Συνάντηση Ομπάμα-Σαμαρά: Επιτυχία μιας... προαναγγελθείσας επιτυχίας;

Ήλθον είδον και απήλθον... η είδηση από την επίσκεψη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον είναι ότι δεν υπήρξε... είδηση.

Ο συστημικός τύπος και η κυβέρνηση πανηγύρισαν τα περί λιτότητας του Ομπάμα δημιουργώντας άλλο ένα οξύμωρο μέσα στα άλλα τόσα τους. Οι ίδιοι που μέχρι πρότινος υποστήριζαν την συνταγή των μνημονίων και της λιτότητας ως μονόδρομο, τώρα πανηγυρίζουν την δήλωση του Ομπάμα “Στις προκλήσεις που σημειώνονται δεν μπορούμε να βλέπουμε την λιτότητα ως λύση”... άρα δηλαδή, πως θα αντιμετωπίσουν στο εσωτερικό, τους ως τώρα “επικίνδυνους” και “γραφικούς” επικριτές αυτών των πολιτικών; ως “Ομπαμικούς”;

Αλλά και αυτή η ρήση του Ομπάμα δεν είναι καινούργια. Οι Αμερικάνοι έχουν κριτικάρει πάρα πολλές φορές τις πολιτικές διαχείρισης της κρίσης στην Ευρωζώνη. Προφανώς και τα βέλη τους στοχεύουν τον “εμπνευστή” τους. Ο Ομπάμα ήταν δίπλα στην Μέρκελ στις κοινές τους δηλώσεις όταν κατά την τελευταία του επίσκεψη στο Βερολίνο τον περασμένο Ιούνιο (2013) “πέταξε” εντέχνως και ευθαρσώς το “καρφιά” του. Είχε πει τότε “...να συνεργαστούμε ώστε οι νέοι στο Σικάγο, στο Βερολίνο, στην Αθήνα και στη Μαδρίτη να μπορούν να απολαύσουν τους καρπούς της εργασίας”, για να συμπληρώσει λίγο μετά “η Γερμανία δεν θα τα πάει καλά στην οικονομία αν η υπόλοιπη Ευρώπη δίνει μάχη για επιβίωση”. Οι Αμερικάνοι λοιπόν μιλάνε απευθείας με τους Γερμανούς και δεν χρειάζονται κανέναν ενδιάμεσο για να μεταφέρει τα μηνύματα τους.

Ας μην έχουμε αυταπάτες, ο Ομπάμα είπε αυτά που είπε για να τα ακούσει ο ίδιος ο Σαμαράς. Συμπλήρωσε μάλιστα “Ο πρωθυπουργός μου είπε ότι είναι δεσμευμένος να προχωρήσει, αλλά δεν μπορούμε να πάμε μονοδιάστατα στη λιτότητα...” δηλαδή με άλλα και απλά λόγια, ο Σαμαράς είναι αυτός που έχει βάλει την υπογραφή του για την τήρηση αυτών των πολιτικών λιτότητας!

Παρά όμως τις έμμεσες παραδοχές του ίδιου του κύριου Σαμαρά ότι το πρόγραμμα δεν βγαίνει με τις αναφορές του στην ανεργία και τις απώλειες που υφίσταται ο Ελληνικός λαός οι οποίες και αποτυπώνονται στην δραματική μείωση του ΑΕΠ, η απορία είναι εύλογη για εμάς όπως και για τους Αμερικάνους προφανώς. Πως μπορείς να εφαρμόζεις μια πολιτική όταν αυτή είναι προβληματική και καταστρεπτική; ...και οι Αμερικάνοι βέβαια δεν ήταν λίγες οι φορές που με διάφορους τρόπους είχαν προειδοποιήσει την Ελληνική πλευρά από πρώτης μάλιστα τετραετίας Ομπάμα και υπουργίας οικονομικών Τίμοθι Γκάιτνερ.

