Μικρής... πραγματείας εισαγωγή.
Οι εποχές έρχονται και παρέρχονται, άνθρωποι έρχονται και φεύγουν ενώ η ιστορία καταγράφει, σημαδεύει, αλλάζει και προχωρά αδυσώπητη στο τελεονομικό γίγνεσθαι του χρόνου και της φύσης. Το σήμερα σε κάθε κλάσμα του δευτερολέπτου γίνεται χθες και το αύριο γεννιέται συνεχώς από τις καταβολές και τα έργα αυτών των στιγμών, αυτών των κλασμάτων του δευτερολέπτου που δεν είναι τίποτα παραπάνω από τον υποκειμενικά συλλογικοποιημένο κατακερματισμό της πραγματικότητας του βιολογικά προσδιορισμένου και πεπερασμένου ανθρώπινου νου.Οι στιγμές αυτές στην ανατολή του 21ου αιώνα καταμαρτυρούν ένα συνεχές παρελθόν έντασης όσο όμως και ένα παρόν ομιχλώδες. Ενέργειες που η συνισταμένη τους προδιαγράφει ένα μέλλον ανακατατάξεων, αβεβαιότητας και μεταμορφώσεων των κοινωνιών, της πολιτικής, της οικονομίας και άρα προφανέστατα του ατόμου τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Εν γένει ο ανθρώπινος πολιτισμός φαίνεται σήμερα να βρίσκετε σε ένα νέο σταυροδρόμι, όχι ότι είναι η πρώτη φορά, όπου βαίνει σε νέες προκλήσεις με κρίσιμες σταθερές που έχει ωστόσο να αντιμετωπίσει για πρώτη φορά. Σταθερές που λειτουργούν ως πολλαπλασιαστές ισχύος και επιταχυντές εξελίξεων και αλλαγών. Ζούμε αναμφίβολα την εποχή της τεχνολογικής επανάστασης και αυτό έχει πρωτοφανή σημασία αφού και μέχρι την περίοδο της βιομηχανικής επανάστασης, ο ανθρώπινος πολιτισμός βρισκόταν, ουσιαστικά, στον κύκλο του τροχού και της φωτιάς.
Ένας κόσμος μια μεγαλούπολη.
Ο κόσμος του πλανήτη μας έχει μετατραπεί πια σε μια μεγαλούπολη με τα προάστια και τα περίχωρα της. Δεν έχει πολύ σημασία αν αυτό ήταν το επιθυμητό ή όχι αφού ο ρους των πραγμάτων για χιλιάδες χρόνια αναπόφευκτα μας έφερε εδώ. Αυτό που φυσικά μπορεί και πρέπει να έχει σημασία είναι το κατά πόσο αυτή η "μεγαλούπολη" μπορεί να λειτουργήσει απροβλημάτιστα καθώς οι δυστροπίες είτε θα την γκετοποιήσουν, είτε θα την κατεδαφίσουν προκαλώντας τρομερές ανθρώπινες απώλειες.Πικρή η διαπίστωση ότι οι "δυστροπίες" δυστυχώς και σε ότι αφορά τον σύγχρονο ιστορικό χώρο χρόνο, κυριαρχούν έχοντας οδηγήσει αυτήν την "μεγαλούπολη" στην γκετοποίηση της απαρχής του διπολικού παγκοσμιοποιημένου κόσμου του μεταπολέμου. Μια διαδικασία που επιταχύνθηκε σφόδρα μετά το τέλος αυτής της περιόδου με την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1989, την ένωση της Γερμανίας που ακολούθησε και την επέμβαση της δύσης στο Κουβέιτ. Ιστορικά ορόσημα που επισημοποίησαν το τέλος ενός παγκοσμιοποιημένου κόσμου και ευθαρσώς ανήγγειλαν την αρχή ενός άλλου, μιας νέας παγκοσμιοποίησης πάλι, μονοπολικής όμως αυτήν την φορά, με όχημα τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό ή κατά πολλούς τον καπιταλιστικό ολοκληρωτισμό ή επιθετικό καπιταλισμό.
