2017 έτος καμπής: Από το τέλος της νέας τάξης πραγμάτων της μετα-Σοβιετικής εποχής προς μια νέα παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφάλειας.

Το 2017 δείχνει ότι θα είναι μια πολύ σημαντική χρονιά για τον πλανήτη. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι κάθε στιγμή, κάθε δευτερόλεπτο που περνάει γράφεται ιστορία και υπό αυτήν την έννοια όλες οι στιγμές είναι αναμφίβολα σημαντικές στο συνεχές του χρόνου και της εξέλιξης της. Η νέα αυτή χρονιά όμως, το 2017, δείχνει δυνητικά να είναι μια από εκείνες τις χρονιές όπου θα σημαδέψουν όχι μόνο την δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, αλλά πιθανά και όλο αυτόν τον αιώνα... αν και το 2018 ίσως προκύψει ακόμα πιο δυναμικό.

Οι λόγοι που αυτή η χρονιά, το 2017 δηλαδή, προβλέπεται να μείνει έντονα χαραγμένη στην ιστορική μνήμη του μέλλοντος είναι πολλοί. Για να συμπυκνώσουμε όμως, αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι αυτή η χρονιά δείχνει να συγκεντρώνει πολύ ενέργεια και δυναμικά στοιχεία από διεργασίες πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές και γεωπολιτικές που εξελίσσονταν για σχεδόν μια δεκαετία ή κάπου από το 2008. Αλλά και δυναμικές επίσης που πάνε πολύ πίσω, σχεδόν από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Και το αμάλγαμα αυτής της συμπύκνωσης δεν είναι άλλο από την εξής διαπίστωση που τείνει να γίνει και συνειδητοποίηση: Ο ύστερος μεταπολεμικός και μετά Σοβιετικός κόσμος είναι μια παταγώδης αποτυχία! Με πιο απλά λόγια η πολλά βαριά εξαγγελθείσα νέα τάξη πραγμάτων (ΝΤΠ) όπως αυτήν την ανήγγειλε ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 90 δείχνει ότι φτάνει στο δραματικό της φινάλε.

ΝΑΙ ή ΟΧΙ: Τα “μαθηματικά” της επόμενης μέρας

Είναι λογικό τις τελευταίες μέρες να έχουμε αφοσιωθεί στο ΝΑΙ και το ΟΧΙ. Στο δίλημμα, στις προκλήσεις και τα διακυβεύματα. Και όλα αυτά μέσα σε έναν συνεχή βομβαρδισμό μιντιακής υστερίας και την έντονη πόλωση που δυστυχώς έχει δημιουργηθεί μέσα στην κοινωνία μας.

Την επαύριο του δημοψηφίσματος η χώρα θα μπει σε μια νέα πραγματικότητα άσχετα με το ποιο θα είναι το αποτέλεσμα της κάλπης. Μπορεί όλοι μας να αναρωτιόμαστε ποια θα είναι αυτή και το τι θα σημαίνει ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ, αλλά αυτό που ίσως μας διαφεύγει είναι του ποια θα είναι η νέα πολιτική γεωγραφία. Τα σενάρια, οι εξελίξεις σε πολιτικό επίπεδο και οι διάφοροι δρόμοι που θα δημιουργηθούν σε ότι αφορά την διακυβέρνηση της χώρας, την πολιτική τάξη και τις επιλογές μας ως κοινωνία. Τι θα φέρει ένα ΝΑΙ ή ένα ΌΧΙ στα κόμματα, την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και την χώρα; Θα έχουμε την παρούσα ή μια άλλη κυβέρνηση, θα πάμε σε εκλογές ή σε λύσεις συνεργασιών; Ποιος θα κληθεί να εφαρμόσει τι και ποιες οι προκλήσεις που θα αντιμετωπίσει;

Εκ πρώτης όψεως μπορεί να βλέπουμε απλές μεταβλητές και εξελίξεις. Δηλαδή κερδίζει το ΌΧΙ, άρα μένει η παρούσα κυβέρνηση να κάνει ότι είναι να κάνει. Κερδίζει το ΝΑΙ, η κυβέρνηση παραιτείται και συνεχίζουμε... τα πράγματα όμως είναι λίγο πιο περίπλοκα και τα “μαθηματικά” της επόμενης μέρας του δημοψηφίσματος αρκετά δύσκολα και με πολλές μεταβλητές. Ας τα δούμε όμως...

Οι τρελοί και η ...τρέλα της διαπραγμάτευσης.

