Το "success story", οι επενδύσεις και το ψέμα του χαμηλού παραγωγικού κόστους.

Σε έναν ιδιότυπο "πόλεμο": ΜΜΕ το ισχυρότερο όπλο

Να δεχθούμε όλοι και πέραν πάσης αμφιβολίας και αμφισβήτησης ότι η Ελληνική οικονομία είχε (και έχει) τις στρεβλώσεις της. Να δεχθούμε επίσης ότι το παραγωγικό μοντέλο της χώρας είχε και αυτό τις στρεβλώσεις του - για τους μετριοπαθείς ή ότι η παραγωγή απουσίαζε ολοσχερώς - για τους "πιο ένθερμους" κατήγορους. Πάνω-κάτω όμως τελικά όλοι συμφωνούμε σε αυτά τα πράγματα άσχετα από την κομματική "συνομοταξία".

Και η αλήθεια είναι ότι έχει ήδη διυλιστεί αρκετά ο κώνωπας με τις διαπιστώσεις για το τις πταίει με την οικονομική κατάντια της χώρας, τόσο που αυτές έχουν μάλλον καταλήξει πια βαρετές και ανούσιες. Και αυτό γιατί, η εμμονή δηλαδή στις διαπιστώσεις, ίσως είναι μια βολική επικοινωνιακή συνθήκη του πολιτικού συστήματος και της καθεστηκυίας τάξης για δύο λόγους. Πρώτων να εντείνει τον ωφέλιμο για αυτούς κοινωνικό αυτοματισμό μέσω μια αέναης διελκυστίνδας για τα αίτια της οικονομικής κρίσης και δεύτερον, για να περάσουν στην κοινή γνώμη τις βολικές και πάλι για αυτούς, "αλήθειες" και "μονόδρομους" που θέλουν να επιβάλουν. "Αλήθειες" και "μονόδρομοι" που ωστόσο κουβαλούν μυριάδες ψεμάτων λες και ο μέσος "κοινός θνητός" είναι χαζός(;) και δεν ψάχνεται έστω και ερασιτεχνικά με τα δεδομένα και τους αριθμούς, κάνοντας ακόμα και μια βόλτα στο διαδίκτυο...

Δοθείσας ευκαιρίας λοιπόν της πρόσφατης ανακοίνωσης της ΒΙΟΧΑΛΚΟ για την μεταφορά της έδρας της στο Βέλγιο, σημειωτέων μιας από τις σημαντικότερες βιομηχανίες στον μεταλλουργικό και μεταποιητικό κλάδο της χώρας με τζίρους άνω των 3,0 δις Ευρώ και με περισσότερους από 7.500 εργαζόμενους, ακούσαμε από διάφορους και πολλούς παπαγαλίζοντες και συνάμα αήθεις "έγκυρους και έγκριτους" δημοσιογράφους αλλά και πολιτικάντηδες, ότι οι εταιρείες φεύγουν από την Ελλάδα λόγω της υψηλής φορολογίας και του υψηλού κόστους παραγωγής. Αλίμονο, είναι μια "βολική" τελικά δικαιολογία γιατί αλλιώς θα έπρεπε να πουν αλήθειες που θα τους πονέσουν και συνάμα θα έπρεπε οι ίδιοι αυτοί νονοί του περίφημου "success story" να απομυθοποιήσουν αυτό το πνευματικό τους τεκνό.

Ας δούμε όμως πρώτα τον παρακάτω πίνακα -κάντε κλικ πάνω του για μεγέθυνση- βασισμένο σε στοιχεία του 2012 του ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) που δεν δυσκολευτήκαμε και πολύ να τον βρούμε...

Πίνακας οικονομικών στηχείων σε σχέση με την φορολογία και άλλα κόστη για την Ελλάδα και την Ευρώπη βασισμένος σε στηχεία του ΟΟΣΑ (2012)

Τώρα να ρωτήσουμε λοιπόν, είναι θέμα υψηλής φορολογίας που η ΒΙΟΧΑΛΚΟ για παράδειγμα, εγκατέλειψε την Ελλάδα για χάρη του Βελγίου (όπως πιο πριν η ΦΑΓΕ και η coca cola σε ανάλογους προορισμούς);

Ο μέσος όρος έμμεσης και άμεσης φορολογίας για την Ελλάδα, σύμφωνα με τα αδιάψευστα στοιχεία του παραπάνω πίνακα, είναι μικρότερος από αυτόν του Βελγίου, πόσο δε μάλλον της Ελβετίας που άλλες Ελληνικές επιχειρήσεις επέλεξαν ως έδρα τους. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα ο μέσος όρος αυτών των δύο φόρων και κυρίως του εταιρικού είναι 31% και για το Βέλγιο 41,3% !!! Μάλιστα στις Ευρωπαϊκές χώρες ο μέσος όρος επιβάρυνσης του εργοδότη σε ότι αφορά τις ασφαλιστικές εισφορές είναι υψηλότερος από την Ελλάδα όπου "την νύφη" εδώ πληρώνει ο συνήθης ύποπτος, δηλαδή ο εργαζόμενος και ο μικρομεσαίος ελεύθερος επαγγελματίας.

