Από την "θεωρία των δύο άκρων" στην θεωρία του αριστερού άκρου - τις πταίει με τον εξοστρακισμό της χρυσής αυγής;

Υπάρχει μια άποψη που λέει να μην ανησυχούμε, ότι δηλαδή η θεωρία των δύο άκρων ως η επιχειρούμενη μεταμόρφωσή της σε θεωρία του αριστερού άκρου έχει μικρή ζωή. Κατά την ίδια πάντα άποψη, θα έρθει και θα φύγει ως ρητορικό προεκλογικό δίλημμα για να κατευθύνει απλά το "απολωλό" κοπάδι της χρυσής αυγής, τώρα που αυτή απαξιώθηκε στα μάτια των μετριοπαθών ψηφοφόρων της, πίσω στο μαντρί της Νέας Δημοκρατίας. Παραπέρα δεν μπορεί να πάει γιατί θα υποστεί μεγάλες πιέσεις από την διεθνή σκηνή και κοινή γνώμη. Και αυτό γιατί και πέραν θεμάτων νομιμότητας της ίδιας της Ευρωαριστεράς που αντανακλαστικά θα τεθούν, αν ενταθεί αυτή η θεωρία μπορεί δυνητικά να προκαλέσει τέτοιες αστάθειες στην χώρα που θα μπορούσε να υποσκάψει μέχρι και την Ευρωπαϊκή της "προοπτική". Σαφώς είναι μια Μακιέβελη πιθανότητα που προβληματίζει ακόμα και τους γενεσιουργούς αυτής της ηλίθιας θεωρίας, έστω και αν οπορτουνιστικά μεν, παίζουν με την φωτιά δε. Πάντα κατά μια άποψη.

Ας μην κρυβόμαστε, η μνημονιακή ψευδό-νομενκλατούρα και η χρυσή αυγή έχουν προέρθει από την ίδια μήτρα μιας συγκεκριμένης εταιροκρατίας, ντόπιας και ξένης. Όταν λοιπόν βλέπεις ότι το σύστημα διώκει το ίδιο του το τεκνό τι σημαίνει; Ότι υπάρχει ίσως κάποιο πρόβλημα στον πυρήνα; Ότι σχεδιάζει αλλαγή "τάξης" ή ότι βρίσκεται σε πανικό λόγω αστοχιών ή έλευσης αναπόφευκτων αλλαγών;

Αν επιχειρήσουμε μια απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, τέσσερις λοιπόν οι πιθανότητες για να συμπυκνώσουμε. Πρώτων ότι το "τεκνό" αυτό, ως "μαντρόσκυλο" με φυσικά ένστικτα φονιά, έσπασε το λουρί από το αφεντικό και έτσι δεν μπορεί παρά να θανατωθεί ή να μαζευτεί κακήν κακός και να "τιμωρηθεί". Δεύτερον, το "τεκνό" αυτό πρέπει να ενισχυθεί περαιτέρω. Τρίτον και συναφές με το δεύτερο, το "φίδι" "πρέπει να αλλάξει δέρμα", το σκιαγράφησε αμυδρά και ο Μπάμπης Παπαδημιτρίου στον Σκαϊ με τα περί "σοβαρής" χρυσής αυγής. Τέταρτον, ότι υπάρχει πανικός γιατί έρχεται αναπόφευκτη αλλαγή τάξης και η μήτρα αυτού του τεκνού θέλει να δείξει "καλό" πρόσωπο ως δείγμα "καλής διαγωγής" στον υπαίτιο αυτής της αλλαγής. Για να μπορέσει και πάλι να κερδίσει μια ευνοϊκή ίσως θέση στις αποφάσεις της επόμενης μέρας.

Να σταθούμε όμως λίγο στο τελευταίο, αφού τα άλλα έχουν μάλλον εξαντληθεί λίγο-πολύ στην θεματολογία και τις συζητήσεις των ημερών, μια και που όλα δείχνουν ότι διαμορφώνονται νέοι συσχετισμοί στις διεθνείς αλλά και στις εσωτερικές επιχειρηματικές ελιτίστικες ισορροπίες.

Από την πρόσφατη ιστορική για πολλούς ομιλία του Ομπάμα στα ηνωμένα έθνη και την αντικατάσταση της έκφρασης "νόμος και τάξη", που ο πατέρας Μπούς το 1991 είχε εισάγει για τα διεθνή πράγματα διακηρύσσοντας την εποχή της νέας τάξης πραγμάτων, με τον όρο δημοκρατία και την προαναγγελία μιας άλλης κατεύθυνσης με έμμεσες αναφορές στην έλευση μιας διάδοχης εποχής αυτής της νέας τάξης πραγμάτων. Μέχρι την σύγκρουση, με φόντο το "κατέβασμα των ρολών" του Αμερικάνικου δημοσίου, ανάμεσα στους δημοκρατικούς με τους ρεπουμπλικάνους και την σκληρά δεξιά του "κόμματος του τσαγιού" (tea party), ως το ουσιαστικό διακύβευμα για το μέλλον ενός οικονομικού μοντέλου με χαρακτηριστικά κοινωνισμού ή την υποτροπή στις γνωστές λογικές του νεοφιλελευθερισμού ή αλλιώς του καπιταλιστικού ολοκληρωτισμού. Η ρήση που λέει ότι όταν η Αμερική φτερνίζεται τότε όλος ο κόσμος κρυολογεί... έχει πολύ ενδιαφέρον.

Από τα συνεχή λουκέτα μεγάλων Ελληνικών επιχειρήσεων, την "ξενιτιά" πολλών άλλων μεγάλων μεγεθών του Ελληνικού επιχειρείν και κεφαλαίου (βλέπε ΒΙΟΧΑΛΚΟ, ΦΑΓΕ, κόκα κόλα, κτλ), μέχρι τα λόγια του προέδρου του ΣΕΒ (Σύνδεσμος επιχειρήσεων και βιομηχάνων) "συντρόφου" Δ. Δασκαλόπουλου που σε συνέντευξη του στον Σ. Κούλογλου στο tvxs και που προφανώς δεν ξεστομίζει μια απλή προσωπική σκέψη μόνο, λέει μεταξύ άλλων ότι: "η βιομηχανία έχει γονατίσει από την κρίση, και αγωνίζεται να σωθεί για να διασωθούν οι θέσεις εργασίας και το κοινωνικό μέρισμα που αντιπροσωπεύει. Η λιτότητα πλήττει το παραγωγικό κεφάλαιο όπως πλήττει και την υπόλοιπη κοινωνία. Σε σχέση δε με τα μνημόνια, επιδοκιμάσαμε τις μεταρρυθμίσεις και τις θεσμικές αλλαγές που προέβλεπαν, στο βαθμό που αντιστοιχούσαν σε πάγιες θέσεις του ΣΕΒ. Αν όμως μνημόνιο σημαίνει μόνο περικοπές,  φόρους  λιτότητα, σας λέω ότι το κεφάλαιο που εκπροσωπεί ο ΣΕΒ υπήρξε - το έχω ξαναπεί - η πρώτη αντιμνημονιακή φωνή". Είχαμε γράψει σε παλαιότερο μας άρθρο με αφορμή την "ξενιτιά" της ΒΙΟΧΑΛΚΟ, αρκετά πιο πριν από αυτήν την συνέντευξη στο tvxs, ότι "...ίσως κρίσιμα σοβαρό και σημαντικό που μπορεί να πυροδοτήσει και εξελίξεις, θα το πούμε Αγγλιστί που έχει και γούστο, memorandums hurt business (τα μνημόνια πληγώνουν ή κάνουν κακό στην επιχειρηματικότητα)!"

Βέβαια ο κύριος Δασκαλόπουλος και με αφορμή το "γνωστό κλίμα των ημερών" με τα της χρυσής αυγής και την θεωρία των δύο άκρων είπε και κάτι άλλο πολύ ενδιαφέρον: "Η πολιτική αξιολόγηση της βίας δημιουργεί τελικά καθολική ανοχή στη βία. Αλλά αυτά είναι φαινόμενα αντιμετωπίσιμα σε ένα υγιές σύστημα. Μια δημοκρατία απειλείται πραγματικά όταν παροπλίζεται πολιτικά και ηθικά. Όταν απαξιώνεται στη συνείδηση των πολιτών της. Όταν δεν έχει να αντιτάξει αξιακά αντισώματα. Η δημοκρατία λειτουργεί σωστά όταν είναι αυτοάνοση. Τότε δεν έχει να φοβηθεί κανέναν!"  για να συμπληρώσει παρακάτω σε σχέση και με την επίμαχη θεωρία των δύο άκρων, "...επιπλέον όμως, τη βρίσκω και επικίνδυνη. Έχει μια εμφυλιοπολεμική χροιά, υποδηλώνει μια αντίληψη μονοκομματικής δημοκρατίας που είναι ευθέως αντιδημοκρατική."

Και παράλληλα με όλα αυτά έχουμε και το θέμα των ημερών, τον "εξοστρακισμό" της χρυσής αυγής από την ίδια την "μήτρα", όπως είπαμε και πιο πάνω, που ουσιαστικά την έφερε στην ζωή... Ας θυμηθούμε έτσι και για λίγο την συμφωνία της Καζέρτα της 26ης Σεπτεμβρίου 1944 ανάμεσα στην κυβέρνηση "εξωτερικού", την οργανωμένη αντίσταση και τους συμμάχους, επειδή καμιά φορά η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η συμφωνία αυτή, μεταξύ των άλλων, προέβλεπε ότι τα ιδρυμένα από τις κατοχικές κυβερνήσεις τάγματα ασφαλείας θεωρούνταν όργανα του εχθρού και θα αντιμετωπίζονταν ως δοσίλογοι. Κάπου λίγο πιο πριν όμως από τον Ιούλιο του ίδιου έτους, αρκετοί δοσίλογοι και συνεργάτες των Γερμανών που είχαν υψηλή πληροφόρηση για τα πράγματα της απόβασης της Νορμανδίας και το ανατολικό μέτωπο, είχαν αρχίσει να ταλαντεύονται και να "καλλωπίζουν" εαυτούς ως "πατριώτες" και αντιπάλους των ναζί και του άξονα. Λίγο μετά, τον Οκτώβριο οι Γερμανοί κατακτητές έφευγαν από την Ελλάδα.

Το 2014 συγκεντρώνει τρεις σημαντικές επετείους. 100 χρόνια από τον Α' παγκόσμιο πόλεμο, 70 χρόνια από την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον ναζιστικό ζυγό και 40 χρόνια από την μεταπολίτευση!

Υπερβολικές σκέψεις; Ευσεβείς πόθοι; Αλλά γιατί να αποκλείσεις κάτι σε έναν κόσμο που εμφανώς δείχνει ότι αλλάζει; ...φαντάζεται κανείς τις επιπτώσεις στον "παλαιό" κόσμο αν οι ΗΠΑ προχωρήσουν στο επόμενο κρίσιμο ραντεβού του κογκρέσου για το θέμα της δανειοδότησης της χώρας στις 17 Οκτωβρίου, σε στάση πληρωμών; Λέμε τώρα...

444©