Είκοσι χρόνια μετά και τα αποτελέσματα αυτού του κόσμου, της επονομαζόμενης και πολλά γνωστής "νέας τάξης πραγμάτων", δείχνουν ότι επρόκειτο τελικά για μια "δυστροπία" η οποία προκάλεσε μια μοχθηρή γκετοποίηση όπου ωφελημένοι κατέληξαν να είναι αφενός οι ολίγοι των τοπικών ελίτ και αφετέρου οι λίγοι της διεθνοποιημένης ή παγκοσμιοποιημένης ελίτ, σε βάρος ακόμα και των αστικών και κοινωνικών δημοκρατιών από όπου προήλθαν, πόσο δε μάλλον των λαϊκών δημοκρατιών.
Η ζωή στα... γκέτο.
Η οικονομική κρίση που βιώνουμε τόσο στην χώρα μας όσο και στην οικουμενική της διάσταση, δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια παρενέργεια, της σημαντικότερης ίσως, αυτής της ιδιότυπης γκετοποίησης που προκάλεσε αυτή η διαχειριστική δυστροπία. Άλλες κρίσιμες όσο και επικίνδυνες παρενέργειες ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός που δυστυχώς εκφράζεται επιδεινούμενος από το ακραίο, πολιτικό στην πραγματικότητα, Ισλάμ όσο όμως επίσης και από τους αυτοματισμούς αντίδρασης και πόλωσης που αυτή η κατάσταση προκαλεί στον χριστιανικό και ιουδαϊκό κόσμο. Άλλη επίσης παρενέργεια, η υποβάθμιση του περιβάλλοντος αυτής της "μεγαλούπολης" που μπορεί αφενός να απαντηθεί σε όρους οικολογίας αλλά αφετέρου και σε όρους φιλοσοφικούς και υπαρξιακούς, με την έννοια της απομάκρυνσης του ανθρώπου από την φύση και τους κινδύνους που μια τέτοια κατάσταση επιφυλάσσει τόσο για την πνευματική και ψυχική του υγεία όσο όμως στο και για την ίδια του την ύπαρξη.Η χειρότερη όμως παρενέργεια δεν είναι άλλη από αυτήν της απαξίωσης της ανθρωπικής αλλά και της ανθρωπιστικής πολιτικής και κοινωνικής ιδεολογίας, του οράματος και της πραγματικής καλλιτεχνικής και διανοητικής δημιουργίας. Πρόκειται ουσιαστικά για έναν απονευρωμένο πολιτισμό που οικειοποιείται τον αρνητικό κυνισμό, υιοθετεί την υποκουλτούρα του καταναλωτισμού και του φαίνεσθαι... και όταν όλα αυτά καταρρέουν ή εξαντλούνται προσχωρεί στην ιδεολογία του μίσους. Τεχνηέντως τελικά οι ολιγάρχες της "μεγαλούπολης" εντείνουν την γκετοποίηση της ασκώντας την πανάρχαια τέχνη του διαίρει και βασίλευε. Όταν οι "πόροι" του πλούτου τους όμως εξαντληθούν από τις δικές του αμαρτίες είναι, όπως πάντα άλλωστε, πρόθυμοι να προκαλέσουν τον ολοκληρωτικό αυτοματισμό ως μέσο επανεκκίνησης των πραγμάτων, δηλαδή τον πόλεμο, είτε αυτός είναι τοπικός είτε είναι διεθνοποιημένος.
Από το όλον στα του οίκου μας.
