9 μέρες μετά: "Επιχείρηση ψυχρής αποτίμησης" - η δολοφονία της Αμφιάλης και οι προεκτάσεις της.

Από την νεκρανάσταση του φασιστικού κτήνους και την πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα, οι μέρες πέρασαν και το μυαλό αρχίζει να “ψύχεται”. “Ψύχεται”; Η απάντηση είναι μάλλον όχι. Οι συναισθηματισμοί μπορεί όντως να καταλάγιασαν κάπως, οι καταστάσεις και οι εξελίξεις όμως συνεχίζουν να φορτίζουν το κλίμα μιας κοινωνίας που τελικά μουδιάζει μπροστά σε ένα άρτιο και πολυεπίπεδο διαχειριστικό επικοινωνιακό σύστημα το οποίο καταφέρνει να αποδομεί τις ουσίες των πραγμάτων. Τρεις στις τέσσερις ειδήσεις των ΜΜΕ αφορούν την χρυσή αυγή και τις εκφάνσεις του γεγονότος της αποτρόπαιης δολοφονίας, πολιτικής και επιμένουμε, του Παύλου Φύσσα.

Έτσι, η μια από τις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις που βίωνε η χώρα πέρασε σε δεύτερο και τρίτο πλάνο. Η τρόικα ήταν και είναι εδώ φέρνοντας νέα μικρά ή μεγάλα πακέτα μέτρων. Οι Γερμανικές εκλογές έγιναν και το μήνυμα που διημείφθη ήταν να μην περιμένουμε καμιά σοβαρή αλλαγή στην πολιτική της Γερμανίας απέναντι στις πολιτικές του μνημονίου και της λιτότητας, νέα ρητορεία βέβαια που εκστομίστηκε από τους ίδιους σχηματισμούς που μέχρι πριν λίγο προπαγάνδιζαν, ως την ελπίδα μιας κοινωνίας που έβραζε, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν και θα μοχλευθούν προς το καλύτερο μετά από αυτές τις εκλογές. Η “σκιά” του “κακού φασισμού”, κανείς σώφρων δεν θα διαφωνήσει με αυτόν τον χαρακτηρισμό, σκέπασε τα πάντα. Εντάξει το “εμπεδώσαμε” πια, είναι κακό πράγμα ο φασισμός...παρακάτω...

Ακόμα όμως και άλλες ειδήσεις και εξελίξεις πέρασαν στα ψιλά (ή και δεν αναφέρθηκαν) εκτός των προαναφερόμενων. Μικρές οι μεγάλες ειδήσεις όπως για παράδειγμα οι εξελίξεις στο Συριακό και την πρωτοφανή θετική μεταβολή, αναμενόμενη για αρκετούς, της στάσης του Ιράν απέναντι στο ζήτημα των πυρηνικών της χώρας όπου επιστεγάστηκε και με την συνάντηση του Γάλλου πρόεδρου Ολάντ και του Ιρανού προέδρου Ροχανί, την πρώτη τέτοια μετά από 8 χρόνια όπου δυτικός παράγοντας συνομιλεί απευθείας με την Ιρανική πλευρά. Εξέλιξη που σηματοδοτεί όχι μόνο νέες δυναμικές στην γεωπολιτική παγκόσμια σκακιέρα, αλλά το τέλος μιας εποχής και την προαναγγελία πιθανά μιας άλλης, από την οποία τα ντόπια αήθη συστημικά ΜΜΕ και προφανώς η καθεστηκυία τάξη που τα ελέγχει, προσπαθεί να αποκρύψει από τον Λαό.