Πέρα όμως από τις επίσημες δηλώσεις που Ομπάμα και Σαμαράς κάνανε μπροστά στις κάμερες, τα ρεπορτάζ και οι αναφορές από την Ουάσιγκτον για το τι ειπώθηκε στην κατ ιδίαν συζήτηση τους παίρνουν και δίνουν. Αν είναι κάτι το οποίο μπορούμε να κρατήσουμε από αυτά, είναι ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός και σχετικά με το θέμα της βιωσιμότητας του χρέους και της πιθανής ελάφρυνσης του, ζήτησε να αποφευχθεί μια δεύτερη φάση αντιπαραθέσεων μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ, γιατί όπως υποστήριξε αυτό κάνει κακό στις προσπάθειες της χώρας να προσελκύσει ξένες επενδύσεις. Για να λάβει την απάντηση ότι οι ΗΠΑ θα... υποστηρίξουν το έργο του ΔΝΤ.

Πλήρως δηλαδή ευθυγραμμισμένος ο κύριος πρωθυπουργός με την γραμμή Βερολίνου το οποίο “βγάζει σπυράκια” όταν ακούει για τέτοια πράγματα, προκαλώντας μάλιστα τον κύριο Σόιμπλε να καταφεύγει σε βλοσυρές ρήσεις εναντίον του Αμερικανικού παράγοντα και υποδεικνύοντας του να μην ανακατεύεται στα του οίκου της ΕΕ. Θα μπορούσε μάλιστα να πει κάποιος με κυνικό τρόπο ότι ο κύριος Σαμαράς πήγε στις ΗΠΑ για να τις παρακαλέσει να μην πιέζουν τόσο πολύ τους Γερμανούς “φίλους” μας σε αυτό το θέμα γιατί και εμείς βέβαια μαζί τους είμαστε και δεν θέλουμε να “στεναχωριούνται”... όσο κυνική μπορεί να είναι όμως αυτή η τοποθέτηση, άλλο τόσο κυνική και σαφής ήταν η απάντηση που έλαβε ο κύριος Σαμαράς.

Και ας μην ξεγελιόμαστε, αυτή η αντιπαράθεση Ουάσιγκτον Βερολίνου για τις πολιτικές που το τελευταίο εφαρμόζει είναι μόνο η κορφή του παγόβουνου. Τα γεωπολιτικά διακυβεύματα μιας χειραφέτησης της Γερμανίας από την δύση με την ταυτόχρονη “Γερμανοποίηση” της Ευρώπης είναι τεράστια και ξεπερνούν ακόμα και τα στενά εν συγκρίση πλαίσια της οικονομίας και της αντίληψης που έχουμε για αυτήν μέσα από την κρίση που σοβεί. Το ότι οι ΗΠΑ ανησυχούν για την οικονομική κρίση στην Ευρωζώνη επειδή φοβούνται τις επιπτώσεις της στην δική τους οικονομία, χωρίς να είναι αναληθές, είναι ένα προπέτασμα καπνού για τα βαθύτερα αίτια της ανησυχίας τους αλλά και του εκνευρισμού τους.

Η “τριπλέτα” συναντήσεων κορφής, επίσκεψη Αμερικανού ΥΠΟΚ Τζακ Λιου στην Αθήνα, επίσκεψη Αβραμόπουλου στις ΗΠΑ και επίσκεψη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα, εκεί που υπήρχε “σιωπή” στις Ελληνοαμερικανικές σχέσεις για σχεδόν έναν χρόνο από τότε που ανέλαβε η παρούσα κυβέρνηση, καταμαρτυρεί μια “υπερένταση” στην εμπλοκή του Αμερικανικού παράγοντα στο “Ελληνικό ζήτημα”. Αν λάβουμε δε υπόψη τις πολύκαιρες και αποτυχημένες προσπάθειες της Ελληνικής πλευράς (βλέπε απόρριψη αιτήματος στις αρχές Ιουνίου) να κλείσει ένα “ραντεβού κορυφής” και σε σχέση με τα αποτελέσματα της συνάντησης που αίφνης προγραμματίστηκε και πραγματοποιήθηκε μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα, το συμπέρασμα είναι ότι τελικά δεν πήγε εκεί ο Έλληνας πρωθυπουργός για να πει ή να ζητήσει πράγματα όπως διατρανώθηκε από την κυβέρνηση και τον παπαγαλίζον συστημικό τύπο, αλλά μάλλον για να ακούσει αυτά που ο Λευκός Οίκος ήθελε να του πει.