Έχει τρελαθεί ο Τσίπρας; Οι περίφημοι θεσμοί; Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι το σπρώξιμο της κατάστασης σε ένα Grexit και κατά την πρόσφατη ρήση του κυρίου Σόιμπλε ότι είναι “Υπόθεση της Ελλάδας αν θα αποφύγει το Grexit" νίπτοντας τας χείρας του, εγκυμονεί εξαιρετικούς γεω-οικονομικούς και γεωπολιτικούς κινδύνους που θα αφορούν τους πάντες πάνω στον πλανήτη. Χωρίς να χρειαστεί να εμβαθύνουμε ας δούμε κάποιες από αυτές τις “απλές” πλευρές του θέματος.

Ως γνωστόν, τα τραπεζικά συστήματα των περισσοτέρων χωρών της Βαλκανικής είναι άμεσα συνδεδεμένα με το Ελληνικό λόγω της διείσδυσης του τελευταίου σε αυτές. Μάλιστα οι τράπεζες στην Αλβανία και την ΠΓΔΜ έχουν τον μεγαλύτερο βαθμό έκθεσης κινδύνου καθώς ο Ελληνικός τραπεζικός παράγοντας στις χώρες αυτές ξεπερνάει το 60% επί του συνόλου.

Συνάντηση Ομπάμα - Μέρκελ στον Λευκό Οίκο και το ζήτημα της Ελλάδας. Οι μικρές λεπτομέρειες και η "άλλη γλώσσα" της διπλωματίας.

Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου. Η Καγκελάριος της Γερμανίας επισκέπτεται τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα στον Λευκό Οίκο. Μια πολύ σημαντική συνάντηση που στην ατζέντα της είχε κρίσιμα ζητήματα όπως το θέμα της Ουκρανίας, θέματα παγκόσμιας ασφάλειας, την παγκόσμια οικονομία και ανάπτυξη.

Σημαντική σημασία βέβαια για την χώρα μας και το Ελληνικό ζήτημα το οποίο όπως φάνηκε ήταν ψηλά στην ατζέντα της συνάντησης. Σίγουρα για τους Αμερικάνους αλλά όχι και για τους Γερμανούς οι οποίοι μάλιστα προσπάθησαν να το υποβαθμίσουν. Πριν προχωρήσουμε όμως στο πως βγαίνει αυτό το συμπέρασμα και τους λόγους της στάσης αυτής της καγκελαρίου, ας δούμε πως αποτύπωσαν επιγραμματικά οι δύο ηγέτες τις θέσεις τους για το θέμα που μας ενδιαφέρει άμεσα.

Τηλεφώνημα Ομπάμα σε Τσίπρα: Ένας αναπάντεχος σύμμαχος;

Είναι μεγάλης πολιτικής και γεωπολιτικής αξίας το τηλεφώνημα του προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα στον Έλληνα πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα με την ευκαιρία της εκλογικής νίκης του τελευταίου.

Για να ξέρουμε τι λέμε, ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τηλεφωνεί στον κάθε νεοεκλεγέντα αρχηγό κράτους για να τον συγχαρεί. Τυπικά, συνηθίζεται και όχι πάντα, η αποστολή ενός σύντομου ευχετηρίου τηλεγραφήματος.

Στην πρόθεση των ΗΠΑ να σταθούν αρωγός στην προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να ξεφύγει από την πολιτική της λιτότητας στάθηκε ο κύριος Ομπάμα συμπληρώνοντας ότι και η Ευρώπη πρέπει να ξεφύγει από την πολιτική λιτότητας, κάτι που έκαναν και οι ΗΠΑ, και να υιοθετήσει μια ισχυρή αναπτυξιακή ατζέντα.

Η εικόνα του πολιτικού κόσμου προς τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015: Καβαλάρηδες πάνω σε αφηνιασμένα άλογα. Πέφτεις ή πυροβολείς το άλογο;

Σχεδόν πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που η χώρα μπήκε σε μια καταστρεπτική περιδίνηση, σε μια συνεχή και βασανιστική ελεύθερη πτώση της κοινωνίας και των ανθρώπων της. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε διυλίσει τον κώνωπα για το τις πταίει. Οι διαπιστώσεις πολλές. Μα ο πανδαμάτωρ χρόνος δείχνει να έχει κάνει την δουλειά του και να οδηγεί το απαύγασμα αυτών των διαπιστώσεων σε μια απλή πραγματικότητα, σε μια απλή αλήθεια που δείχνει να παίρνει διαστάσεις κοινωνικής χιονοστιβάδας και η οποία μάλιστα εμπεριέχει και την πολυπόθητη λύση για την κρίση στην χώρα. Διαφθορά και διαπλοκή! Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Και η λύση; Μα η δικαιοσύνη και κατ'επέκταση η κάθαρση.