Όχι για κανέναν άλλον λόγο, απλά γιατί αυτές οι εξελίξεις όσο και αν φαίνονται να είναι μακριά από εμάς, άλλο τόσο πολύ κοντά είναι... και οι φύλακες όμως γνώση να έχουν ή να μην έχουν, είναι αναπόφευκτη η τελεονομία της ιστορίας. Σε κάθε μεταβατική περίοδο το παλιό προσπαθεί, απεγνωσμένα σχεδόν, να κρατηθεί όρθιο απέναντι στο νέο που έρχεται. Έτσι και σήμερα, το νέο έρχεται και αναπόφευκτα θα συγκρουστεί με το παλιό και ακόμα πιο αναπόφευκτο είναι το παλιό να σαρωθεί αν επιμείνει. Από αυτό όμως και την στάση του εξαρτάται αν η μετάβαση θα γίνει ομαλά ή βίαια. Ελπίζουμε για το πρώτο, αν και η ντόπιες μας ελίτ δείχνουν μέχρι τώρα ότι είναι ηλίθια κοντόφθαλμες, αλαζονικές και υπεροπτικές. Το έχουμε πει πολλές φορές από αυτό το ιστολόγιο και για όποιον έχει παρακολουθήσει τις αναρτήσεις μας καταλαβαίνει τι λέμε, η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση ενός γίγνεσθαί που σφύζει από “αλλαγές”, όχι αυτές που μας επιβάλουν με τα μνημόνια, αυτό είναι το παλιό. Τα μνημόνια, η κρίση στην χώρα και την Ευρώπη, ως εκφάνσεις που απαντιούνται και σε γεωπολιτικό επίπεδο, δεν είναι κάτι το οποίο πρέπει με ελαφρότητα να απορρίπτουμε. Το αντίθετο μάλιστα, αν δεν κατανοήσουμε το τι συμβαίνει “εκεί έξω” δεν θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε γιατί συμβαίνουν τόσα, ως και σουρεαλιστικά πολλές φορές, “εδώ μέσα”. Για να το πούμε κυνικά, όσο επιμένουμε στον ελληναράδικο νευρωτικό σοβινισμό της υποκουλτούρας και θεωρούμε ότι Ελλάδα ίσων όλος ο κόσμος, τόσο πιο πολύ θα κατρακυλάμε στον βούρκο μας.

Πέρα από τον “ευφάνταστο” και “γραφικό”, χαρακτηρισμοί που απευθύνονται από τρίτους και δεν υιοθετούμε, γνωστό οικονομολόγο Ι. Βαρουφάκη, πολλοί άλλοι που δεν μπορούν να τους αποδοθούν τέτοιοι χαρακτηρισμοί, λένε πια σήμερα και μιλάνε για την προ των πυλών οικονομική κρίση της Γερμανίας. Οι ίδιοι και πολλοί άλλοι μιλάνε επίσης για την συνεχιζόμενη ύφεση της Κινεζικής οικονομίας που κατρακυλάει αργά αλλά σταθερά στην δική της οικονομική κρίση (εκτεταμένο αφιέρωμα-ανάλυση πάνω σε αυτό το θέμα σε παλαιότερη μας ανάρτηση – δείτε το εδώ). Κυοφορούμενες αλλαγές στην πολιτική και γεωπολιτική γεωγραφία της Μ. Ανατολής μετά και τις τελευταίες, θετικές για την ώρα, εξελίξεις στην Συρία αλλά και τις νέες δυναμικές στις σχέσεις Ιράν – δύσης. Κυοφορούμενες αλλαγές που συναρτώνται εξ αντανακλάσεως και με την ευρύτερη αυτή περιοχή, δηλαδή την ΝΑ Μεσόγειο, Τουρκία, Βαλκάνια και Βόρειο Αφρική. Μην έχουμε αυταπάτες, η Μεσόγειος “φλέγεται” σαν από έναν ακήρυχτο και ιδιότυπο πόλεμο(!), το βόρειο της κομμάτι από την οικονομική κρίση και το νότιο της από την Αραβική άνοιξη και καλό είναι να θυμόμαστε επίσης, ότι γενικότερα η Μεσόγειος, από αρχαιοτάτων χρόνων, έχει δώσει μεγάλους ιστορικούς “τεκτονικούς” σεισμούς που άλλαξαν την μορφολογία και την φυσιογνωμία όλου του κόσμου. Μεγάλες ανακατατάξεις στον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη με την ανακάλυψη νέων πόρων στην Μεσόγειο, τον Β Αρκτικό και τις νότιες θάλασσες στην εγγύς περιοχή της Λατινικής Αμερικής αλλά και την εντεινόμενη συνεργασία σε αυτούς τους τομείς, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία. Ας προσθέσουμε σε αυτό και το γεγονός ότι οι ΗΠΑ από το 2015 και μετά θα είναι τελείως αυτόνομες σε αυτόν τον τομέα από τους ίδιους πόρους της.