Τα περί χαμηλής φορολογίας και χαμηλού εργατικού κόστους, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι χώρες όπως το Βέλγιο έχουν υψηλούς συγκριτικά μισθούς, πάνε "περίπατο" λοιπόν. Και να μην σας ταλαιπωρήσουμε βέβαια και με άλλα στοιχεία. Έτσι απλά, ένας απλός πίνακας αρκεί για να ξεγυμνώσει όλους αυτούς που λένε ότι τους συμφέρει και τους είναι βολικό. Δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη σώφρον εξήγηση ότι δηλαδή όλα αυτά τα κάνουν για να προωθήσουν τις σκοπιμότητες τους που παρά μόνο ως σκοτεινές και κακόβουλες μπορούν να χαρακτηριστούν, ιδίως μάλιστα σε βάρος της μεσαίας τάξης και των αδύναμων οικονομικά και κοινωνικά ομάδων.

Σε άρθρο του ο Ανέστης Ντόκας στην δικτυακή έκδοση της Καθημερινής βάζει βέβαια την υπόθεση της ΒΙΟΧΑΛΚΟ στο σωστό κάδρο γράφοντας ότι "Για τη διοίκηση της Βιοχάλκο δεν υφίσταται θέμα χαμηλότερης φορολόγησης στις Βρυξέλλες, αφού στο Βέλγιο ο φορολογικός συντελεστής ανέρχεται στο 34% έναντι 26% που είναι ο αντίστοιχος συντελεστής στην Ελλάδα..." και διαπιστώνει ότι "Το ακριβό κόστος χρήματος στην Ελλάδα υποχρεώνει τον μεγαλύτερο μεταλλουργικό όμιλο της χώρας, να μεταφέρει την έδρα του στις Βρυξέλλες. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες της «Κ», ο βασικός λόγος για τη μεταφορά της έδρας της Βιοχάλκο είναι να ανοίξει γραμμές πίστωσης σε ξένους τραπεζικούς ομίλους προκειμένου να εξασφαλίσει μελλοντικά κεφάλαια για να χρηματοδοτήσει τόσο τις επενδύσεις των θυγατρικών όσο και πρόσθετο κεφάλαιο κίνησης." Με απλά λόγια, πρόβλημα ρευστότητας, υψηλότοκος αλλά και περιορισμένος τραπεζικός δανεισμός... παρ' όλες τις αλήθειες που λέει το άρθρο, δεν αναφέρει όμως και μια πολύ σοβαρή παράμετρο. Την χαμηλή καταναλωτική πίστη στην οποία η χώρα περιήλθε χάρη στην οικονομική πολιτική της "σωτηρίας" της μέσω των μνημονίων και της σκληρής ισοπεδωτικής λιτότητας. Με άλλα απλά λόγια πάλι, καμιά επιχείρηση δεν μπορεί να επιβιώσει αν η κοινωνία δεν μπορεί να απορροφήσει αυτά που η ίδια παράγει. Βέβαια, η Καθημερινή την ίδια στιγμή που φιλοξενεί ένα σοβαρό κατά τα άλλα άρθρο, αν και στα ψιλά γράμματα, στην έντυπη της έκδοση κατηγορεί εμμέσως πλην σαφώς τους επιχειρηματίες της ΒΙΟΧΑΛΚΟ για έλλειψη πατριωτισμού(!) αφού εγκαταλείπουν την "μητέρα πατρίδα" στις δύσκολες αυτές στιγμές της...

