείσα οικονομική κρίση, οι γεωπολιτικές προεκτάσεις και η Ελλάδα.

Βρίσκεται το Κινέζικο θαύμα στο τέλος του; Η απάντηση είναι σαφής και καταφατική και αποτυπώνεται γλαφυρά σε έναν μεγάλο αριθμό δημοσιευμάτων κυρίως του ξένου τύπου αλλά και στις απόψεις πολλών διάσημων αναλυτών και οικονομολόγων.

 

  

Συναγερμός, μεγάλο... τείχος εν όψη.

Ο Πωλ Κρούγκμαν μάλιστα, γνωστός Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος, έγραψε πρόσφατα σε άρθρο του στους New York Times “Τα σημάδια είναι τώρα πια αδιάψευστα: Η Κίνα είναι σε μεγάλο μπελά. Δεν μιλάμε απλά για μια καθόδων “αναποδιά”, αλλά για κάτι πιο ουσιώδες και θεμελιώδες. Ο τρόπος του επιχειρείν, το οικονομικό σύστημα που οδήγησε για τρεις συναπτές δεκαετίες την χώρα σε μια εκπληκτική ανάπτυξη, έχει φτάσει πια στα όριά του. Και θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το Κινέζικο μοντέλο είναι έτοιμο να συγκρουστεί με το δικό του μεγάλο τείχος (σ.σ Great Wall, Σινικό τείχος), το μόνο ερώτημα τώρα είναι πόσο άσχημη θα είναι αυτή η σύγκρουση!”

Μέρκελ: Εμπάργκο όπλων και κυρώσεις για την Αίγυπτο - Οι μεγάλες γεωπολιτικές προεκτάσεις πίσω από μια "μικρή" δήλωση.

Την απαγόρευση πώλησης όπλων στην Αίγυπτο στο πλαίσιο μιας συντονισμένης αντίδρασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη βία που μαστίζει τη χώρα προτείνει η Γερμανία.

Μιλώντας στο γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό ZDF η Merkel είπε πως οι εξαγωγές όπλων «θα πρέπει να υπόκεινται σε μέτρα που δείχνουν ξεκάθαρα το σκεπτικισμό μας σε σχέση με όσο συμβαίνουν στην Αίγυπτο αυτή τη στιγμή». «Όσο περίπλοκη και να είναι η πολιτική κατάσταση, η βία δεν αποτελεί λύση», πρόσθεσε. «Κανείς, είτε ανήκει στο στρατό, είτε όχι, δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί βία κατά των πολιτών».

...και ίσως θα ήθελε να συμπληρώσει ότι η οικονομική βία κατά των πολιτών και η εξαθλίωση των λαών μέσω των πολιτικών λιτότητας και των μνημονίων είναι επιτρεπτή, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Αλήθεια όμως, γιατί η Γερμανία κάνει αυτήν την πρόταση για την Αίγυπτο; Πως ξάφνου και σε αντίθεση με τα όσο μας έχει συνηθίσει η Γερμανική εξωτερική πολιτική, ενεργοποιείται εντόνως στα πράγματα της λεγόμενης Αραβικής άνοιξης; Έχει συμφέροντα η Γερμανία στην Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή και πως και σε τι βαθμό έχει εμπλακεί στα τεκταινόμενα αυτών των περιοχών; Σχετίζεται η Γερμανία με την λεγόμενη ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την δημιουργία ενός σύγχρονου χαλιφάτου στον Μουσουλμανικό κόσμο; Οι απαντήσεις που μπορούμε να λάβουμε σε αυτά τα ερωτήματα είναι κρίσιμες και έχουν τεράστιο γεωπολιτικό αντίκτυπο για την σταθερότητα και την ασφάλεια της Μεσογείου. Και προφανώς οι δυναμικές που δημιουργούνται σε αυτό το επίπεδο από τις δραστηριότητες της “φίλου και σωτήριας” χώρας δεν είναι καθόλου θετικές για εμάς, αλλά πιθανά ακόμα και για όλον τον κόσμο! Και δεν πρόκειται για συνωμοσιολογία. Δεδομένα, γεγονότα και καταστάσεις που προκύπτουν εξ αντανακλάσεως από αποτελέσματα πραγμάτων μαρτυρούν ότι κάτι τέτοιο όχι μόνο υφίσταται αλλά έχει ήδη ξεκινήσει και συντελείται.

Συνάντηση Ομπάμα-Σαμαρά: Επιτυχία μιας... προαναγγελθείσας επιτυχίας;

Ήλθον είδον και απήλθον... η είδηση από την επίσκεψη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον είναι ότι δεν υπήρξε... είδηση.

Ο συστημικός τύπος και η κυβέρνηση πανηγύρισαν τα περί λιτότητας του Ομπάμα δημιουργώντας άλλο ένα οξύμωρο μέσα στα άλλα τόσα τους. Οι ίδιοι που μέχρι πρότινος υποστήριζαν την συνταγή των μνημονίων και της λιτότητας ως μονόδρομο, τώρα πανηγυρίζουν την δήλωση του Ομπάμα “Στις προκλήσεις που σημειώνονται δεν μπορούμε να βλέπουμε την λιτότητα ως λύση”... άρα δηλαδή, πως θα αντιμετωπίσουν στο εσωτερικό, τους ως τώρα “επικίνδυνους” και “γραφικούς” επικριτές αυτών των πολιτικών; ως “Ομπαμικούς”;

Ντίσνεϊ: Πως να φτιάξετε έναν ναζί - ένα διαχρονικό ταινιάκι (VID)

1943 και ενώ μαίνεται ο τελευταίος μεγάλος πόλεμος, ο Ντίσνεϊ παράγει μια σειρά από 32 ταινίες μικρού μήκους κινούμενων σχεδίων βάση συμβολαίου με την Αμερικάνικη κυβέρνηση. 