Το σημαντικότερο όμως, σταδιακή απομάκρυνση από τις λογικές του ηλίθιου τελικά κατά τα άλλα οικονομικού νεοφιλελευθερισμού, που πολλές χώρες επιχειρούν, μεταξύ των οποίων οι πολλά βαρείς για αυτό το πλαίσιο ΗΠΑ και Ιαπωνία, επιχειρώντας την επιστροφή τους σε πιο όψιμες καπιταλιστικές οικονομικές νοοτροπίες των παραδοσιακών και κοινωνικών αστικών δημοκρατιών. Και ο κατάλογος που σηματοδοτεί σημεία που δείχνουν ότι ο κόσμος αλλάζει, ότι βρίσκεται σε μια μεταβατική φάση, είναι μακρύς... ο κόσμος που έρχεται θα είναι καλύτερος; Μα ναι, τα σημεία το δείχνουν ή να το πούμε αλλιώς για τους σκεπτικιστές, έστω και λίγο καλύτερος από τον προηγούμενο.

Οι εξελίξεις των πραγμάτων που θα έρθουν από έναν κόσμο που αλλάζει αναπόφευκτα θα δρομολογήσουν καταστάσεις και στην χώρα μας, “με το καλό ή με το κακό”. Μέσα από αυτό το πρίσμα λοιπόν, θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η όλη Ιστορία με την χρυσή αυγή εντάσσεται σε ένα παιχνίδι όπου το παλιό προσπαθεί να διαχειριστεί και ενδεχομένως να ενορχηστρώσει μια κατάσταση και ένα κλίμα ως μέρος της προσπάθειάς του να κρατηθεί όρθιο και να εκτρέψει την ροή των πραγμάτων σε καταστάσεις που αυτό επιθυμεί;

Ο γνωστός και αριστερών πεποιθήσεων δημοσιογράφος Γιώργος Δελαστίκ, σε άρθρο του που προβληματίζει και για το οποίο όμως λοιδορήθηκε από μεγάλο μέρος του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου, με τίτλο "EE, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ απειλούν τη δημοκρατία", αναφέρει μεταξύ άλλων: “Η μόνη που ωφελείται πολιτικά από τη δολοφονία είναι η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου” και συνεχίζει: “Επιπροσθέτως, μετά τη δολοφονία, η σύγχρονη εκδοχή της κυβέρνησης «Τσολάκογλου» των γερμανόδουλων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αυτοπροβάλλεται ως … «εγγύηση για την αποτροπή του εμφυλίου πολέμου μεταξύ των δύο άκρων»! «Θείο δώρο» για τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο η δολοφονία από πολιτική σκοπιά! Σαν όρνια όρμησαν να εκμεταλλευθούν πολιτικά τη δολοφονία” , για να προχωρήσει παρακάτω, “Τι μας είπε ο πρωθυπουργός δια στόματος του στενότατου συνεργάτη του, Χρύσανθου Λαζαρίδη, ο οποίος φυσικά δεν θα τολμούσε ποτέ να διακηρύξει τέτοιες πολιτικές θέσεις χωρίς την έγκριση του Αντώνη Σαμαρά; Ότι η δολοφονία αποδεικνύει πως …ο ΣΥΡΙΖΑ «παραμένει εκτός συνταγματικού τόξου»! Αυτή είναι η θέση του Σαμαρά! Τι μας είπε ο Βενιζέλος; Ότι «το πρόβλημα δεν είναι η θεωρία των άκρων, το πρόβλημα είναι ότι μέσα στο αμάγαλμα του λεγόμενου «αντιμνημονιακού τόξου» συνυπάρχουν δυνάμεις οι οποίες είναι ακροδεξιές, ναζιστικές, παραδοσιακά κομμουνιστικές και βεβαίως δήθεν νεοριζοσπαστικές», όπως δήλωσε στο Βήμα FM! Με άλλα λόγια, αφού και ο δολοφόνος και το θύμα ήταν αντιμνημονιακοί, το κατά Βενιζέλο πρόβλημα είναι ότι …οι «αντιμνημονιακοί σφάζουν ο ένας τον άλλον». ...εμείς να επισημάνουμε με την σειρά μας και προσεγγίζοντας το θέμα με τρόπο μακροσκοπικό, αυτό που στον χώρο τον πολιτικών επιστημών λέγεται στους διαδρόμους και στα έδρανα σαν “αστείο”, ότι δηλαδή στην πολιτική τίποτα δεν είναι τυχαίο αλλά και ούτε πρέπει κάτι να αφήνεται στην τύχη του. Στις ιστορικές επιστήμες λέγεται όμως, ότι ο ευνοημένος εκ του αποτελέσματος μιας κατάστασης πιθανόν να είναι και ο γενεσιουργός της ή τουλάχιστον καθίσταται ευνοημένος και ωφελημένος επειδή διαχειρίστηκε αποτελεσματικά την κατάσταση μεταμορφώνοντας την σε ευκαιρίες για να τις αδράξει κατά το δοκούν.

