Στην Αθήνα την Κυριακή 21 Ιουλίου Ο Υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ

Ο ΥΠΟΚ των ΗΠΑ Τζακ Λου (Jack Lew)

Η σημασία μιας επίσκεψης που “περνάει” στα ψιλά γράμματα του τύπου...

Την Αθήνα θα επισκεφθεί την Κυριακή 21 Ιουλίου ο Αμερικάνος υπουργός οικονομικών Τζακ Λου (Jack Lew) όπως ανακοίνωσε το Αμερικάνικο υπουργείο. Ο Κύριος Τζακ Λου θα μεταβεί στην Αθήνα μετά τη λήξη της συνόδου των υπουργών Οικονομικών και των κεντρικών τραπεζιτών της Ομάδας των Είκοσι (G20) στην Μόσχα το Σαββατοκύριακο και θα έχει συνομιλίες με τον υπουργό οικονομικών κύριο Γιάννη Στουρνάρα, όπως επίσης και με τον Έλληνα πρωθυπουργό κύριο Αντώνη Σαμαρά, σχετικά με την εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την οικονομική ανάπτυξη... τουλάχιστον η ανακοίνωση αυτό ορίζει ότι θα είναι το πλαίσιο των συνομιλιών, είναι όμως έτσι;

Αίφνης ο κύριος Τζακ Λου, υπουργός οικονομικών της πολυάσχολης Αμερικάνικης οικονομίας, αποφασίζει να επισκεφθεί και την Αθήνα εντάσσοντάς την στον πιεσμένο προγραμματισμό του ταξιδιού του στην Μόσχα, έτσι απλά για να συζητήσει, όπως με τετριμμένη διπλωματική γλώσσα τοποθετήθηκε, θέματα “διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την οικονομική ανάπτυξη”;

Σίγουρα πάντως δεν είναι μια εθιμοτυπική επίσκεψη ούτε μια επίσκεψη στήριξης του κύριου Σαμαρά και της κυβέρνησής του, άλλωστε οι Αμερικάνοι δεν θα είχαν λόγους να προβούν σε μια τέτοια πράξη μιας και οι Ελληνοαμερικανικές σχέσεις δεν διανύανε, τουλάχιστον όχι εμφανώς, τις καλύτερες στιγμές τους αφότου ανέλαβε την πρωθυπουργία ο κύριος Σαμαράς. Ένας πάγος που είχε “πέσει” στις σχέσεις αυτές, σίγουρα όχι λόγο της ΔΕΠΑ και ο οποίος και καλά τώρα “έσπασε” από την “περίφημη” αναχαίτισης της καθόδου του “ξανθού γένους” στις ζεστές θάλασσας μέσω της Ελλάδας, αλλά ενός πάγου που συνεχίζει να υφίστατο λόγω του γεγονότος ότι η χώρα μας επιταχυνόμενα προσδενόταν και προσδένεται στο κεντροευρωπαϊκό “διευθυντήριο” (εκτίμηση η οποία αναπτύχθηκε με περισσότερες λεπτομέρειες σε προηγούμενο άρθρο μας της 15 Ιουλίου 2013 με τίτλο “Ο Σαμαράς στην Ουάσιγκτον στις 8 Αυγούστου”).

Ο Μπαράκ Ομπάμα με τον Τζακ Λου

Έχει νόημα σε αυτό το σημείο η αναφορά ότι ο κύριος Τζακ Λου πριν αναλάβει τα καθήκοντά του ως υπουργός οικονομικών της ομοσπονδιακής κυβερνήσεως κατά τα τέλη του Ιανουαρίου του 2013, στα πλαίσια της δεύτερης τετραετίας διακυβερνήσεως Ομπάμα, υπήρξε διευθυντής προσωπικού ή προσωπάρχης (Chief of Staff) του Λευκού Οίκου κατά την περίοδο της πρώτης τετραετίας-προεδρίας επίσης Ομπάμα. Η συγκεκριμένη θέση στον Λευκό Οίκο είναι μια από τις σημαντικότερες μετά αυτής της θέσης του αντιπροέδρου (ίσως και σημαντικότερης από αυτήν κατά πολλούς), αφού ο ρόλος του προσώπου στην θέση αυτήν είναι τόσο επιτελικός όσο επίσης και ατύπως, είναι το πρόσωπο κλειδί που “βγάζει όλη την λάντζα” της κυβέρνησης. Πρόκειται δηλαδή για ένα πρόσωπο που είθισται να είναι της πλήρους εμπιστοσύνης του προέδρου, το οποίο είναι μάλιστα πολύ κοντά σε αυτόν και φυσικά γνωρίζει από πρώτο χέρι “πράγματα και καταστάσεις” όπως πολύ λίγοι μέσα στον Λευκό Οίκο, πόσο μάλλον και μέσα στην ίδια την κυβέρνηση.

Αυτό λοιπόν το πρόσωπο, αυτός ο υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ, ο κύριος Τζακ Λου, επισκέπτεται την χώρα μας σε σχεδόν ανύποπτο χρόνο για συνάντηση και συνομιλίες τόσο με τον Έλληνα ομόλογό του αλλά και με τον Έλληνα πρωθυπουργό! Μια επίσκεψη η οποία “συγκυριακά” ανακοινώθηκε μια μέρα μόλις πριν (για να γίνει όμως σχεδόν αμέσως μετά) την επίσκεψη του Γερμανού, επίσης, υπουργού οικονομικών κυρίου Β. Σόιμπλε (18 Ιουλίου). Μια επίσκεψη που επίσης γίνεται λίγο πριν την επίσκεψη του υπουργού εθνικής αμύνης κυρίου Αβραμόπουλου στις ΗΠΑ όπου θα συναντήσει τον ομόλογό του και φυσικά πριν την επίσκεψη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον στης 8 Αυγούστου για συνάντηση με τον Αμερικάνο πρόεδρο... τρεις διαδοχικές κορυφαίες συναντήσεις δηλαδή σχεδόν μέσα σε έναν μήνα ανάμεσα στον Ελληνικό και τον Αμερικανικό παράγοντα.