Πέρα από τις διπλωματικές αβρότητες, ο Ομπάμα ήταν τελικά κάτι παραπάνω από ξεκάθαρος. Τα περί λιτότητας και η απάντησή του ως σφίγγα για το ότι οι ΗΠΑ θα υποστηρίξουν το ΔΝΤ στο αίτημα του Σαμαρά να μην επεκταθεί άλλο η συζήτηση για το θέμα της βιωσιμότητας του χρέους, είναι ένα σαφές μήνυμα ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να “περιμένουν” άλλο και ότι με ή χωρίς εμάς θα εντείνουν την δραστηριότητά τους και την εμπλοκή τους στο “Ελληνικό ζήτημα”. Και αν οι ΗΠΑ θεωρούν ότι η χώρα μας είναι ένα “εργαλείο” για να πιέσουν και να περιορίσουν τον Γερμανικό ηγεμονισμό στην Ευρώπη, τότε είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι θα επιχειρήσουν να το χρησιμοποιήσουν. Και αυτό για έναν ακόμα επίσης πολύ σημαντικό λόγο. Η Ελλάδα είναι επίσης ένα πολύ σημαντικό “εργαλείο” για την ανανεωμένη και συμφέρουσα πιθανά για την Ελλάδα, γεωπολιτική και γεωστρατηγική τους “ματιά” στον ευρύτερο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Μια “ματιά” που επίσης δεν είναι ίδια όμως με αυτήν της Γερμανίας...

Να περιμένουμε λοιπόν έντονη παρέμβαση του Αμερικανικού παράγοντα και εξελίξεις τους επόμενους μήνες; Μα όλοι πια μιλάνε για αυτό. Τουλάχιστον για τις εξελίξεις, τώρα αν θα έχουν και Αμερικάνικο χρώμα... Ας κρατάμε όμως μικρό καλάθι. Μπορεί το “περιμένετε μέχρι τις Γερμανικές εκλογές” να γίνει “περιμένετε μέχρι τις Ευρωεκλογές την άνοιξη του 2014” και πάει λέγοντας. Τουλάχιστον αυτό θα προσπαθήσει η κυβέρνηση να κάνει, κεφαλαιοποιώντας και εν μέρη επικοινωνιακά τα “καλά” αποτελέσματα της συνάντησης με τον Ομπάμα. Και μια και μιλάμε για μικρό καλάθι όμως, ας έχουμε υπόψη μας ότι οι καταστάσεις των πραγμάτων που θα έρθουν τους επόμενους μήνες (πιθανή οικονομική κρίση στην Κίνα, αστάθεια στην Τουρκία και επαπειλούμενη επίσης οικονομική κρίση, Συρία, Αίγυπτος, Κύπρος, κ.α) μπορεί να καταστήσουν την ανατροπή του υπάρχοντος σκηνικού στην χώρα μας κάτι παραπάνω από επιτακτικό... και ίσως να παρουσιαστεί και για εμάς, τον Ελληνικό λαό δηλαδή, η ευκαιρία, όχι από τον καναπέ μας, να συμμετάσχουμε άμεσα επιτέλους και να κάνουμε και εμείς κάτι για αυτό... το σίγουρο πάντως είναι ότι το 2014 δεν θα είναι τόσο “βαρετό” όσο το 2012 και το 2013.

444©                                                                     πηγή φωτό: "Υπάρχουν λεφτά"