Και μια και μιλάμε για αποτελέσματα, ας ρίξουμε μια ματιά, λίγο αιρετική ίσως... και ενώ πριν το καλοκαίρι όλοι μιλάγανε ή φοβόντουσαν για μια κοινωνική έκρηξη πιθανά προς το φθινόπωρο, ήρθε η πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα για να μετατρέψει τις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις τς χώρας σε αντιφασιστικές κινητοποιήσεις με “αδελφομένη” την κοινωνία απέναντι στον φασισμό και τον ναζισμό. Τον νέο μεγάλο εχθρό, που μέχρι πριν από λίγο το μεγαλύτερο μέρος της κυβερνητικής νομενκλατούρας έκλεινε το μάτι στην χρυσή αυγή και την δράση της. Τώρα αυτός ο εχθρός, η χρυσή αυγή, απειλεί και το πολίτευμα της χώρας, την Δημοκρατία μέσω της επαπειλούμενης παραίτησης των βουλευτών της αλλά και της περίφημης διαδικτυακής ανάρτησης – πρόσκλησης για ανατροπή του “συστήματος” από οργάνωση απόστρατων των ειδικών δυνάμεων του στρατού! Το τερπνόν μετά του ωφελίμου βέβαια, έρχεται στην “κατάλληλη” στιγμή και η θεωρία των δύο άκρων για να βάλει τρόπον τινά την αντιπολίτευση και όλη την αριστερά ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος της στο ίδιο τσουβάλι με την χρυσή αυγή. Βέβαια, ευκαιρία είναι η χρυσή αυγή να πάθει τα “αναγκαία ατυχήματα” ούτως ώστε να μην μπορέσει ή τουλάχιστον με την παρούσα της μορφή (με άλλη ίσως “πιο σοβαρή” κατά Μπάμπη Παπαδημητρίου), να καταλάβει θέσεις στο ευρωκοινοβούλιο στις ερχόμενες ευρωεκλογές της άνοιξης του 2014... ντροπή θα ήταν για την έδρα αυτή η εμφάνιση νέο ναζιστών, δεν θα ήταν;

Συνάμα με όλα αυτά βέβαια, η νέα δημοκρατία καταφέρνει να “επαναπατρίσει” αρκετούς ψηφοφόρους από την, μην κρυβόμαστε, δεξαμενή της, δηλαδή την χρυσή αυγή. Είναι πιθανά προ των πυλών και ένα νέο μνημόνιο, οπότε θα ήταν χρήσιμο να υπάρχουν στην συστημική φαρέτρα νέα διλήμματα πέραν αυτών που έτσι ή αλλιώς παραμένουν ακόμα ισχυρά ενώ άλλα έχουν ξεπεραστεί και αυτό-απαξιωθεί. Αλλά μην επαναλάβουμε τα άλλα όλα τόσα που ο Γιώργος Δελαστίκ με την εξαιρετική του πένα μπόρεσε να συμπυκνώσει (και να υπονοήσει ακόμα περισσότερα) μέσα σε λίγες γραμμές. Βέβαια το άρθρο αυτό του Δελαστίκ έγινε βούτυρο στο ψωμί της χρυσής αυγής. Είναι οξύμωρο να ακούς από μισητές της αριστεράς καλά λόγια για έναν... αριστερό. Εκτός βέβαια αν ο Δελαστίκ προσχώρησε ακούσια στην ιδεολογία της μισαλλοδοξίας και του μίσους, όπως ευνόητα ίσως κάποιοι θα ισχυριστούν βασιζόμενοι στις ιστορικές αναφορές της συνδρομής διαφόρων αριστεριστών και της “κόκκινης βίας” στην συν διαμόρφωση του φασισμού στην Ιταλία και του ναζισμού στην Γερμανία κατά το 1914-1930. Έχουμε τρελαθεί τελείως! Δεν σκοπεύουμε να προστατέψουμε τον Γιώργο Δελαστίκ, το έργο του και η πορεία του μιλούν από μόνα τους, θα τολμήσουμε όμως να απασχοληθούμε με τους προβληματισμούς του. Και αυτό γιατί...