Είναι λοιπόν μάλλον φανερό ότι οι ΗΠΑ κλιμακώνουν σχεδόν αιφνιδιαστικά μια “επίθεση” διπλωματίας στην Ελλάδα μετά από πολύ καιρό σιωπής και “πάγου”. Το περιβάλλον στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου πολύ ζεστό, με μια είδηση της στιγμής μάλιστα που γραφόντουσαν αυτές οι γραμμές να ανεβάζει ακόμα περισσότερο το θερμόμετρο και αφορά στην εξαγγελία δημιουργίας ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους από τους Κούρδους της Συρίας. Με το “κούρεμα χρέους δεν έχει” από τα χείλη της κυρίας Μέρκελ, του κυρίου Σόιμπλε και άλλων Γερμανών αξιωματούχων, με το πολυσυζητημένο χρηματοδοτικό κενό του “Ελληνικού προγράμματος” και τις νέες τρύπες που έχουν ανοίξει στον προϋπολογισμό (πιθανά και στον τραπεζικό κλάδο!), με τον κύριο Σόιμπλε να έρχεται φέρνοντας μαζί του “δώρα” ή “μπιχλιμπίδια” ή και τίποτα παρά μόνο λόγια στήριξης του προγράμματος και της κυβέρνησης (και πιθανά άλλων παρασκηνιακών εκβιασμών), η επίσκεψη του υπουργού οικονομικών κύριου Τζακ Λου σίγουρα αποκτά μεγάλο ενδιαφέρον και πολύ μεγάλο βάρος παρά το ότι ο τύπος της χώρας το γεγονός αυτό το έχει στα ψιλά γράμματα.

Το “Ελληνικό ζήτημα” δείχνει ότι έχει ήδη μπει ψηλά στην ατζέντα του Λευκού Οίκου και ότι ο Αμερικανικός παράγοντας κλιμακώνει σχεδόν αιφνιδιαστικά την εμπλοκή του στα κρίσιμα θέματα που μας απασχολούν και προφανώς δεν έχει σημασία αν και αυτός θα φέρει "δώρα" ή "μπιχλιμπίδια", γιατί πολύ απλά οι ΗΠΑ έχουν ήδη εκδηλώσει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την αντίθεσή τους όσο και τον προβληματισμό τους για τις ακολουθούμενες πολιτικές λιτότητας που εφαρμόζονται στην ευρωζώνη και ειδικά στην Ελλάδα, για την οποία επίσης και ως γνωστών ζητούν επιπροσθέτως και κούρεμα του χρέους της. Το "δώρο" λοιπόν έχει ήδη προσφερθεί εδώ και πολύ καιρό, σχεδόν απαρχής δεύτερης τετραετίας Ομπάμα, εξοργίζοντας μάλιστα τους Γερμανούς με χαρακτηριστικότερες τις βλοσυρές ρήσεις του κύριου Σόιμπλε για τα περί επεμβάσεως των Αμερικανών στα εσωτερικά θέματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Είναι οι ΗΠΑ διατεθειμένες όμως να κλιμακώσουν περαιτέρω την στάση τους αυτή; Σε ένα επίπεδο ανάγνωσης συναρτώμενο με ευρύτερους όρους γεωπολιτικών συσχετισμών και δεδομένων, ο ξαφνικός αυτός πυρετός στις Ελληνοαμερικανικές σχέσεις καταμαρτυρά ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ πιθανό να δρομολογείται. Όσο όμως και αν "θέλουν" οι Αμερικάνοι, το πρόβλημα είναι να "θέλει" και ο άμεσα ενδιαφερόμενος... η Ελλάδα ποτέ δεν τόλμησε να πάρει αυτό το "δώρο" και να το χρησιμοποιήσει καταλλήλως και αναλόγως, είτε από φόβο για την αντίδραση της Γερμανίας, είτε γιατί η κυριαρχούσα εδώθε ελίτ έχει τις δικές τις σκοπιμότητες από την ακολουθούμενη νεοφιλελεύθερη πολιτική που τα μνημόνια φέρνουν, είτε γιατί η εδώθε κυριαρχούσα πάλι ελίτ έχει προσδεδεμένα τα συμφέροντά της με το "κεντροευρωπαϊκό διευθυντήριο" (όπως πολλές φορές έχει κάνει και στο παρελθόν) ή είτε γιατί απλά όλα αυτά συμβαίνουν μαζί.

Είναι ηλίου φαεινότερο λοιπόν ότι αν η Ελλάδα κάνει μια τέτοια "στροφή" διακινδυνεύει να φέρει σε κρίση τις σχέσεις της με την Γερμανία και ότι ίσως έτσι θα χρειαστεί να βρει αλλού στηρίγματα. Προφανώς αυτό το γνωρίζει και ο Αμερικανικός παράγοντας, ιδίως το μέρος αυτό που έχει σχέση με τα "άλλα στηρίγματα", όπως επίσης γνωρίζει σαφέστατα ότι εξ αντανακλάσεως και οι δικές του σχέσεις με την Γερμανία θα επιδεινωθούν... το δικό του "δώρο" όμως είναι στο τραπέζι εδώ και πολύ καιρό, όπως είπαμε και πιο πριν, με τρόπο μάλιστα σχεδόν... εμμονικό!