Και για να πάμε λίγο πίσω στα της παραγωγής, η λογική λοιπόν του χαμηλού παραγωγικού κόστους ως μέρος του "μονόδρομου" για την "ανασύνταξη" της χώρας, δηλαδή "ας γίνουμε παραγωγικά κάτι ως Ινδία ή Κίνα", άσε που κανείς σε κοινωνικό επίπεδο δεν θέλει κάτι τέτοιο, είναι πέρα για πέρα ηλίθια. Και αυτό γιατί οι χώρες αυτές μπορεί μεν να είναι εξαγωγικοί κολοσσοί και να μην πολύ-ενδιαφέρονται αν μπορούν να καταναλώσουν αυτά που παράγουν, έχουν όμως δε έναν πολύ διαφορετικό και γιγάντιο σε αντίθεση με την Ελλάδα γεωγραφικό και δημογραφικό βιοτικό χώρο που τους επιτρέπουν τέτοιες πολιτικές. Αν και αυτή η διαπίστωση σήμερα πια, από τους ίδιους τους νεοφιλελεύθερους που έχουν την πατρότητα όλων αυτών των φαεινών ιδεών και τις οποίες γεννούν ανάμεσα σε ένα μοχίτο υπό το ειδυλλιακό φως του σούρουπου κάπου σε μια θαλαμηγό στην καραϊβική και τα βλοσυρά ξύλινα ακαδημαϊκά γραφεία τους - στην καλύτερη και διαμέσου ενός φιλανθρωπικού γκαλά, ότι δηλαδή οικονομίες που ρίχνουν όλο το βάρος στην παραγωγή χωρίς να ενδιαφέρονται αν οι κοινωνίες τους μπορούν να απορροφήσουν αυτά που οι ίδιες παράγουν, αποτελεί τελικά μακροσκοπικό πρόβλημα για τα θεμέλια μιας τέτοιας μορφής οικονομικής πολιτικής, γίνεται ολοένα και περισσότερο αποδεκτή όπως π.χ η περίπτωση της Κίνας (δείτε εδώ σχετικό μας άρθρο - ανάλυση).

Και για του λόγου του αληθούς και σε σχέση με τα παραπάνω, αλήθεια γιατί τέτοιου βεληνεκούς Ελληνικές επιχειρήσεις δεν πάνε ας πούμε στην Βουλγαρία όπου και χώρα της ΕΕ είναι, και χαμηλή φορολογία έχει και χαμηλό εργασιακό κόστος έχει; Απλά γιατί δεν υπάρχει καταναλωτική πίστη ή ακόμα και αν υπήρχε δεν υπάρχει σοβαρή τραπεζική πίστη και ευχέρεια ρευστότητας! Και για τον ίδιο ακριβός λόγο δεν πρόκειται να πάει καμία άλλη μεγάλη και σοβαρή επιχείρηση στην Βουλγαρία αλλά ούτε πρόκειται να έρθει στην Ελλάδα για τους ίδιους ακριβός και πάλι λόγους. Εξαίρεση βέβαια αποτελούν οι στρατηγικοί πόροι της χώρας, δηλαδή υποδομές, συγκοινωνίες, διαχείριση υδάτων, ενέργεια, κτλ, εκεί όπου το κέρδος είναι εξασφαλισμένο ασχέτως καταναλωτικής πίστης ή και τραπεζικής πίστης. Τώρα βέβαια που η χώρα βρίσκεται "σε ανάγκη" και πωλεί τέτοιους πόρους σε χαμηλές τιμές, η "επένδυση" διαφόρων καλοθελητών σε αυτούς του τομείς είναι πολύ ελκυστική αφού και η αρχική αυτή "επένδυση" θα αποσβεστεί πολύ γρήγορα... το τερπνόν μετά του ωφελίμου βέβαια, αφού όποιος έχει τον έλεγχο τέτοιων πόρων, έχει και τον πολιτικό έλεγχο!

Κάπου εδώ λοιπόν αυτή η τόσο απλή "ιστορία" της ΒΙΟΧΑΛΚΟ "στέλνει" περίπατο τους περίφημους μονόδρομους, το success story του κυρίου Σαμαρά και των ημέτερων και όλα τα περί επενδύσεων του μεγάλου ξένου σωτήριου κεφαλαίου.

Έτσι, λίγο γρήγορα συμπεράσματα, δύο: Πρώτων τα "ψέματα έχουν κοντά ποδάρια" και μια απλή ερευνητική περιήγηση στο διαδίκτυο μπορεί να ανοίξει τα μάτια. Δεύτερον και ίσως κρίσιμα σοβαρό και σημαντικό που μπορεί να πυροδοτήσει και εξελίξεις, θα το πούμε Αγγλιστί που έχει και γούστο, memorandums hurt business (τα μνημόνια πληγώνουν ή κάνουν κακό στην επιχειρηματικότητα)!