Πολύ συχνά έρχεται στο μυαλό μας η κυνική μα και η αφοπλιστικά ειλικρινής ρήση του Μουσολίνι για τον φασισμό: “Ο φασισμός θα μπορούσε πιο ορθά να αποκαλεστεί και ως εταιροκρατία αφού συγχωνεύει την κρατική και την εταιρική ισχύ”. Αν και η ρήση αυτή κατά πολλούς αποδίδεται στον Ιταλό νέο Εγελιανό φιλόσοφο του φασισμού Giovanni Gentile, εμείς έτσι η αλλιώς την υιοθετούμε και την ενισχύουμε ακόμα περισσότερο με την αναμφισβήτητη ρήση του Φραγκλίνου Ρούζβελτ που απευθυνόμενος στο κογκρέσο την 29η Απριλίου του 1938 προειδοποίησε: “Πρωτίστως η αλήθεια είναι ότι η ελευθερία της δημοκρατίας δεν είναι ασφαλής αν ο λαός (ή η κοινωνία) ανέχεται το μεγάλωμα του ιδιωτικού κεφαλαίου στο σημείο όπου αυτό γίνεται ισχυρότερο από το ίδιο το δικό τους δημοκρατικό κράτος. Αυτό, στην ουσία του, είναι φασισμός – ιδιοκτησία της εξουσίας από ένα πρόσωπο, από μια ομάδα ή από όποιο άλλο ιδιωτικό κέντρο εξουσίας”. (“The first truth is that the liberty of a democracy is not safe if the people tolerate the growth of private power to a point where it becomes stronger than their democratic state itself. That, in its essence, is fascism--ownership of government by an individual, by a group, or by any other controlling private power.”)

Δεν είναι τίποτα παραπάνω από σοφά ωστόσο λόγια που συμπύκνωσαν τεράστια νοήματα και αλήθειες τα οποία αργότερα η ίδια η ιστορία επιβεβαίωσε. Να μην ανατρέξουμε έτσι λοιπόν στις λεπτομέρειες και στις σχέσεις κεφαλαίου με αυτά τα καθεστώτα. Ας κάνουμε όμως μια υπέρβαση και ας έρθουμε στο σήμερα και την παγκόσμια ουσιαστικά οικονομική κρίση που σοβεί σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου.

Λίγο πολύ σε όλους είναι γνωστά τα των τραπεζών και το πώς η δική τους κρίση μετουσιώθηκε σε κρίση εθνικών χρεών. Μια κρίση που προέκυψε ωστόσο μέσα στο πλαίσιο των εφαρμογών του οικονομικού νεοφιλελευθερισμού. Το έχουμε αναλύσει πολλές φορές, ο νεοφιλελευθερισμός τελικά αυτό που στο τέλος της ημέρας παράγει είναι οικονομικά ολιγοπώλια ή αλλιώς οικονομικές ολιγαρχίες. Άρα “μεγάλωμα” του ιδιωτικού κεφαλαίου. Κατά τα λεγόμενα, του καπιταλίστα κατά τα άλλα, Φραγκλίνου Ρούζβελτ έχουμε ήδη σε αυτό το σημείο την πρώτη φάση φασιστικοποίησης της κοινωνίας και της εξουσίας. Όταν έρχεται λοιπόν και η κρίση, οι τράπεζες και οι ημέτεροι επιχειρηματίες ή και πολιτικοί, επιλέγουν την κοινωνικοποίηση των ζημιών, ενώ μέχρι τώρα ιδιωτικοποιούσαν τα κέρδη, λέγοντας στις κοινωνίες ότι αν δεν γίνει κάτι τέτοιο, τότε “μαύρο φίδι” που μας έφαγε όλους, γιατί “οι τράπεζες είμαστε όλοι εμείς”. Δηλαδή και επί της ουσίας, τα συμφέροντα του κεφαλαίου συγχωνεύονται με αυτά του κράτους και κατ' επέκτασιν, η κρατική εξουσία παραδίδεται ουσιαστικά σε αυτές τις ιδιωτικές ομάδες που επιζητούν την συνεχή κοινωνικοποίηση των ζημιών αλλά και δοθείσας ευκαιρίας, επιβάλουν έτσι τις δικές τούς σκοπιμότητες προκειμένου να “κατασκευάσουν” έναν κόσμο κομμένο και ραμμένο στα δικά τους συμφέροντα, ενδεχομένως “στεγνώνοντας” τον και από διάφορες “ενοχλητικές” ιδεολογίες και κοινωνικές ομάδες ή δυναμικές που είτε θα αντισταθούν βίαια όπως π.χ η “κόκκινη βία” ή είτε στην καλύτερη περίπτωση θα ζητάνε νέα ισότιμα κοινωνικά συμβόλαια. Μην έχουμε λοιπόν αυταπάτες, σήμερα βρισκόμαστε ακριβός σε αυτό το σημείο. Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη... ίσως οι ΗΠΑ την γλίτωσαν για άλλη μια φορά όπως το 1929.

Κατά μια συνθήκη λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι σήμερα έχουμε έναν γενικευμένο φασισμό, οικονομικό κατά κύριο λόγο αλλά και πολιτικό κατά βάθος, στην Ευρώπη και την Ελλάδα; Σε ένα επίπεδο ανάγνωσης των πραγμάτων όχι, αφού τα δημοκρατικά καθεστώτα, τύποις τουλάχιστον, συνεχίζουν να υπάρχουν. Στον πυρήνα όμως του ζητήματος, δεν μπορεί να βρει κανείς κάποιες ουσιώδεις διαφορές με το βαθύ υπόβαθρο του φασισμού. Αν θέλουμε λοιπόν να ασχολούμαστε με την ουσία των πραγμάτων, τότε η απάντηση είναι ευθαρσώς ναι: Έχουμε φασισμό στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη και μάλιστα την “Γερμανοποιημένη” Ευρώπη. Ιδιότυπος ίσως, μέσα από τον μανδύα του φιλελευθερισμού που μπορεί να μην σπέρνει διάφορα ευφάνταστα λάβαρα, μεγαλόστομους χαιρετισμούς αιώνιας πίστης στον υπέρτατο αρχηγό, χωρίς πόλεμο και φούρνους... ωστόσο η Ευρώπη της “αλληλεγγύης των λαών” επιτρέπει περισσότερες από 4000 αυτοκτονίες για οικονομικούς λόγους στην Ελλάδα-μέλος της, επιτρέπει και ενθαρρύνει μάλιστα τον οικονομικό και κοινωνικό κατατρεγμό ενός λαού στο όνομα των “αμαρτιών” της πρότερης “καλοπέρασης” του, συνεργαζόμενη βεβαίως με τους πολιτικά υπαίτιους της χρεοκοπίας της χώρας. Ας μην έχουμε αυταπάτες λοιπόν και κάνοντας ένα διαλεκτικό άλμα ειρμού ας διαπιστώσουμε ότι η χρυσή αυγή τελικά είναι ένας ερασιτέχνης, μια παιδική χαρά απέναντι στον πραγματικό φασισμό ο οποίος ήρθε έτσι απλά μέσα στο επικοινωνιακό μούδιασμα που ο ίδιος προκάλεσε καθώς αργά αλλά σταθερά, έρποντας σιωπηλά σαν το φίδι, ερχόταν στις κοινωνίες και τα έθνη της Ευρώπης.

Όχι δεν “ξεπλένουμε” την χρυσή αυγή. Θα περιοριστούμε μόνο να πούμε με μια μεταφορά, χάριν συντομίας λόγου, ότι αν ένα καλογυμνασμένο σκυλί με φυσικό ένστικτο φονιά σπάσει το λουρί του από το αφεντικό του, τότε αυτό πολύ δύσκολα μαζεύεται. Σε αυτήν την περίπτωση, αν δεν μπορέσεις να το συμμαζέψεις γρήγορα, τότε θα κάνει μεγάλη ζημιά στο περιβάλλον σου και αν το κυνηγήσεις άτεχνα ή απλά το τραυματίσεις, αυτό θα τρέξει μακριά να κρυφτεί αλλά θα γυρίσει πίσω σύντομα πολλαπλασιασμένο με άλλα πολλά όμοιά του σαν αρχηγός αγέλης. Εδώ έχεις λοιπόν δύο επιλογές: ή υποτάσσεσαι και το ακολουθείς, γίνεσαι και εσύ μέρος της αγέλης δηλαδή ή το πυροβολείς ακαριαία από απόσταση γιατί για σωματικό αγώνα δεν το συζητάμε.

Για να έρθουμε λοιπόν και να συνδέσουμε μέσω ενός άλλου δρόμου τα “εδώ μέσα” με τα “εκεί έξω” στα οποία αναφερθήκαμε στην αρχή αυτού του κειμένου που ίσως ξένισαν σε κάποιους. Αλήθεια πιστεύει κανείς ότι δεν υπάρχουν δυνάμεις που δεν ανησυχούν με τα όσα γίνονται στην Ελλάδα και κατ' επέκτασιν στην Ευρώπη; Θα ήταν σαν να λέγαμε ότι την δεκαετία του 30 δεν ανησυχούσε κανείς για το τι συνέβαινε εκείνη την εποχή στον κόσμο και ειδικότερα πάλι στην Ευρώπη. “Εδώ μέσα”, μπορεί οι φύλακες που έχουν γνώση να είναι λίγοι και ίσως στριμωγμένοι, “εκεί έξω” όμως είναι αρκετοί και μάλιστα ο ένας μετά τον άλλον ξυπνούν από την μεταπολεμική τους λήθη, μετά το σοκ της κρίσης του 2007, επανακάμπτουν και σιγά σιγά ισχυροποιούνται, για αυτό άλλωστε αλλάζει και ο κόσμος όπως είπαμε πιο πάνω, αλλιώς τα πράγματα θα ήταν στην “βαθιά ψύξη και συντήρηση”, δεν είναι όμως.

Αυτό που αρχίζει να διαφαίνεται είναι ότι ο κόσμος μας είναι ήδη στην μέση ενός ιδιότυπου ενδοκαπιταλιστικού ιδεολογικού πολέμου με σπουδαίες εκφάνσεις που άπτονται και σε σοβαρά γεωπολιτικά πεδία και γεωστρατηγικούς ανταγωνισμούς συμφερόντων. Η πάλη των διεθνοποιημένων ελίτ μπορεί να μην έχει πάρει ακόμα ξεκάθαρα εθνικά χαρακτηριστικά. Αργά η γρήγορα όμως αυτό θα συμβεί γιατί απλά πάντα έτσι συμβαίνει στην ιστορία. Εκτός βέβαια αν έχουμε να κάνουμε με μια μεταμοντέρνα εκδοχή ενός πολέμου που θα παραμείνει ιδιότυπος και παρασκηνιακός μέχρι την λήξη του. Ανεξάρτητα όμως από αυτό, η χώρα μας έχει σημαντική θέση για διάφορους και πολλούς λόγους μέσα σε αυτό το γίγνεσθαί. Υφίσταται ήδη τις συνέπειες αυτής της κατάστασης έχοντας μάλιστα επιλέξει “πλευρά”. Αναμφίβολα λοιπόν και αργά ή γρήγορα θα καταστεί ένα από τα σημαντικότερα “θέατρα επιχειρήσεων” και βίαιο ίσως.

Αν οι παραπάνω συνειρμοί όμως φέρνουν στον νου “απελευθερωτές” από τα “εκεί έξω”, να υπογραμμίσουμε: Κανένας λαός δεν μπορεί στην ουσία να απελευθερωθεί από την οποιαδήποτε τυραννία αν δεν το επιλέξει ο ίδιος και κυριότερα, αν δεν προσπαθήσει για αυτό. Μπορεί κάποιος να δει “αόρατα” νήματα ανάμεσα στην δολοφονία του Φύσσα και το κλίμα που αυτή δημιουργεί με το ότι η μέρα που η χώρα θα μετατραπεί σε “θέατρο επιχειρήσεων” ίσως πλησιάζει; Είναι μια παρακινδυνευμένη οπτική... θα περιοριστούμε μόνο να πούμε ότι ο σκοπός μπορεί να αγιάζει τα μέσα, αλλά ναι και αυτό είναι μια πόρτα που ανοίγει και από τις δύο πλευρές. Ίδωμεν.

444©