Το περιεχόμενο αυτών των ταινιών σχετίζεται σαφέστατα με το πολεμικό κλίμα της εποχής και δεν αποτελεί εξαίρεση της προπαγανδιστικής λογικής και προσπάθειας της κυβέρνησης να επιστρατεύσει το πιο ισχυρό της όπλο σε αυτήν την κατεύθυνση, την βιομηχανία θεάματος και το "Χόλιγουντ".

Αναμφίβολα τέτοιες επιλογές μπορεί να κρίνονται αρνητικά τις περισσότερες φορές καθώς η τέχνη είναι και οφείλει να είναι, αδέσμευτη και ανεξάρτητη. Είναι άλλο πράγμα η στρατευμένη τέχνη η οποία προκύπτει ως στάση ζωής και επιλογή του δημιουργού και άλλο πράγμα η κατευθυνόμενη επέμβαση τρίτων ή η κατά παραγγελία δημιουργία που υποκινείται από σκοπιμότητες. Το πρώτο βέβαια και τούμπαλιν, μπορεί να συναντήσει το δεύτερο, οπότε εδώ ξεκινάνε τα προβλήματα. Είναι ένα θέμα που απασχολεί πολλούς κύκλους διανοούμενων και καλλιτεχνών, ωστόσο στο τέλος της ημέρας, η ιστορία είναι αυτή που από μόνη της κρίνει και αποφασίζει.

Πωλ Κρούγκμαν: Η Ελλάδα χρησιμοποιείται σαν μπαμπούλας

"Η συνεχής επίκληση της Ελλάδος ως παράδειγμα προς αποφυγήν συσκοτίζει τα πραγματικά αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης", τονίζει ο νομπελίστας οικονομολόγος, κ. Πολ Κρούγκμαν, σε άρθρο του που φιλοξενεί η φλαμανδόφωνη εφημερίδα De Morgen.

 

Ο Αμερικανός οικονομολόγος διερευνά κατά πόσον η περίπτωση του Ντιτρόιτ - που ως γνωστόν πριν από μερικές μέρες κήρυξε στάση πληρωμών - μπορεί να παραλληλιστεί με την περίπτωση της Ελλάδας.

Σύμφωνα με τον κ. Κρούγκμαν, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία θα έπρεπε να έχουν αμελητέο αντίκτυπο σε παγκόσμια κλίμακα, λόγω του περιορισμένου μεγέθους της, που είναι μόλις 1,5 φορά μεγαλύτερο από το αντίστοιχο του Ντιτρόιτ.

Δυστυχώς, όμως, όπως παρατηρεί, πολλοί διαμορφωτές γνώμης χρησιμοποίησαν την ελληνική κρίση για να επισείσουν τον μπαμπούλα της επαπειλούμενης πτώχευσης, προκειμένου να φέρουν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης την ανάγκη υλοποίησης πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Στην Αθήνα την Κυριακή 21 Ιουλίου Ο Υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ

Ο ΥΠΟΚ των ΗΠΑ Τζακ Λου (Jack Lew)

Η σημασία μιας επίσκεψης που “περνάει” στα ψιλά γράμματα του τύπου...

Την Αθήνα θα επισκεφθεί την Κυριακή 21 Ιουλίου ο Αμερικάνος υπουργός οικονομικών Τζακ Λου (Jack Lew) όπως ανακοίνωσε το Αμερικάνικο υπουργείο. Ο Κύριος Τζακ Λου θα μεταβεί στην Αθήνα μετά τη λήξη της συνόδου των υπουργών Οικονομικών και των κεντρικών τραπεζιτών της Ομάδας των Είκοσι (G20) στην Μόσχα το Σαββατοκύριακο και θα έχει συνομιλίες με τον υπουργό οικονομικών κύριο Γιάννη Στουρνάρα, όπως επίσης και με τον Έλληνα πρωθυπουργό κύριο Αντώνη Σαμαρά, σχετικά με την εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την οικονομική ανάπτυξη... τουλάχιστον η ανακοίνωση αυτό ορίζει ότι θα είναι το πλαίσιο των συνομιλιών, είναι όμως έτσι;

Ο Σαμαράς στην Ουάσιγκτον στις 8 Αυγούστου

Έκλεισε η πολυπόθητη συνάντηση ύστερα από πολύμηνη προσπάθεια μετά την ακύρωση-πάγο του προηγούμενου ραντεβού τον Ιούνιο.

 

Σχεδόν τρία χρόνια έχει να επισκεφθεί ο Κος Σαμαράς τις ΗΠΑ. Γιατί τώρα; Προέκυψε ξαφνικός "έρωτας";

Η ξαφνική "αγάπη" του Κου Ομπάμα για την Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με το γεγονός ότι "απετράπει" η περίφημη κάθοδος του "ξανθού" γένους στην χώρα μας μετά το "φιάσκο" της ΔΕΠΑ.