Η πρόκληση είναι λοιπόν η "δυστροπία" των καιρών μας να αναχαιτιστεί αν δυνατόν και αυτή η συμβίωση στην "μεγαλούπολη" να καταστεί αρμονική με όρους συλλογικότητας για όλους τους κατοίκους της. Όμορφες γειτονιές και περιοχές με ισοδίκαιη πολεοδομική ρυμοτομία, πάρκα και κοινωφελείς χώροι πρασίνου, χώροι δημιουργίας... ένα όραμα ωστόσο που προαπαιτούμενο του είναι η θεμελίωση της δημοκρατίας, μιας δημοκρατίας που πρακτικά έχει υποστεί, δυστυχώς, στρεβλώσεις στις μέρες μας έως σημείου διάλυσης της. Πρώτο βήμα, η επανόρθωση των αστικών και κοινωνικών δημοκρατιών, επόμενο; ...ας πραγματοποιήσουμε πρώτα το πρώτο, έστω και αν απαιτηθεί ένα νέο και σύγχρονο κοινωνικό συμβόλαιο και μετά συζητάμε για την εμπέδωση της λαϊκής δημοκρατίας μέσα από την ίδια την αστική δημοκρατία.Για τα του οίκου μας, η συνοικία αυτή της "μεγαλούπολης" με τις γειτονιές τις και τις περιοχές της, ακολουθεί δυστυχώς τον κανόνα της "γκετοποίησης" χωρίς να αποτελεί εξαίρεση του τραγικού αυτού παγκόσμιου κανόνα. Το αντίθετο μάλιστα, αποτελεί την εξαίρεση μιας επιταχυνόμενης διαδικασίας ωμής "γκετοποίησης" που όμοια της δυστυχώς δεν απαντάται ακόμα και στον δύστυχο μετά αποικιακό κόσμο του 20ου αιώνα. Και δεν είναι μόνο το πολύχρονο σπιράλ της οικονομικής ύφεσης που το προκαλεί αυτό. Είναι κατά κρίσιμη συνθήκη ατομικής και συλλογικής επιβίωσης ο νέος χωροταξικός κοινωνικός χάρτης αυτοματισμού που οι νεοφερμένες, για τα πράγματά μας, πολιτικές του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού στην πιο επιθετική καπιταλιστική μορφή τους μάλιστα, φέρνουν στο όνομα της εξυγίανσης της πρότερης "αμαρτωλής" οικονομικής μας πολιτικής. Μια νέα πραγματικότητα η οποία σταθερά αλλά και ταχύτατα αποδομεί τα χαρακτηριστικά και θεμελιώδη γνωρίσματα, ακόμα και της συναφούς με αυτόν (νεοφιλελευθερισμό), αστικής μας δημοκρατίας με τις όποιες προεκτάσεις κοινωνισμού είχε καταφέρει να ενσωματώσει. Όχι ότι ο "προηγούμενος" μας κόσμος ήταν τέλειος. Αυτό όμως δεν μπορεί επ'ουδενί να δικαιολογήσει την βίαιη και αυταρχική επιβολή αυτού του μετασχηματισμού της κοινωνίας και της οικονομίας, εξοστρακίζοντας έτσι την αξιοπρέπεια ενός "αμαρτωλού" λαού ως το τίμημα της "κατάντιας" του.
Δεν αρκεί μόνο η "γκετοποίηση" που επιβλήθηκε, ζητήθηκε και η εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, πράξεις που κατά την ελάχιστη δυνατόν σώφρον και εχέφρων αντίληψη δεν μπορούν με κανέναν τρόπο να μην προσδώσουν σε αυτές χαρακτήρα σκοπιμοτήτων υποκινούμενων από δόλο, που απαντώνται, εκτός των άλλων και σε αναγωγές μιας πραγματικότητας με εκφάνσεις όρων γεωπολιτικής.
Αναμφίβολα ο "μοναδικός δρόμος" που προωθείται και προπαγανδίζεται, ως βολική συνθήκη για τις σκοπιμότητες μιας ανίερης συμμαχίας ανάμεσα στις ντόπιες και ξένες ελίτ, δεν μπορεί να γίνει δεκτός από έναν λαό που θέλει να σέβεται τον εαυτό του, πόσο μάλλον όταν από αυτόν εκ ιστορικής καταβολής προήρθε η δημοκρατία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου