"Νέα τάξη" και "παγκοσμιοποίηση" - από τον ιστορικό προσδιορισμό αυτών των εννοιών στις θεωρίες συνωμοσίας και τον άγνωστο μύθο του Νεμρώδ

Όλοι έχουμε ακούσει τις λέξεις "νέα τάξη πραγμάτων" και "παγκοσμιοποίηση" και στους περισσότερους το μυαλό τους πάει στην συνομωσιολογία. Όχι άδικα, γιατί η αλήθεια είναι ότι αυτοί οι όροι συνοδεύονται πολλές φορές από διάφορες θεωρίες οι οποίες φαντάζουν "υπερβολικές". Συχνά έχουν περιεχόμενο καταστροφολογικό για την ανθρωπότητα και τις κοινωνίες προκαλώντας έτσι φόβο και τρόμο στους εύπιστους και σαρκασμό ή κυνική περιφρόνηση στους σκεπτικιστές.

Η αλήθεια όμως στην πραγματικότητα είναι ότι αυτοί οι δύο όροι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με θεωρίες συνωμοσίας. Τουναντίον, έχουν χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στην ιστορία του νεότερου πολιτισμού από πολιτικούς, ιστορικές προσωπικότητες και διανοούμενους. Η επιστήμη της ιστορίας τους υιοθέτησε, εξειδικεύοντας τους ωστόσο ως όρους συναφείς με την πολιτική και ιστορική τους έννοια και διαχωρίζοντας τους από διάφορους συσχετισμούς με τις θεωρίες συνωμοσίας.

Από την Ρώμη στην σύγχρονη εποχή
Οι πρώτοι μάλιστα που είχαν χρησιμοποιήσει τον όρο "νέα τάξη" ή "νέα τάξη πραγμάτων", ήταν κατά διάφορους ιστορικούς οι Ρωμαίοι από παραφράσεις του "Pax Romana" δηλαδή "Ρωμαϊκή ειρήνη" που χρησιμοποιήθηκε και ως "Ρωμαϊκή τάξη" ή "τάξη της Ρώμης", ενώ σε κάποιες στιγμές όταν κυρίως επέρχονταν κάποιες σημαντικές πολιτικές ή γεωπολιτικές αλλαγές στον κόσμο τους, γινόταν και η χρήση του όρου "νέα Ρωμαϊκή τάξη" ή "νέα τάξη".

Το έμβλημα της τάξης των Τευτόνων

Από τους Ρωμαίους και μετά δεν υπήρξε κάποια αναφορά ή γνώση για την χρήση αυτού του όρου, μέχρι που φτάνουμε περίπου στο 1.200 μ.χ όπου ο όρος "νέα τάξη" εμφανίζεται πάλι με τους Γερμανούς Τεύτονες Ιππότες ως παράφραση πάλι του "drang nach osten", δηλαδή "πορεία προς Ανατολάς" που αφορούσε την κατακτητική επέκταση τους προς την ανατολή εκκινούμενοι από την Πρωσία όπου έδρευαν. Η "νέα τάξη" για την οποία μιλούσαν αφορούσε την επέκταση των κατακτήσεων τους στις περιοχές της Βαλτικής και της Ρωσίας, γνωστής τότε και ως ηγεμονία του Νόβγκοροντ, όπου βέβαια ο ο περίφημος Ρώσος ηγεμόνας, Αλέξανδρος Νιέφσκι, κέρδισε μία αποφασιστική νίκη έναντι των Τευτόνων το 1242 στην παγωμένη λίμνη Πέιπους, η οποία έμεινε γνωστή και ως Μάχη των Πάγων. Από εκείνο το σημείο και μετά άρχισε ουσιαστικά η παρακμή του Τευτονικού τάγματος και το τέλος της δικής τους "νέας τάξης".

Στον 20ο αιώνα πια, ο Ουίντροου Ουίλσον (28ος πρόεδρος των ΗΠΑ) και ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, χρησιμοποίησαν και μεταξύ άλλων πολλών, τον επίμαχο αυτόν όρο. Περισσότερο για να περιγράψουν μια δραματική πολιτική ή γεωπολιτική αλλαγή ή ακόμα και μια σημαντική αλλαγή στον πολιτικό και οικονομικό τρόπο σκέψης των ανθρώπων και των κοινωνιών.

Η "επίλεκτη" νέα τάξη... ανθρώπων.

Αυτός βέβαια που επίσης μίλησε για μια "νέα τάξη" στην Ευρώπη και τον κόσμο ήταν και ο Χίτλερ. Προφανώς και είναι γνωστό ότι αυτή η "νέα τάξη" στοίχισε την ζωή 65 εκατομμυρίων ανθρώπων, εκ των οποίων μάλιστα 11 εκατομμυρίων Γερμανών, ενός λαού που υπέστη τις αμέσως επόμενες μεγαλύτερες απώλειες από αυτού του Ρωσικού (περίπου 20 εκατ.), για να επιβάλει αυτήν την "νέα τάξη"... αναφέρει δε ο Χίτλερ στην πολιτική του διαθήκη που υπαγόρευσε στην γραμματέα του κατά τις τελευταίες μέρες της ζωής του στο περίφημο καταφύγιο: "Οι θιασώτες των ιδεών μας δεν διέθεταν τον απαραίτητο χρόνο ώστε να φθάσουν σε μία κατάσταση πλήρους ωριμότητας. Οι συνθήκες απαιτούσαν να είχα στη διάθεση μου πραγματικά είκοσι ακόμα έτη προκειμένου να επέλθει η ωριμότητα σε αυτή την επίλεκτη νέα τάξη ανθρώπων, μετουσιωμένη σε μια διαλεχτή τάξη νέων, εμβαπτισμένων από την παιδική κιόλας ηλικία στη φιλοσοφία του εθνικοσοσιαλισμού", εισάγοντας ουσιαστικά και άλλη μια εφιαλτική έννοια του όρου αυτού.

Τελευταίος ο οποίος χρησιμοποίησε τον όρο "νέα τάξη", ήταν ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος όπου την 11η Σεπτεμβρίου του 1990 (!) - και η δεύτερη την 6/5/1991 - απεύθυνε λόγο στο κογκρέσο μιλώντας ουσιαστικά για τον μονοπολικό κόσμο που προέκυπτε μετά το τέλος του διπολικού κόσμου από την πτώση του Σοβιετικού καθεστώτος. Σε μια νέα εποχή όπως έλεγε, νόμου και τάξης με μια παγκόσμια διακυβέρνηση που θα την επέβαλε και όπου αυτή θα προέκυπτε από την συνεργασία των ΗΠΑ με τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και την ενίσχυση του ρόλου του ΟΗΕ. Βέβαια λίγο μετά, αυτή η "νέα τάξη πραγμάτων" (new order of things) έδειξε το σκληρό και αποτρόπαιο πρόσωπό της ως η απόρροια ουσιαστικά των σκοπιμοτήτων της, που δεν ήταν άλλες από την επιβολή του επιθετικού ή ολοκληρωτικού καπιταλισμού μέσω δύο αξόνων.

Η ομιλία του Τζορτζ Μπόυς του πρεσβύτερου στο κογκρέσο το 1990 όπου αναφέρθηκε στην "νέα τάξη πραγμάτων" - στα Αγγλικά. 

Πλήρη κείμενα των δύο ομιλιών στους συνδέσμους (ημερομηνίες) στο κείμενο πιο πάνω. 

(Ευχαριστούμε τον χρήστη του καναλιού youtube για την χρήση του video)

 Το επίμαχο στιγμιότυπο από διάγγελμα του Τζορτζ Μπούς που πυροδότησε τις θεωρίες συνωμοσίας - Ελληνικοί υπότιτλοι. 

(Ευχαριστούμε τον χρήστη του καναλιού youtube για την χρήση του video)

Ο ένας αφορούσε την ανακατάταξη των γεωπολιτικών συσχετισμών ως η πραγματικότητα που υπαγορευόταν από έναν ισχυρό, δηλαδή τις ΗΠΑ (και δευτερευόντως των συμμάχων τους), εν είδος μια λανθάνουσας μάλλον παγκόσμιας ειρήνης ή μιας “Pax Americana”. Μια πρακτική ωστόσο που γρήγορα διολίσθησε στην βία δημιουργώντας περισσότερα προβλήματα παρά αυτά που προσπάθησε να επιλύσει.

Ο δεύτερος άξονας αφορούσε την επιβολή ενός ενιαίου οικονομικού συστήματος ξεπερνώντας τον μέχρι πρότινος διεθνισμό του, σε μια πορεία παγκοσμιοποίησης των οικονομικών πραγμάτων μέσω των αρχών του νεοφιλελευθερισμού ο οποίος εδράζεται στις ιδέες της περίφημης σχολής του Σικάγου και τις οικονομικές θεωρίες του επίσης περίφημου οικονομολόγου Μίλτον Φρίντμαν. Πρακτική που επίσης αρκετά γρήγορα δημιούργησε περισσότερα προβλήματα από αυτά που ήρθε να λύσει, δημιουργώντας ουσιαστικά μεγάλα οικονομικά ολιγοπώλια σε βάρος μάλιστα των οικονομικών δομών των παραδοσιακών αστικών και κοινωνικών δημοκρατιών.

Δύο άξονες και τα αποτελέσματα που φέρανε, που συνθέτουν την εικόνα ενός ιμπεριαλιστικού κόσμου ο οποίος τελικά το μόνο που μέχρι τώρα κατάφερε να κάνει είναι να φέρει τον ίδιο του τον εαυτό στα όρια της αυτό-κατάρρευσης του. Η παρούσα δυσμενής εικόνα της παγκόσμιας οικονομίας όσο και η γεωπολιτική ρευστότητα των ημερών επαληθεύουν του λόγου το αληθές.

Η "παγκοσμιοποίηση", από πότε;

Νεμρώδ, ο πρώτος που επιχείρησε την παγκοσμιοποίηση;

Ο όρος τώρα “παγκοσμιοποίηση”, δεν είναι ούτε αυτός ένα “καινούργιο φρούτο”. Αν το δούμε από την ιστορική του πλευρά, η κάθε περίοδος, μικρή ή μεγάλη, είχε την δική της μορφή παγκοσμιοποίησης. Άλλωστε αυτό είναι που οι διάφορες αυτοκρατορίες ανά τις εποχές επιχείρησαν να επιβάλουν. Άλλες επιτυχημένα, άλλες λιγότερο. Μάλιστα η σύλληψη αυτής της ιδέας είναι τόσο αρχαία όσο και οι βιβλικοί χρόνοι. Πρώτος ο οποίος επιχείρησε κάτι τέτοιο ήταν ο βασιλιάς Νίμροντ (ή Νιμρόδης ή Νεμρώδ) της μεσοποτάμιας και πρώτος ιδρυτής της Βαβυλώνας. Πέρα από τις παραδόσεις του πύργου της Βαβέλ με τις οποίες αυτός σχετίζεται και έχουν εμφανώς έναν ιδιότυπο συμβολισμό μορφής παγκοσμιοποίησης, ο Νίμροντ ήταν αυτός ο οποίος οραματίστηκε έναν κόσμο ελεγχόμενο από τον βασιλικό του οίκο που θα εκτεινόταν και πέρα από την επικράτειά του, με όχημα την μία θρησκεία, την μία γλώσσα και την μία διακυβέρνηση που θα επέβαλε είτε δια της βίας, είτε δια του φόβου, είτε δια του εμπορίου και της οικονομίας ή είτε και δια μέσω όλων αυτών μαζί.

Εύλογοι προφανώς οι συνειρμοί που αυτό δημιουργεί με την σημερινή εκδοχή της παγκοσμιοποίησης όπως κανείς μπορεί να τις συναντήσει συχνά στις διάφορές θεωρίες συνωμοσίας και μάλιστα ως η προέκταση και η σκοπιμότητα της σύγχρονης “νέας τάξης πραγμάτων”.

Ο άγνωστος μύθος του Νεμρώδ

Καλλιτεχνική αναπαράσταση της Βαβέλ του Pieter Brueghel

Τα μυθεύματα μάλιστα και για να ξαναγυρίσουμε στον Νίμροντ, λένε ότι όταν αυτός απέτυχε να επιβάλει την δική του παγκοσμιοποίηση και οι απόγονοί του αργότερα εκδιώχθηκαν, με τον δεσποτικό Χαμουραμπί πιο πριν να αποτελεί το αποκορύφωμα της δυναστείας (6ος βασιλιάς της δυναστείας) και τελευταίο τον Σαμσού Ντιτάνα (11ος βασιλιάς της δυναστείας), η προσπάθεια αυτή όχι μόνο δεν εγκαταλείφθηκε αλλά συνεχίστηκε από αυτούς ως ένα είδος συνωμοσίας που έφεραν μαζί τους στην αυτό-εξορία τους στις διάφορες γωνιές του κόσμου όπου διασπάρθηκαν. Θεωρούνται μάλιστα οι ιδρυτές διαφόρων αδελφοτήτων και μυστικών κοινωνιών που υπάρχουν ακόμα, όπως και άλλων βασιλικών οίκων ανά τον κόσμο που σκοπό έχουν να πραγματοποιήσουν σε γιγαντιαία κλίμακα το όραμα του μεγάλου τους προγόνου, σε πείσμα και εκδίκηση μάλιστα όσον αντιτάχθηκαν και εμπόδισαν την πραγμάτωσή του. Δηλαδή τρόπον τινά του ίδιου του Θεού που ακύρωσε την Βαβέλ και των πιστών του της Ιουδαίας, όπου ο Ναβουχοδονόσορ (γιος του Χαλδαίου στρατηγού Ναβοπολάσσαρ) ως θεωρούμενος έμμεσος απόγονος της πρώτης δυναστείας του Νεμρώδ και παρότι τοποθετείται στην 10η και τελευταία Βαβυλωνιακή δυναστεία βασιλέων, ήταν αυτός που τελικά και παρά τις επαναλαμβανόμενες ατελέσφορες προσπάθειες άλλων προκατόχων του, κατάφερε να κατακτήσει την Παλαιστίνη και την Ιουδαία.

Μάλιστα, το μένος του Ναβουχοδονόσορ ήταν τέτοιο που οδήγησε στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού του Σολομώντα (1ος ναός). Κατά μια εκδοχή επίσης της ιστορίας, πήρε βίαια την κιβωτό της διαθήκης όπου περιείχε τις δέκα εντολές και την κατέστρεψε. Στην συνέχεια οδήγησε και εξανάγκασε μεγάλο μέρος του Ιουδαϊκού πληθυσμού στην εξορία και την σκλαβιά στα πέρατα της αυτοκρατορίας του, σε μια πράξη που έχει μείνει στην ιστορία ως η Βαβυλώνια αιχμαλωσία και που είχε σαν αποτέλεσμα την δραματική απομείωση του Ιουδαϊκού πληθυσμού. Κάπου εκεί λοιπόν, οριοθετείται και η πρώτη εκδήλωση του αντί-εβραϊκού μένους (ή αντί-Ιουδαϊκού ή αντί-σημιτικού, όσον αφορά τον όρο, κατά τον Γερμανό ιστορικό Λούντβιχ Σλαίτσερ -1781- αν και υπάρχει προγενέστερα και ο πρώτος εκτοπισμός των Ιουδαίων που σχετίζεται με τους Φαραώ της Αιγύπτου), όπου όμως αυτό εδράζεται κατά βάση σε προκατακλυσμιαίες παραδώσεις που φτάνουν έως και το προπατορικό αμάρτημα.

Καλλιτεχνική αναπαράσταση της καταστροφής της Ιερουσαλήμ από τον Ναβουχοδονόσορ β' (586-587 π.χ) που κοσμεί και εξώφυλλο του γνωστού έργου - όπερα Nabuccο (γνωστό ως το 1844 σαν Nabucodonosor).

Η προαιώνια σύγκρουση, μια βαθύτερη ματιά στον μύθο.

Σύμφωνα με αυτό το κατά τα άλλα αποκρυφιστικό πλαίσιο, ο Νεμρώδ αν και δισέγγονος του Νώε στράφηκε εναντίον του Γιαχβέ, του ενός και μοναδικού θεού δηλαδή της ίδιας του της παράδοσης και των Εβραίων – Ιουδαίων και προσεταιρίστηκε τις θεότητες της Μεσοποταμίας και του Σουμερικού πάνθεον ή Ανουνάκι όταν αυτός, δηλαδή ο Γιαχβέ, του ακύρωσε την Βαβέλ αλλά και αντιτάχθηκε ουσιαστικά στις βλέψεις του Νεμρώδ για την απόλυτη παγκόσμια κυριαρχία. Ο Νεμρώδ τελικά επέλεξε ένα “αντίπαλο υπερ-κοσμικό στρατόπεδο” αυτό δηλαδή των Ανουνάκι, ως μέρος μιας εξω-κοσμικής αντιπαράθεσης εν είδος πολέμου που μαίνεται ανάμεσα στην υπερβατική "τάξη" του Γιαχβέ και των αντιθέτων του, μεταξύ των οποίων και οι Ανουνάκι (όπως επίσης οι διάφοροι πέπτοντες άγγελοι, ο Εωσφόρος, κάποιοι Τιτάνες, ο Κάρνα και οι Καουράβα, κ.α) οι οποίοι πνέουν τα μένεα εναντίον αυτής της “τάξης” που συνυφαίνεται κατά μέρους και με την ανθρωπότητα. Ανθρωπότητα την οποία προσπαθούν μάλιστα είτε να την καταστρέψουν ολοσχερώς, είτε να την ελέγξουν μειώνοντάς την στους “απολύτως απαραίτητους” και στρέφοντάς την κατά του δημιουργού της, είτε μεταμορφώνοντας την πολιτιστικά και πνευματικά σε ατραπούς μιας άλλης μοχθηρής τάξης την οποία πρεσβεύουν και προσπαθούν να επιβάλουν. Ο Νεμρώδ και οι απόγονοί του υπήρξαν κατά μία έννοια οι επίγειοι εκφραστές αυτής της εξω-κοσμικής αντιπαράθεσης συντασσόμενοι με τις υπερβατικές δυνάμεις του αντί-Θεού όπου και προσέτρεξαν σε μια αμοιβαίου συμφέροντος συμφωνία και συναλλαγή προκειμένου να καταστούν ο εν γης βραχίωνας τους με αντάλλαγμα την απόλυτη παγκόσμια κυριαρχία και την αθανασία, όπως επίσης την ανάσταση των προγόνων τους και το χάρισμα της υπερβατικής συνείδησης, μόνο όταν όμως οι σκοποί αυτής της συνεργασίας επιτευχθούν. Μια συμφωνία ωστόσο που δεν τηρήθηκε πάντα και κατά γράμμα από την “ισχυρή” πλευρά για μια σκοπιμότητα αμφοτέρων που συνάντησε μεγάλες αντιπαλότητες και δυσκολίες τόσο από “μέσα” όσο και από “έξω”...

Στην πορεία του χρόνου όμως “γεννήθηκαν” άλλες αντίπαλες και εκδικητικές ομάδες λόγω των διώξεων που υπέστησαν κινούμενες όμως από παρεμφερής σκοπιμότητες, ενώ υπήρξαν και διάφορα “σχίσματα” και “επαναστάσεις” μέσα σε αυτές τις μυστικές κοινωνίες που οι απόγονοι του Νεμρώδ δημιούργησαν. Άλλοι ως πρότεροι υποτελείς τους προσπάθησαν είτε να τους εκθρονίσουν και να αναλάβουν τα ινία, άλλοι αποσχίστηκαν επειδή δεν κατόρθωσαν να πράξουν κάτι τέτοιο και δημιούργησαν τους δικούς τους δρόμους “παγκοσμιοποίησης” και αρκετοί, όταν αντελήφθησαν τις πραγματικές σκοπιμότητες τις οποίες άθελά τους υπηρετούσαν μέχρι κάποιου σημείου, επαναστάτησαν και αντιτάχθηκαν σε αυτές και αυτούς που τις υπαγόρευαν, είτε ατομικά είτε δημιουργώντας άλλες δικές τους αντίπαλες μυστικές κοινωνίες και αδελφότητες αναζητώντας μάλιστα και τις ανάλογες υπερβατικές “συμμαχίες”.

Κοντολογίς και κάνοντας λοιπόν κάποια χωροχρονικά άλματα, φτάνουμε στο σήμερα όπου σύμφωνα με αυτήν την όχι πολύ γνωστή παράδοση ως ένας μύθος ή θεωρία συνωμοσίας (και για αυτό την παρουσιάζουμε – άλλες λεπτομέρειες θα ακολουθήσουν σε επόμενες δημοσιεύσεις), αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι αυτή η σκοτεινή πολύ-χιλιετής ιστορία βρίσκετε σε πλήρη εξέλιξη ως η τελευταία της ευκαιρία να καταλήξει στην πραγμάτωση των σκοπιμοτήτων της λόγω αλλαγής στις εξω-κοσμικές ισορροπίες αλλά και της επερχόμενης και αναπότρεπτης μέγα μεταβολής της πλανητικής τάξης που θα οδηγήσει στην σταδιακή όσο και γρήγορη μεταβολή της ανθρώπινης συνείδησης. Η οποία ως μια (προαναγγελθείσα) αποκάλυψη θα φανερώσει αφενός στην ανθρωπότητα την πραγματική του ιστορία (όπως και αυτής που αναφέραμε) και αφετέρου θα του δώσει τα εχέγγυα για να προχωρήσει σε ένα νέο εξελικτικό στάδιο που θα εκτείνεται πια και πέρα της Γης επαληθεύοντας τον Ελληνικό όρο Άνθρωπος από το άνω θρώσκω δηλαδή κοιτάζω πάνω... κοιτάζω τα άστρα! (αν και η ανάλυση άνδρ-ωπος «αυτός που έχει όψη ή πρόσωπο άνδρα» είναι αυτή που τείνει να γίνει περισσότερο αποδεκτή στη σύγχρονη γλωσσολογία). Η απόπειρα μάλιστα αυτών των σκοτεινών κέντρων είναι να επιβάλουν άμεσα την δική τους παγκοσμιοποίηση πάση θυσία και με κάθε μέσον προκειμένου επίσης να μπορέσουν δια των γενετικών ελέγχων (αλλά και άλλων “υπερφυσικών” τρόπων) που θα επιβάλουν την επομένη ημέρα, να ακυρώσουν τις δυνατότητες του ανθρώπου να αφομοιώσει τις αλλαγές που φέρνει η προαναφερθείσα μέγα μεταβολή.

Ο Νεμρώδ και οι ΗΠΑ

Προφανώς και εύλογα τα βλέμματα θα στραφούν σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ως ο θεωρούμενος φορέας της σύγχρονης νέας τάξης πραγμάτων. Ο μύθος όμως που παρουσιάζουμε λέει τα πράγματα κάπως διαφορετικά για αυτήν την χώρα έτσι όπως αντανακλαστικά κάποιος θα θεωρούσε ή οι περισσότερες θεωρίες συνωμοσίας προβάλουν.

Η Αμερική λοιπόν ιδρύθηκε από τους “επαναστάτες” αυτών των μυστικών κοινωνιών όπως και από κάποιους συμμαχικούς αποσχισθείς κλάδους μασονικών στοών, τεκτόνων και ιλλουμινάτι, με όραμα την δημιουργία ενός κράτους διαποτισμένου από τον Ευρωπαϊκό διαφωτισμό και τις καταβολές αυτού από την αρχαία Ελληνική γραμματεία και το πνεύμα των Ιώνων φιλοσόφων. Θα πρότασσαν έτσι τον φιλελευθερισμό και την δημοκρατία ως ένα σύγχρονο πολιτικό αγαθό μιας αστικοποιημένης κοινωνίας που μέσω της μόρφωσης και του διαλεκτικού υλισμού ή της επιστημονικής μεθοδολογίας και ενός ανεξάρτητου και ισχυρού οικονομικού συστήματος, θα μπορούσε να αντισταθεί στις προαιώνιες σκοπιμότητες των αντιπάλων τους και σταδιακά να τις ακυρώσει έστω και με την χρήση βίας αν απαιτούταν.

Ωστόσο το Ατλαντικό “τείχος” δεν μπόρεσε να αποσοβήσει και στα πρώτα τους αυτά εύθραυστα βήματα, την σταδιακή διάβρωση τους από την Ευρώπη από όπου συνεχώς κατέφθαναν τα σπέρματα της “καθεστηκυίας παγκόσμιας τάξης” της εποχής. Σύντομα η σύγκρουση μέσα στις ΗΠΑ άρχισε να μαίνεται με δριμύτητα. Οι “επαναστάτες” ωστόσο κατάφερναν να κρατάνε οριακά το “πάνω χέρι” μέχρι το 1836 όπου και τελικά χάσανε για πρώτη φορά μεγάλο μέρος του ελέγχου του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας όταν η δεύτερη (ιστορικά) κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ πέρασε πλήρως σε ιδιωτικά χέρια για να ρευστοποιηθεί αργότερα το 1841. Το 1846 όμως κατάφεραν να ανακτήσουν μέρος αυτού του ελέγχου μέσω του συστήματος του ανεξάρτητου δημοσίου χρηματοφυλάκιου (Independent Treasury) για να κλυδωνιστεί όμως και αυτό στην συνέχεια από τον εμφύλιο (1861-65) και να καταργηθεί τελικά το 1913 με την αντικατάστασή του από το πολλά γνωστό FED (Federal Reserve System) και μετά μάλιστα την “τεχνητή” οικονομική κρίση του 1907 (Panic of 1907), όπου πλέον χάσανε σχεδόν οριστικά τον έλεγχο του κεντρικού τραπεζικού συστήματος καταφέροντας ωστόσο να διατηρήσουν κάποιες προσβάσεις προκειμένου να διατηρούν κάποιες, έστω ελάχιστες, απαραίτητες ισορροπίες.

Παρόλα αυτά κατάφεραν να κρατήσουν όμως τον έλεγχου της βιομηχανίας και του εμπορίου, σημαντικού μέρους της ακαδημαϊκής κοινότητας και του στρατεύματος.

Από το 1913 όμως και μετά άρχισαν σταδιακά να χάνουν το “πάνω χέρι” σε μια διαδικασία συνεχούς εναλλαγής θέσης ισχύος αλλά και επιρροής στην διακυβέρνηση. Η οικονομική κρίση του 1907 στις ΗΠΑ προηγήθηκε του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, η οικονομική κρίση του 1929 πάλι στις ΗΠΑ προηγήθηκε του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, η κρίση του 2007;

Κρίσιμο σημείο καμπής ωστόσο υπήρξε η περίοδος από την οικονομική κρίση του 1929 μέχρι και λίγο μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Σε αυτήν την περίοδο η σύγκρουση ανάμεσα στους “επαναστάτες” και τους “σκοτεινούς” πήρε μεγάλες διαστάσεις και κορυφώθηκε αφού οι τελευταίοι είχαν αποφασίσει είτε να εκδιώξουν ολοσχερώς τους πρώτους και να χρησιμοποιήσουν την πλούσια και εν δυνάμει πια ισχυρή χώρα ως φορέα και εργαλείο των σκοπιμοτήτων τους ή να την διαλύσουν αν αυτό δεν μπορούσε να επιτευχθεί. Η κρίση του 1929 αποτέλεσε το αποτέλεσμα αυτής της κορύφωσης της σύγκρουσης που ωστόσο επέφερε περισσότερα μοιραία χτυπήματα στους “επαναστάτες” με την βαθύτερη σκοπιμότητα αυτής να είναι η διολίσθηση της χώρας στον σχεδιαζόμενο πολιτικό και κοινωνικό ολοκληρωτισμό που θα συμπορεύονταν με τον ολοκληρωτισμό της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού. Ολοκληρωτισμός ο οποίος και αυτός με την σειρά του θα έρχονταν στην Ευρώπη πάλι μέσω της οικονομικής κρίσης που θα μετανάστευε εκεί και θα προσωποποιούνταν από τα διάφορα απολυταρχικά καθεστώτα και τον εθνικοσοσιαλισμό ή ναζισμό. Απώτερος σκοπός, οι δυο πλευρές του Ατλαντικού ενοποιημένες από συναφή πολιτικά και οικονομικά συστήματα, Ευρώπη και ΗΠΑ δηλαδή, θα στρεφόντουσαν δια της βίας ενάντια σε έναν άλλο σχισματικό αντίπαλο δέος που προωθούσε τους δικούς του όρους παγκοσμιοποίησης, δηλαδή τον κομουνισμό και την ΕΣΣΔ και δοθείσας ευκαιρίας αυτής της βίαιης σύγκρουσης θα εφαρμοζόταν και η περίφημη “τελική λύση”, που πέρα από τα εξειδικευμένα φυλετικά χαρακτηριστικά της, ως είδος τιμωρίας όσων λαών αντιτάχθηκαν ανά τους αιώνες στις διάφορες απόπειρες παγκοσμιοποίησης, θα απομείωνε τον πληθυσμό της γης και τέλος θα επέβαλε μια παγκόσμια και ολοκληρωτική διακυβέρνηση.

Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και τα “ανορθόδοξα” μαθηματικά

Οι “επαναστάτες” λοιπόν, που τώρα έχουν πια διεθνοποιηθεί με κύριο προπύργιο αυτό των ΗΠΑ που παρά τις αντιξοότητες αντέχει ακόμα αλλά και με άλλα μικρότερα κάστρα ανά τον κόσμο, αναζητούν λύσεις και τρόπους αντιμετώπισης αυτού του κινδύνου που δείχνει να έρχεται ως τετελεσμένο γεγονός. Απέλπιδες ενέργειες τους οδηγούν τελικά σε μια αμφότερα υποχρεωτική συμμαχία με άλλα κέντρα εξουσίας και ομάδες που ωστόσο αν και αντίπαλοι των “σκοτεινών” δεν είχαν και τις πιο ευγενείς διαθέσεις για την ανθρωπότητα, ωστόσο ίσως όχι τόσο μοχθηρές όσο των αντιπάλων τους. Έτσι επήλθε η συμμαχία των “επαναστατών” με τον διεθνή Σιωνισμό ο οποίος ωστόσο δεν είχε καμία ουσιώδη σχέση με το Εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ αλλά και αρκετούς άλλους Εβραίους ανά τον κόσμο, αν και κάποιοι σε μεγάλο βαθμό είχαν διαβρωθεί, καθώς όσοι γνώριζαν σε βάθος τα πράγματα, ο σιωνισμός προερχόταν ουσιαστικά και ελεγχόταν από ομάδες οι οποίες χάλκευσαν την έχθρα “σκοτεινών” και Εβραίων για να εξυπηρετήσουν άλλες δικές τους σκοπιμότητες. Προέκυψαν ως ομάδες από κάποια σχίσματα από την μητροπολιτική και προαιώνια μυστική κοινωνία και που κατά βάθος δεν είναι καν Εβραίοι αλλά και ούτε προέρχονται από τις φυλές του Ισραήλ και της Ιουδαίας.

Η δεύτερη συμμαχία στην οποία προχώρησαν οι “επαναστάτες'” και που έμελλε να αποδειχθεί μοιραία, ήταν με κάποιες δορυφορικές ομάδες της μητροπολιτικής μυστικής κοινωνίας των “σκοτεινών” που από καιρό έδειχναν κάποιες τάσεις απόσχισης εκφράζοντας την επιθυμία να αλλάξουν στρατόπεδο και να προστρέξουν στους κόλπους των “επαναστατών”. Αρχικά είχαν αντιμετωπιστεί με επιφύλαξη αλλά στο τέλος τους δέχτηκαν. Η συγκεκριμένη ομάδα, επονομαζόμενη μερικές φορές και ως “αποστάτες”, είχε καταφέρει να αποκτήσει πρόσβαση σε βαθιές απόκρυφες γνώσεις την ίδια στιγμή που είχε καταφέρει από μόνη της να αναπτύξει και ιδιαίτερες επιστημονικές και τεχνολογικές ικανότητες. Ο συνδυασμός αυτών των δύο την έκανε να αισθάνεται μεγάλη αυτοπεποίθηση δημιουργώντας της όμως και μια αλαζονεία την οποία την εκδήλωνε συχνά πυκνά απέναντι στους δύο πια νέους της συμμάχους, οι οποίοι την ανεχόντουσαν χάριν μόνο και μόνο των κοινών σκοπών τους. Αυτή η ομάδα που αν και προσχώρησε στους “επαναστάτες”, στεγανοποίησε γρήγορα το άμεσο περιβάλλον της διατηρώντας τα δικά της χαρακτηριστικά ως μια ιδιότυπη κάστα. Προέρχονταν κυρίως από το στρατιωτικό σύμπλεγμα (όχι κατά ανάγκη από το στράτευμα), το νέο αναδυόμενο επίσης τεχνολογικό σύμπλεγμα, μέρος του πολιτικού κατεστημένου προερχόμενο κυρίως από την σκληρά Αμερικάνικη δεξιά, μέρος της ελιτίστικης επιστημονικής και ακαδημαϊκής κοινότητας και μικρό μέρος, αλλά όχι αμελητέας ισχύς, του τραπεζικού και του πετρελαϊκού τομέα.

Ένας μάλιστα από τους βραχίονες της θεωρείται η γνωστή αδελφότητα των κρανίων και οστών (skulls and bones) που ιδρύθηκε το 1832 στο φημισμένο πανεπιστήμιο του Γέιλ (Yale) από την οποία μάλιστα προέρχονται οι πατέρας και γιος Μπούς όπως και ο νυν υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι. Δεν μπορούν να γίνουν μέλη της Εβραίοι και έγχρωμοι και θεωρείται απευθείας αποσχισθείς κλάδος εκ καταβολής των Γερμανών Ιλλουμινάτι με την σύμπραξη κάποιων ελεύθερο μασόνων και μερικών “σκληρών” αποκρυφιστών τευτόνων ιπποτών οι οποίοι τελευταίοι ανελίχθηκαν στην Αμερική μέσω του WASP (White Anglo-Saxon Protestant – Αποικιοκρατικών ριζών ήμι-γαλαζοαίματη Σαξονική Προτεσταντική “Αγγλο-Γερμανοτραφής” ελιτίστικη τάξη των ΗΠΑ που συναντιέται όμως και σε άλλες χώρες της Βρετανικής Κοινοπολιτείας όπως η Αυστραλία, κτλ). Το ενδιαφέρον με αυτήν την ομάδα είναι ότι το “έπαιζε δίπορτο”. Δηλαδή, η αδελφότητα κρανίου και οστούν εμφανιζόταν ως δορυφόρος της μητροπολιτικής μυστικής κοινωνίας την ίδια στιγμή που η ομάδα που με απόλυτη μυστικότητα την έλεγχε, είχε προσχωρήσει στους επαναστάτες και συμμαχήσει με τον διεθνή Σιωνισμό. Κατάσταση του “δίπορτου” την οποία ούτε οι “επαναστάτες” αλλά και οι νέοι τους σύμμαχοι γνώριζαν εκείνη την στιγμή. Μάλιστα η συγκεκριμένη ομάδα χάρη σε αυτό το σχήμα, χρηματοδοτούσε ταυτόχρονα τόσο το Αμερικανικό ναζιστικό κόμμα της εποχής, το οποίο είχε τελικά μικρή ζωή, αλλά και αυτό στην Ευρώπη, όσο και τις δύο αντίπαλες πλευρές όταν πια ξέσπασε ο πόλεμος.

Η τρίτη συμμαχία που επετεύχθη αν και βρισκόταν σε συνεχή διαπραγμάτευση μέχρι και λίγο μετά την αρχή του πολέμου, ήταν με τις αντίπαλες ουσιαστικά ομάδες των “σκοτεινών” που προωθούσαν την δική τους ατζέντα παγκοσμιοποίησης μέσω του κομουνισμού και που έλεγχαν την τότε ΕΣΣΔ. Τις μυστικές διαπραγματεύσεις μάλιστα με αυτές τις ομάδες που αποκαλούνταν “κόκκινες ομάδες”, “οι άνθρωποι του νότου” ή “άνθρωποι της Κασπίας” ή και “μπολσεβίκοι” από την συσχέτισή τους με την Οκτωβριανή επανάσταση, ανέλαβαν εκπρόσωποι του διεθνούς Σιωνισμού αφού με τους συνομιλητές τους είχαν κοινές καταβολές προέλευσης και παρά την διάσπασή τους είχαν διατηρήσει αρκετά καλές σχέσεις, σε αντίθεση με τους άλλους δυο εταίρους που μέχρι πρότινος διάκειντο εχθρικά απέναντί τους. Η πρώτη ένδειξη αυτής της προσέγγισης και διαπραγμάτευσης αποτυπώθηκε το 1933 με την αιφνίδια αναγνώριση της Σοβιετικής Ένωσης από τις ΗΠΑ και τον Φραγκλίνο Ρούζβελτ, πράξη η οποία άφησε σε πολλούς πολιτικούς αλλά και ιστορικούς πολλά ερωτηματικά τα οποία αιωρούνται ακόμα και σήμερα, με τις απαντήσεις που διατυπώθηκαν ανά τις εποχές να μην ικανοποιούν. Στο παρασκήνιο όμως ήταν μια παραχώρηση της τριμερούς συμμαχίας και ιδιαίτερα των “επαναστατών”, αφενός ως εκδήλωση καλής θέλησης και εμπιστοσύνης χάριν των διαπραγματεύσεων και αφετέρου, ως απάντηση και μήνυμα στους αντιπάλους καθώς το 1933 στην Γερμανία ανήλθε στην εξουσία ο Χίτλερ.

Ωστόσο οι συμμαχίες αυτές των “επαναστατών” τους επέτρεψαν να σταθεροποιήσουν την χώρα που μαστίζονταν από την οικονομική κρίση και να ακυρώσουν το ένα σκέλος του σχεδιασμού που προέβλεπε την επιβολή του ολοκληρωτισμού σε αυτήν ή και την διάλυσή της αν το προηγούμενο δεν πετύχαινε.

Η ρευστότητα κατά αυτήν την περίοδο στους συσχετισμούς και τις ισορροπίες όμως αυτού του αθέατου κόσμου, ήταν τέτοιες που δεν είχαν καταλήξει στις παραμονές του πολέμου, μέχρι ακόμα και λίγο μετά την έναρξή του. Μάλιστα τα σενάρια άλλαζαν συνεχώς μέχρι και του σημείου κάποιες εκδοχές τους να προβλέπουν συμμαχία των δυτικοευρωπαίων με τον Χίτλερ ενάντια της ΕΣΣΔ και με ουδετερότητα των ΗΠΑ, συμμαχία του Χίτλερ με τον Στάλιν κατά των δυτικοευρωπαίων ανεξαρτήτως ουδετερότητας των ΗΠΑ, κ.α. Τελικά μόνο όταν διαπιστώθηκε ότι οι ΗΠΑ (και κυρίως οι “επαναστάτες”) ήταν αποφασισμένες να μπουν στον πόλεμο ενάντια του Χίτλερ και των άλλων ολοκληρωτικών καθεστώτων της Ευρώπης και της Ασίας και εφόσον οι “σκοτεινοί” τότε συνειδητοποίησαν ότι είχαν χάσει ολοκληρωτικά τον έλεγχο των ΗΠΑ από την νέα τριμερή όσο και ετερόκλητη συμμαχία, οδήγησαν τον Χίτλερ στην επίθεσή του κατά της Πολωνίας την 1η Σεπτεμβρίου του 1939, όπου και το εκπέτασμα αυτής της ημερομηνίας κατά την απόκρυφη Βαβυλωνιακή αριθμολογία βγάζει 11/9! Δηλαδή το 1939 διασπάται σε 19 και 39 όπου το πρώτο αναπτύσσεται σε 1+9=10 όπου προσθέτοντας την ημέρα δηλαδή 10+1η Σεπτ.=11 οπότε έχουμε 11/9/39 και το 39 ως 3x9 ή 999 που ανεστραμμένο δίνει 666 για να ολοκληρωθεί ως 11 9 666. Αριθμός εξαψήφιος ο οποίος αποτελεί πρόοδο διπλασιασμού της ημερομηνίας ανάληψης της καγκελαρίας από τον Χίτλερ, δηλαδή 30/1/1933 όπου αναγραμματισμένη και με απαλοιφή του μηδέν ως μη αριθμός επειδή αποτελεί μέρος διψήφιου αριθμού (δηλαδή το 30) δίνει 11 9 333 και ολοκληρώνεται αφού καταθέσει τον συσχετισμό με την επόμενη ημερομηνία ως (11 9) 3 3+3 =6 και 3x6= 666, δηλαδή 11 9 666.

Και μια και ασχολούμαστε με “αριθμούς”, ας θυμηθούμε την εξαγγελία-ανακήρυξη της σύγχρονης “νέας τάξης” που έγινε σε ομιλία του Τζορτζ Μπούς του πρεσβύτερου στο κογκρέσο την 11/9 του 1990 όπως και την επίθεση στους δίδυμους πύργους που έγινε την 11/9 του 2001, 11 (!) χρόνια ακριβός μετά την συγκεκριμένη ομιλία. Η πρώτη ημερομηνία της ομιλίας, δηλαδή η 11/9/1990 δίνει 11 9 1 999 επειδή το μηδέν σε τετραψήφιο αριθμό αντικαθίσταται με το 9. Αναστρεφόμενο το 999 δίνει 666 οπότε έχουμε τελικά 11 9 1 666. Η δεύτερη ημερομηνία της επίθεσης στους διδύμους πύργους, δηλαδή 11/9/2001 δίνει 11 9 2x9 9 1 ή 11 9 999 1. Αναστρεφόμενο πάλι το 999 δίνει 666 οπότε έχουμε τελικά 11 9 666 1. Ο άσος που εμφανίζεται την μία από την μια πλευρά του και την άλλη από την άλλη πλευρά του 666 υποδηλώνει άμεση στενή και εξελικτική σχέση. Και έχει απόλυτη βάση αυτό αν αναλογιστούμε ότι το πρώτο με το δεύτερο γεγονός συνδέεται αφενός με την σχέση πατέρα-γιου (Τζορτζ Μπους πρεσβύτερος και νεότερος) και αφετέρου με το ότι το πρώτο γεγονός προκήρυξε κάτι το οποίο αναπτύχθηκε με το δεύτερο γεγονός. Επίσης το γεγονός ότι τώρα εμφανίζεται επταψήφιος αριθμός ενώ μέχρι πιο πάνω εξαψήφιος, ας πούμε ότι σημαίνει ότι τα πράγματα τώρα είναι πολύ... σοβαρά και ότι ο νυν 44ος πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, γεννημένος την 4/8 του 1961 και που πρώτο-ανέλαβε την προεδρία σε ηλικία (χρονολογική) 48 ετών, είναι έξω-κοσμικά επιφορτισμένος με πολύ μεγάλη ευθύνη όπου οι πράξεις του θα καθορίσουν τον ρου και την τροπή των πραγμάτων. Έχει πάντως την δύναμη και την “εξουσιοδότηση” να βάλει ένα αμετάκλητο τέλος σε αυτήν την προαιώνια διαμάχη. Όλα όμως τελικά είναι θέμα επιλογής...

Το τέλος του β' παγκοσμίου πολέμου και η επόμενη μέρα

Αλλά ας γυρίσουμε πίσω στην ιστορία μας μετά από αυτό το διάλειμμα “αριθμολογίας” και παράδοξων μαθηματικών... η συνέχεια και η κατάληξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου γνωστή. Προς το τέλος όμως του πολέμου και αφού διαφαινόταν το αποτέλεσμα, υπήρξαν διάφορες μετατοπίσεις στους συσχετισμούς δυνάμεων αυτού του αθέατου κόσμου. Η τριμερής συμμαχία διαλύθηκε από τους “αποστάτες” οι οποίοι κατάφεραν και εκτόπισαν μάλιστα τους “επαναστάτες” με τον “θάνατο” του Ρούζβελτ. Οι σιωνιστές παρέμειναν σε συν πορεία με τους πρώτους και συναποφάσισαν την διπλή ρίψη της ατομικής βόμβας στην Ιαπωνία. Πολλά σκοτεινά σημεία παραμένουν για αυτήν την περίοδο σε ότι αφορά τις ισορροπίες του αθέατου αυτού κόσμου όπου είχε σαν αποτέλεσμα την ακύρωση της συνέχισης του πολέμου και μάλιστα με πυρηνικά μέσα κατά της ΕΣΣΔ όπως θέλανε οι “αποστάτες” αλλά και βόλευε τους “σκοτεινούς”. Κάνοντας μάλιστα τον Χίτλερ να μην φαντάζει τόσο παράφρονας που ακόμα και στις τελευταίες του μέρες στο γνωστό καταφύγιο ανέμενε την μεταστροφή των δυτικών συμμάχων όπου μαζί του, όπως έλεγε θα στρεφόντουσαν κατά των Σοβιετικών. Φήμες μιλούν τόσο για ανέλπιδη αλλαγή στους συσχετισμούς των εξω-κοσμικών ισορροπιών, όσο όμως και κυριότερα, την εμπλοκή άλλων αρχέγονων μυστικών ομάδων, γνωστών ως “αρχέγονοι” ή “φωτεινοί” ή με το παρατσούκλι “οι μουσικοί”, όπου επί χιλιετίες είχαν σιωπήσει και θεωρούνταν νεκρές και οι οποίες όμως εμφανίστηκαν τελικά “από το πουθενά”. Συνέδραμαν αποφασιστικά τον αγώνα των “επαναστατών” για να μπορέσει επιτέλους να σταματήσει ο πόλεμος και να βρει ο κόσμος τις μεταπολεμικές ισορροπίες που όλοι γνωρίζουμε. Και ξαφνικά όπως εμφανίστηκαν, το ίδιο ξαφνικά ξανά σιώπησαν και εξαφανίστηκαν.

Από τότε λοιπόν και μέχρι σήμερα, οι “αποστάτες” κατάφεραν να κυριαρχήσουν σε αυτήν την σκηνή και κυριότερα μέσα στις ΗΠΑ με μικρά σποραδικά διαλείμματα. Αξίζει δε να αναφέρουμε ότι αυτοί ήταν που προσέφεραν “άσυλο” στους εναπομείναντες ναζί, τέκνα των “σκοτεινών”, όπου και συνέχισαν να συνεργάζονται μαζί τους μέχρι και σήμερα. Μάλιστα αυτό συνοδεύτηκε και από την συνθηκολόγηση των “σκοτεινών” όπου πια παρέδωσαν τα ινία τους στους “αποστάτες” οι οποίοι και έλαβαν τελικά το “χρίσμα” από τους εξω-κοσμικούς πάτρωνες τους να συνεχίσουν αυτοί το επί γης έργο τους, με την συνεργασία ωστόσο πάντα των προηγούμενων εκλεκτών τους. Απλά άλλαξε το αφεντικό, η ουσία όμως παραμένει η ίδια.

Κοντολογίς και από τότε μέχρι σήμερα, οι “αποστάτες” είναι αυτοί που έχουν το πάνω χέρι. Οι “επαναστάτες” βρέθηκαν σε πρωτοφανή κατάσταση αποδυνάμωσης και χάσανε το προπύργιο τους στις ΗΠΑ μετά την προεδρία Αϊζενχάουερ και κυρίως την δολοφονία Κένεντι, όχι ότι αυτός ήταν δικός τους άνθρωπος, το αντίθετο μάλιστα, ο Κένεντι απλά δεν γνώριζε τόσα πολλά (ή γνώριζε μόνο όσα χρειαζόταν να ξέρει). Όταν όμως και σχετικά γρήγορα κατάλαβε την γενική εικόνα, αποφάσισε να μιλήσει και παρά τις παροτρύνσεις των “επαναστατών” που τον πλησίασαν, ότι δεν ήταν η κατάλληλη ώρα για κάτι τέτοιο και ότι δεν θα μπορούσαν στην δεδομένη στιγμή να το υποστηρίξουν, αυτός επέμεινε μέχρι που τελικά “βγήκε από την μέση”.

Οι “επαναστάτες” κατάφεραν ωστόσο να βρουν μικρό αποκούμπι μέσα στην ΕΣΣΔ αλλά και σε άλλες τρίτες χώρες του λεγόμενου τότε σχηματισμού ως κίνημα των αδέσμευτων. Μάλιστα αργά αλλά και σταθερά κατάφεραν να διεισδύσουν στους “μπολσεβίκους” οι οποίοι δεν τους έβλεπαν και τόσο αρνητικά λόγω και της πρότερης συμμαχίας τους αν και οι σκοποί τους ήταν τελείως διαφορετικοί. Σιγά-σιγά, έπεισαν πολλούς από αυτούς να αλλάξουν στρατόπεδο και να προσχωρήσουν στους κόλπους τους. Μα και στις ίδιες τις τάξεις των “μπολσεβίκων” άρχισαν να υπάρχουν κλυδωνισμοί, είτε ως αποτέλεσμα κρίσης ηθικής αρκετών, είτε ως αποτέλεσμα εσωτερικών ερίδων. Ο διεθνής σιωνισμός από την άλλη, αισθάνθηκε και αυτός με την σειρά του προδομένος από τους “αποστάτες” όταν μάθανε ότι οι τελευταίοι όχι μόνο συνεργάστηκαν πάλι με τους “σκοτεινούς” αλλά ανέλαβαν και την θέση του αφεντικού. Στράφηκαν τότε εναντίον τους , αλλά ήταν ήδη αργά. Οι “αποστάτες” με τους “σκοτεινούς” σχεδόν τους διύλισαν μέσα στις ΗΠΑ αλλά κατάφεραν να τους εκδιώξουν και από την Ευρώπη όπου ήταν τα προπύργια τους αλλά και από την Μέση Ανατολή και την κεντρική Ασία όπου δραστηριοποιούντο.

Το τέλος "σιωνιστών" και "μπολσεβίκων" και η “ανίερη τριαδικότητα”

Αυτή η σύγκρουση όμως ανέδειξε και μια καινούρια μυστική φατρία στο σκηνικό, η οποία καταγόταν από την εκδίωξη του Ισμαήλ και της Άγαρ από τον Αβραάμ. Η φατρία αυτή έχοντας μεγάλο μέρος της στον Ισλαμικό κόσμο, αποτελούσε για αιώνες μια σχετικά αμελητέα ποσότητα στα πράγματα αυτού του αθέατου κόσμου και λειτουργούσε μάλλον ως περιστασιακός δορυφόρος των “σκοτεινών”. Δεν ήταν από αυτές που γνώριζαν σε βάθος τις καταστάσεις και είχαν μια μάλλον αφελή εικόνα του τι συνέβαινε. Καθοδηγούνταν απλά από το μίσος τους για αυτήν την εκδίωξη που έπραξε ένας από τους Πατριάρχες του Ισραήλ, μίσος το οποίο εντέχνως καλλιέργησαν και οι “σκοτεινοί” αλλά και οι σιωνιστές. Στην σύγκρουση λοιπόν αυτή εναντίων του διεθνούς σιωνισμού, πήραν το μέρος των “αποστατών” και των “σκοτεινών” πιστεύοντας ότι μπροστά τους έχουν τον μεγάλο τους εχθρό χωρίς όμως αυτή να είναι η πραγματικότητα που αληθινά τους αφορούσε, όπως αναφέραμε και πιο πάνω και σε ότι έχει σχέση με τις πραγματικές καταβολές του διεθνή σιωνισμού. Μόνο αρκετά αργότερα τελικά κατανόησαν το βάθος των πραγμάτων. Όταν αυτό συνέβη, από δάκτυλο των “επαναστατών” όπως λέγετε, επήρθε ρήξη στις τάξεις τους όπου αρκετοί αυτομόλησαν στις τάξεις των “επαναστατών”. Οι εναπομείναντες παρέμειναν πιστοί στους νέους τους συμμάχους αφού πήραν σπουδαία ανταλλάγματα. Ήταν τελικά μια βολική κατάληξη για αυτήν την ιδιότυπη διαρχία καθώς έτσι μπορούσαν να ελέγξουν μεγάλο μέρος του Ισλάμ που τους ήταν απαραίτητο για τους νέους σχεδιασμούς τους. Να γυρίσουμε όμως για λίγο πάλι στον διεθνή σιωνισμό. Αφού αυτός υπέστη σφοδρή ήττα από αυτήν την νέα συμμαχία, την επονομαζόμενη αλλιώς και ως “ανίερη τριαδικότητα”, που μόλις περιγράψαμε, προσέτρεξε ως απέλπιδα λύση στους δύο πρώην συμμάχους του, δηλαδή τους “επαναστάτες” και τους “μπολσεβίκους”. Και οι δύο αυτοί όμως αρνήθηκαν σφοδρά οποιαδήποτε συνεργασία αυτήν την φορά.

Ωστόσο και λόγω των κλυδωνισμών που είχαν προκύψει στους “μπολσεβίκους” όπως αναφέραμε πιο πάνω, ο διεθνής σιωνισμός άδραξε την ευκαιρία και κατάφερε τελικά να διαλύσει τους “μπολσεβίκους” συνεργαζόμενος με κάποιους “προδότες” που εμφανίστηκαν από τις τάξεις των τελευταίων. Κατάφεραν μάλιστα να αναλάβουν και τον έλεγχο της ΕΣΣΔ. Οι εναπομείναντες “μπολσεβίκοι” είτε διασπάρθηκαν ως μισθοφόροι που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους σε όποιον πλήρωνε καλύτερα και αρκετοί εγκαταστάθηκαν στην Κίνα, την Β. Κορέα, το Ιράν αλλά και τις ΗΠΑ, είτε αρκετοί προσχώρησαν στις τάξεις της “ανίερης τριαδικότητας”, είτε επίσης αρκετοί προσχώρησαν στους “επαναστάτες”. Τα λιγοστά απομεινάρια τους αν και προσπάθησαν να ανασυνταχθούν, τελικά έφθιναν συνεχώς μέχρι που εξαφανίστηκαν.

Σχεδόν ανάλογη ήταν και η μοίρα του διεθνούς σιωνισμού που σχεδόν κατακρημνίστηκε με την πτώση της Σοβιετικής ένωσης που το τελευταίο ιστορικό της κομμάτι έλεγχαν. Πληγωμένοι όπως ήταν δεν άντεξαν τα πολύπλευρα χτυπήματα που δεχόντουσαν συνεχώς τόσο από την “ανίερη τριαδικότητα” όσο όμως και από τους ενισχυμένους πια “επαναστάτες” χάριν και στους πρώην “μπολσεβίκους” που εντάχθηκαν στις τάξεις τους. Κύκλοι μάλιστα των “επαναστατών” τους αποκαλούν ως “μητέρα Ρωσία” ή “αναγεννημένοι Ρως” ή και σαν παρατσούκλι “οι καινούργιοι Κρεμλινέζοι” ή σκέτο “Κρεμλινέζοι”, οι ποίοι μάλιστα έχουν αναλάβει και τις τύχες της μετα-σοβιετικής Ρωσίας.

Οι τελευταίοι όμως του διεθνούς σιωνισμού δέχθηκαν το μοιραίο χτύπημα από τους ίδιους τους πραγματικούς Εβραίους και τα διάφορα τους λιγοστά ωστόσο λόμπι που έλεγχαν, για την σχεδόν χιλιετή ζημιά που τους προξένησαν φορτώνοντας τους χαλκευμένα τόσο μεγάλο ανάθεμα. Το σημαντικότερο όμως που κατόρθωσαν ήταν να πάρουν πίσω μεγάλο μέρος του ελέγχου αυτών των λόμπι που πολύ παλαιότερα είχαν απολέσει από την διάβρωση των πρώτων. Η μάχη όμως σε αυτόν τον τομέα μαίνεται ακόμα καθώς διάφορα απομεινάρια, αυτής της κατά τα άλλα παρηκμασμένης μυστικής κοινωνίας πια, επιχειρεί να προστρέξει πίσω στους “σκοτεινούς”. Αν και το σχίσμα βαθύ, τελικά η “ανίερη τριαδικότητα” τους επανόρθωσε ως υποτελείς όμως πια για να χρησιμοποιήσει περισσότερο τον συμβολισμό τους αφού είναι προς το συμφέρων τους να συνεχίζει να χαλκεύεται το αντισημιτικό μένος. Μάλιστα για να “εορταστεί” αυτό το γεγονός και να διαφανεί ότι ο διεθνής σιωνισμός είναι ακόμα υπαρκτός και κυρίαρχος, εξέδωσαν το πανηγυρικό λογότυπο των ολυμπιακών αγώνων του Λονδίνου 2012 που αναγραμματίζει σχηματικά την λέξη Sion (Σιών). Ωστόσο οι πανηγυρικές τελετές έναρξης και λήξης των αγώνων που ήταν γεμάτες με συμβολισμούς σιωνιστικού περιεχομένου, υποσκιαζόντουσαν όμως από τους δεσπόζοντες μεταλλικούς τριγωνικούς πύργους που περιστοίχιζαν το στάδιο. Ως σύμβολα όχι μόνο των Γερμανοτραφών ιλλουμινάτι αλλά κυριότερα ως σύμβολα της νέας και πανίσχυρης πια “ανίερης τριαδικότητας”.

Ο μύθος σήμερα

Και σε αυτό το σημείο πριν κλείσουμε την αφήγηση αυτού του πρωτοτύπου κατά τα άλλα μύθου ή παραμυθιού ή θεωρίας συνωμοσίας και προσγειωθούμε πάλι στα “τετριμμένα”, να αναφέρουμε κάποια πράγματα για την τωρινή εικόνα όπως αυτή έχει διαμορφωθεί σε σχέση με αυτούς τους μύθους, ιδίως και λόγω των επικείμενων κρίσιμων ημερών που έπονται και αφορούν το Συριακό ζήτημα.

Πριν κάποιο καιρό, που τοποθετείται κοντά στο 2005-2006, υπήρξε μια αιφνίδια ταραχή σε αυτούς τους αθέατους κόσμους και κυρίως στις ηγεσίες τους. Το αποτέλεσμα ήταν οι συσχετισμοί ισορροπιών να αλλάξουν ραγδαία και όλος αυτός ο μυστικός κόσμος να συσπειρωθεί σε δύο πια μεγάλους πόλους. Μικρότερες ομάδες ή δορυφόροι σχεδόν αυτό-καταργήθικαν, ανένταχτοι ή περιχαρακωμένοι σε υπάρχοντες σχηματισμούς κινητοποιήθηκαν, προσέτρεξαν όλοι σε αυτούς τους δύο πόλους. Ο ένας είναι η “ανίερη τριαδικότητα” και ο άλλος είναι οι “επαναστάτες” μαζί με τους “κρεμλινέζους” που τώρα και αυτοί σχεδόν συγχωνεύονται. Και ενώ όλα δείχνουν ότι η ώρα της μεγάλης και τελικής αναμέτρησης πλησιάζει, εμφανίζονται πάλι, με τον ίδιο ξαφνικό τρόπο που σιώπησαν και οι “αρχέγονοι”, δείχνοντας ότι θα πάρουν το μέρος της ανθρωπότητας και των “επαναστατών” αν απαιτηθεί, αλλάζοντας έτσι δραματικά τις υφιστάμενες ισορροπίες.

Οι φήμες πολλές. Λέγεται όμως, εκτός του “παραθύρου” που κλείνει λόγω της μέγα μεταβολής που αναφέραμε πιο πάνω και βιάζει τα πράγματα, ότι προέκυψε μια αναβαθμισμένη συμφωνία ή μεταβολή συμφωνίας ανάμεσα στην “ανίερη τριαδικότητα” και τους έξω-κοσμικούς τους πάτρωνες, η οποία δημιούργησε την μεγάλη αναστάτωση επί γης και ήταν αποτέλεσμα αλλαγής ισορροπιών σε αυτούς τους υπέρ-κόσμους. Ως ότι σε αυτήν την συμμαχία που είναι ενάντια στην τάξη του Θεού, σημειώθηκε ένα μεγάλο σχίσμα που προσέτρεξε στην άλλη πλευρά και ότι ταυτόχρονα κάποιο άλλο ισχυρό μέλος κατέρρευσε. Πρόκειται για μια παράλληλη ιστορία ωστόσο που ξεκίνησε να εκτυλίσσεται από το 1992 περίπου και οδήγησε έστω και για λίγο σε μια ανακωχή το 1994 ή 95 ανάμεσα στην αντιπαλευόμενες πλευρές, με προοπτική την επίλυση των διαφορών τους με τρόπο μάλιστα διαφορετικό από αυτόν που για χιλιετηρίδες είχαν ακολουθήσει. Ωστόσο λίγα χρόνια μετά η ανακωχή αυτή έσπασε με ευθύνη της “ανίερης τριαδικότητας” όταν ξεκίνησαν το 1999 οι επιδρομές του ΝΑΤΟ στην Γιουγκοσλαβία και εισήχθη το ευρώ σαν το κοινό νόμισμα της Ευρώπης. Ειδικά το τελευταίο ήταν κρίσιμος όρος της ανακωχής που προέβλεπε την ματαίωσή της δημιουργίας αυτού του νομίσματος.

Στην Αμερική σήμερα και συνεχίζοντας στο ίδιο πλαίσιο, οι “επαναστάτες” κατάφεραν από το 2006 περίπου και μετά να στήνουν προγεφυρώματα επιστροφής στο παλαιό προπύργιο τους. Οι συσχετισμοί και κάποιες συγκυρίες τους βοήθησαν να επανακτήσουν κάποιο μέρος του παλαιότερου τους ελέγχου στην χώρα, αφού και τα νώτα τους ανέλαβαν να φυλάξουν αποτελεσματικά οι “κρεμλινέζοι”. Από το 2008 μάλιστα και μετά κατάφεραν για πρώτη φορά και μετά από αρκετά χρόνια να αποκτήσουν δυναμική επιρροή στον πολιτικό κόσμο των ΗΠΑ, βοηθούμενοι και από τις διάφορες μεταστροφές της κοινής γνώμης που έβλεπε πια ότι ο κόσμος που της είχαν υποσχεθεί όχι μόνο δεν ερχόταν, αλλά δημιουργούσε και περισσότερα προβλήματα από ότι ευαγγελιζόταν ότι θα λύσει.

Αυτή την στιγμή που μιλάμε, η σύγκρουση μέσα στην χώρα είναι τόσο σφοδρή όσο ποτέ άλλοτε. Οι “επαναστάτες” άλλωστε έχουν τώρα και παραπάνω “προσωπικούς” λόγους να πάρουν την ρεβάνς από τους “αποστάτες”. Τα διακυβεύματα αυτής της σύγκρουσης που πραγματικά τελείτε στο παρά πέντε είναι τεράστια. Η έκβασή της αλλά και οι διακυμάνσεις στο εντωμεταξύ, θα κρίνουν την τροπή των πραγμάτων, που περνάνε σε πρώτο επίπεδο και μέσω της Αραβικής άνοιξης και του Συριακού ζητήματος, όπως αυτή θα εξελιχθεί τους τελευταίους μήνες του 2013 αρχής γενομένης από την 21/8, όλο το 2014 αλλά ιδίως το 2015, το 2017 και τέλος το 2024.

Οι "επαναστάτες" και το μήνυμα τους

Σε ότι αφορά τους “επαναστάτες” αξίζει να σημειωθεί ότι αν και υπηρετούν για εκατοντάδες έτη έναν ευγενή σκοπό και την ίδια την ανθρωπότητα, δεν ήταν λίγες οι φορές που υπέπεσαν σε πρακτικές και μεθοδεύσεις ανάλογες αυτών που αντιμάχονται, ακόμα και αν αυτές σε κάποια σημεία στράφηκαν εναντίον της ίδιας της ανθρωπότητας που υπηρετούν. Είναι όμως το τίμημα ενός πολύ σκληρού αγώνα που φθείρει και υπονομεύει τα πάντα. Μάλιστα υπήρξαν φορές που η συνοχή τους δοκιμάστηκε τόσο από αντιρρησίες συνείδησης όσο και από κάποιους που ζητούσαν μια μορφή πολύ πιο σκληρού και απόλυτου αγώνα. Τελικά όμως με τον έναν ή τον άλλον τρόπο έχουν καταφέρει ως τώρα να αποσοβήσουν στιγμές πολύ επικίνδυνες για τον ανθρώπινο πολιτισμό μέχρι και σε σημείου να επιβληθεί η “τελική λύση”. Αυτό που πολλοί τους χρεώνουν είναι το γιατί δεν βγαίνουν να δείξουν στον κόσμο την πραγματικότητα. Οι λόγοι που δεν μπορούν να πράξουν κάτι τέτοιο είναι πολλοί και δεν άπτονται κατά ανάγκη μιας εξήγησης που με συμβατικούς όρους μπορεί ο κόσμος να καταλάβει. Όπως μάλιστα λένε οι ίδιοι, “όποιος δεν ξέρει τίποτα είναι τυχερός, όποιος ξέρει πολύ λίγα είναι πάλι τυχερός, όποιος ξέρει λίγα είναι σχετικά τυχερός αλλά μπορεί να κάνει και τις επιλογές του, όποιος ξέρει κάτι παραπάνω από λίγα είναι υποχρεωμένος να επιλέξει και μάλιστα πλευρά. Αλλά το διακύβευμα όλης αυτής της ιστορίας αφορά τον καθένα προσωπικά. Δεν χρειάζεται να ξέρεις για να γίνεις καλός άνθρωπος. Και ακριβός εκεί είναι η ουσία του πράγματος. Για αυτό και όλα αυτά είναι απόκρυφα, για αυτό έτσι είναι μυστικά και έτσι πρέπει και να παραμείνουν. Αναπόφευκτα η αλήθεια στο τέλος θα φανερωθεί από την μεγάλη Αρχή όποτε και όταν κριθεί αναγκαίο και τότε ο καθένας, η κάθε αιώνια ψυχή, θα αναλάβει τις ευθύνες της. Η κάθε μια από αυτές αξίζει όσο όλος ο κόσμος. Και η δύναμή της κάθε μια από αυτές είναι τόση όσος όλος ο κόσμος πάλι. Μόνο αυτές στο σύνολό τους είναι ικανές να τελειώσουν τα πάντα. Και αυτό δεν μπορεί να τους επιβληθεί ούτε από την μεγαλύτερη Αρχή, είναι κάτι που μπορούν μόνο να το κατακτήσουν, έτσι, επειδή έτσι πρέπει. Αυτό είναι το μεγαλύτερο διακύβευμα.”

Επιστροφή στην πραγματικότητα...

Κλείνοντας και “επιστρέφοντας στην γη”, ας προσεδαφιστούμε στα επιστημονικά ιστορικά δεδομένα που παρουσιάστηκαν στην αρχή αυτού του άρθρου και στα οποία θα πρέπει να εμμείνουμε.

Είναι κοινό μυστικό ότι σχεδόν όλοι οι ιστορικοί και οι "αναλυτές", επιστήμονες και ερασιτέχνες, ρίχνουν κλεφτές ματιές στις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας. Και αυτό το κάνουν γιατί εκεί βρίσκουν ενδιαφέροντα ερεθίσματα ή ακόμα και αλήθειες, μπερδεμένες όμως πολλές φορές με υπερβολές και ιδεοληπτικά δόγματα. Προφανώς βέβαια αυτές τους τις "ματιές" τις κρύβουν και τουλάχιστον δημοσίως τις αρνούνται. Παράδειγμα, ένα από τα πολλά, οι "μανούβρες" του Ρούζβελτ και των Αμερικανών σχετικά με το Περλ Χάρμπορ. Ακόμα και κατά την διάρκεια του πολέμου και λίγο μετά, πολλοί μιλούσαν για αυτές τις "μανούβρες", αλλά αυτά που λέγανε αντιμετωπίζονταν ως θεωρίες συνωμοσίας. Μέχρι που λίγο μετά ήρθε ο ίδιος ο Τσόρτσιλ με αναφορές σε αυτό το θέμα στην συγγραφή των δικών του βιβλίων πάνω στα γεγονότα του πολέμου, όπου και στην συνέχεια, ιστορικοί εμβάθυναν πάνω σε αυτό το θέμα φωτίζοντας και άλλες "σκοτεινές" του πτυχές, όπως βέβαια και πολλές άλλες.

Θα περιοριστούμε ωστόσο σε δύο πράγματα στα οποία θα ήταν σκόπιμο να κατατεθούν από την πλευρά μας σε ότι αφορά την σύγχρονη “νέα τάξη πραγμάτων”.

Το ένα και με μεταφορικό τρόπο, το οποίο ίσως επαναοριοθετεί κάτι το οποίο λέγεται, ότι δηλαδή η περίφημη "νέα τάξη πραγμάτων", με την πολιτική και ιστορική έννοια του όρου, "έβγαλε" διάφορα τερατόμορφα και ημιτελή "σκυλιά" από τον γεωπολιτικό δοκιμαστικό της σωλήνα και τα ξαμόλησε στον κόσμο και κυρίως στον Ισλαμικό κόσμο. Αυτά με την σειρά τους και ενώ αρχικά εξυπηρέτησαν κάποιες σκοπιμότητες ή πειραματισμούς, χειραφετήθηκαν, άλλα από μόνα τους ή άλλα επειδή τα "αφεντικά" τους διώχθηκαν από κάποιος άλλους ή ακόμα και άλλα επειδή διάλεξαν να αλλάξουν αφεντικά που τους υποσχέθηκαν καλύτερο "κρέας"... τώρα αυτά σε κατάσταση αμόκ, όχι μόνο καμιά φορά στρέφονται εναντίον ακόμα και των δημιουργών τους, αλλά κινούνται ανεξέλεγκτα και κατασπαράσσουν ότι βρουν μπροστά τους. Από κάπου το 2007 όμως, οι συσχετισμοί στα παρασκήνια των διαφόρων ελίτ, άλλαξαν ακριβός λόγω αυτού του προβλήματος. Υπήρξε άμεση ανάγκη για στροφή στον πραγματισμό και μια και αναφερθήκαμε εκτεταμένα στις ΗΠΑ, ο πραγματισμός υπαγόρευε ότι αυτή η κατάσταση έπρεπε να αλλάξει το ταχύτερο διαφορετικά η χώρα θα βρισκόταν μπροστά σε έναν άνευ προηγουμένου ενιαίο μέτωπο που θα απαρτιζόταν από σχεδόν όλον τον Ισλαμικό κόσμο, την Ρωσία και την Κίνα χωρίς όμως συμμάχους, με τους Ευρωπαίους μάλλον από φόβο ή άλλες σκοπιμότητες να σφύριζαν αδιάφορα.

Αυτό με την σειρά του και αλληλεπιδρώντας με τα άσχημα οικονομικά δεδομένα της χώρας, θα μπορούσε χωρίς υπερβολές να οδηγήσει και στην κατάρρευση της αστικής της δημοκρατίας και πιθανά να οδηγούνταν σε ακραίες πολιτικές θέσεις του WASP ή άλλων ιδεολογημάτων του Αμερικανικού νότου. Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει στην εν λόγω χώρα. Κατά σχεδόν τον ίδιο τρόπο, χωρίς την παράμετρο του άμεσου εξωτερικού κινδύνου, συνέβη και με την κρίση του 1929. Και προς τέρψιν συλλογισμών, μην ξεχνάμε ότι στις ΗΠΑ υπάρχουν και οι ελίτ του "βορά" εκτός από αυτές του "νότου", όπου και οι πρώτες είναι ταυτισμένες με τις παραδοσιακές αρχές της Αμερικάνικης αστικής δημοκρατίας... αλήθεια ο Αμερικανικός εμφύλιος τέλειωσε πράγματι;

Το δεύτερο αφορά τις "αδελφότητες" και τις "στοές" και το πώς αυτές οι "οντότητες" εμπλέκονται με τον ρου της ιστορίας.

Πράγματι, θα ήταν κοντόφθαλμο για κάποιον να πει ότι αυτοί οι σχηματισμοί εν είδος διαφόρων ελίτ δεν έχουν θέση στα πράγματα. Το παράδοξο όντως θα ήταν να μην έχουν. Ωστόσο θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας την φύση τους και τις ιστορικές τους καταβολές για να καταλάβουμε ποιος είναι ο τρόπος που λειτουργούν. Τρόπο τον οποίο πολλές φορές υποβάλουν οι ίδιες στην κοινή γνώμη με έναν μανδύα μεγάλης ισχύς, δύναμης, φόβου, ιδεοληψιών, προπαγάνδας, τρόμου και συνομωσιολογίας.

Η αλήθεια όμως τελικά είναι ότι ούτε τόσο ισχυρές είναι αλλά ούτε και τόσο ενωμένες μεταξύ τους. Μάλιστα είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικές η μία με την άλλη και ακόμα και στο εσωτερικό τους πολλές φορές δημιουργείται μεγάλη "φαγωμάρα". Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά ή όπως οι ίδιες θέλουν να νοείται ότι είναι τόσο ισχυρές και συνεργατικές μεταξύ τους, τότε γιατί δεν αλλάζουν το κόσμο μέσα σε λίγες ώρες με το πάτημα κάποιων διακοπτών; Απλά γιατί δεν μπορούν και γιατί ακόμα και αν μπορούσαν κάποιοι από τους ίδιους δεν θέλουν. Είναι αλήθεια ότι κάποιες από αυτές τις κάστες ή φατρίες έχουν κληρονομήσει διάφορες ευφάνταστες ιδεολογίες ως και ορίου αποκρυφισμού από τα βάθη των αιώνων της ιστορίας τους. Από τις αρχές του 20ου αιώνα όμως αυτά τα πράγματα άρχισαν να αυτό-απαξιώνονται ακόμα και στις τάξεις τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα πολλές από αυτές τις "αδελφότητες" αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης και συνεκτικότητας αφού οι αριθμοί των μελών τους φθίνει συνεχώς. Απλά και αυτούς ακόμα τους ξεπέρασαν οι εποχές και εισπράττουν, όπως και εμείς οι “κοινοί θνητοί”, τις συνέπειες που οι ίδιοι συνέβαλαν στην δημιουργία τους. Της μακροσκοπικής επιχειρηματικότητας και της διεθνοποιήσεως της οικονομίας και του κεφαλαίου. Σήμερα πια οι ελίτ δεν έχουν "παραδοσιακές ταμπέλες". Μπορείς να δεις επιχειρηματίες υποτίθεται σιωνιστές να συνεργάζονται με ισλαμιστές, "σκληρούς" χριστιανούς με Ισλαμιστές και Εβραίους κτλ, το χρήμα και το κέρδος δεσπόζει υπερφαλαγγίζοντας κάθε τι άλλο... βέβαια κάποιο υπόβαθρο "αδελφότητας" συνεχίζει να παραμένει, αλλά είναι μάλλον αμελητέο σαν μέγεθος χωρίς πάλι από την άλλη να σημαίνει ότι δεν υφίσταται ή δεν προσπαθεί να εμπλακεί στα πράγματα.

Οι νέες συσπειρώσεις σήμερα των ελίτ δημιουργούνται πίσω από οπορτουνιστικές καταστάσεις συσχετισμών που προκύπτουν από τους ανταγωνισμούς τους και μεταπηδούν από πόλους σε πόλους αν χρειαστεί, το διεθνοποιημένο στρατιωτικό σύμπλεγμα, το βιομηχανικό κατεστημένο, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα ακαδημαϊκά μπλοκ, το τεχνολογικό επιχειρηματικό δόμημα, τις οικογενειακές πολιτικές ελίτ και τους διάφορους οικονομικούς ιδεολογισμούς του ευρύτερου καπιταλιστικού χώρου, αλλά και άλλους διάφορους πόλους και λόμπι που περισσότερο σχετίζονται με το επιχειρείν και το κεφάλαιο παρά με κάτι οτιδήποτε άλλο. Ενίοτε όμως και αν για κάποιους λόγους τα "βρουν μπαστούνια" εύκολα βγάζουν από το χρονοντούλαπο τους διάφορα επικοινωνιακά φορτία για να προκαλέσουν εντυπώσεις στην κοινή γνώμη ή και να την ελέγξουν με πιο άμεσους τρόπου σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο. Μπορούν να φέρουν κοινωνισμό, φιλελευθερισμό, κομουνισμό, φασισμό, θρησκευτικούς φανατισμούς και ότι άλλο τους βολεύει την δεδομένη στιγμή. Εμείς απλά την "πατάμε" από αυτό και ακόμα περισσότερο τις φορές που κάνουν ακραίες ή λανθασμένες επιλογές και έτσι αναμασώντας πράγματα, που πιθανά ούτε η ίδιοι πιστεύουν, καταλήγουμε είτε με πολύ μεγάλα προβλήματα όπως π.χ κοινωνικές διαμάχες, πόλεμοι και "Αραβικές ανοίξεις", είτε στο εντωμεταξύ σε αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας από τους επικοινωνιακούς καπνούς που σκόπιμα ρίχνουν, για να μην μπορούμε να δούμε την απλή κατά τα άλλα αλήθεια... το χειρότερο όμως συμβαίνει όταν τις "συνταγές" που φέρνουν αυτές οι ελίτ είναι αντίθετες με τα συμφέροντα κάποιων άλλων πάλι ελίτ. Εκεί πραγματικά το πρόβλημα για εμάς τους “κοινούς θνητούς” είναι τεράστιο, ειδικά αν η σύγκρουσή τους αυτή έχει διεθνοποιημένα χαρακτηριστικά. Και πολύ φοβούμαστε ότι σήμερα δυστυχώς διερχόμαστε μιας τέτοιας φάσης.

444©