Ένας κόσμος που αλλάζει: Από τον "δημοσιονομικό γκρεμό" των ΗΠΑ στο τέλος της νέας τάξης πραγμάτων και ο αθέατος ενδο-καπιταλιστικός ιδεολογικός πόλεμος.

15 Σεπτεμβρίου 2008, μουδιασμένη η παγκόσμια κοινή γνώμη ακούει για την μεγαλύτερη, όπως χαρακτηρίστηκε, χρεοκοπία χρηματοπιστωτικού ιδρύματος. Η Λίμαν Μπράδερς (Lehman Brothers) στις ΗΠΑ καταρρέει και καταφεύγει στο πτωχευτικό δίκαιο της χώρας. Το δραματικό κορύφωμα μιας διαδικασίας που ξεκίνησε κάπου το 2006 ή το 2007 σηματοδοτώντας την πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση του 21ου αιώνα. Για πολλούς εφάμιλλη με αυτήν του 1929, όχι άδικα. Οι εξελίξεις ραγδαίες και σαν ντόμινο απλώνονται σε όλη την υφήλιο, για να φτάσουμε μόλις ένα χρόνο μετά να μιλάμε ακόμα και για κρίση εθνικών χρεών με πυρήνα τις χώρες της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Ο κόσμος πια δεν είναι ο ίδιος. Μια εποχή ρευστότητας και αβεβαιότητας ανατέλλει και το διακύβευμα δεν είναι άλλο παρά το ίδιο το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας, περισσότερο όμως το ποιο θα είναι το οικονομικό μοντέλο που θα διαδεχθεί ή θα επικρατήσει σε απάντηση της μέχρι τώρα πορείας.

Από την "θεωρία των δύο άκρων" στην θεωρία του αριστερού άκρου - τις πταίει με τον εξοστρακισμό της χρυσής αυγής;

Υπάρχει μια άποψη που λέει να μην ανησυχούμε, ότι δηλαδή η θεωρία των δύο άκρων ως η επιχειρούμενη μεταμόρφωσή της σε θεωρία του αριστερού άκρου έχει μικρή ζωή. Κατά την ίδια πάντα άποψη, θα έρθει και θα φύγει ως ρητορικό προεκλογικό δίλημμα για να κατευθύνει απλά το "απολωλό" κοπάδι της χρυσής αυγής, τώρα που αυτή απαξιώθηκε στα μάτια των μετριοπαθών ψηφοφόρων της, πίσω στο μαντρί της Νέας Δημοκρατίας. Παραπέρα δεν μπορεί να πάει γιατί θα υποστεί μεγάλες πιέσεις από την διεθνή σκηνή και κοινή γνώμη. Και αυτό γιατί και πέραν θεμάτων νομιμότητας της ίδιας της Ευρωαριστεράς που αντανακλαστικά θα τεθούν, αν ενταθεί αυτή η θεωρία μπορεί δυνητικά να προκαλέσει τέτοιες αστάθειες στην χώρα που θα μπορούσε να υποσκάψει μέχρι και την Ευρωπαϊκή της "προοπτική". Σαφώς είναι μια Μακιέβελη πιθανότητα που προβληματίζει ακόμα και τους γενεσιουργούς αυτής της ηλίθιας θεωρίας, έστω και αν οπορτουνιστικά μεν, παίζουν με την φωτιά δε. Πάντα κατά μια άποψη.

9 μέρες μετά: "Επιχείρηση ψυχρής αποτίμησης" - η δολοφονία της Αμφιάλης και οι προεκτάσεις της.

Από την νεκρανάσταση του φασιστικού κτήνους και την πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα, οι μέρες πέρασαν και το μυαλό αρχίζει να “ψύχεται”. “Ψύχεται”; Η απάντηση είναι μάλλον όχι. Οι συναισθηματισμοί μπορεί όντως να καταλάγιασαν κάπως, οι καταστάσεις και οι εξελίξεις όμως συνεχίζουν να φορτίζουν το κλίμα μιας κοινωνίας που τελικά μουδιάζει μπροστά σε ένα άρτιο και πολυεπίπεδο διαχειριστικό επικοινωνιακό σύστημα το οποίο καταφέρνει να αποδομεί τις ουσίες των πραγμάτων. Τρεις στις τέσσερις ειδήσεις των ΜΜΕ αφορούν την χρυσή αυγή και τις εκφάνσεις του γεγονότος της αποτρόπαιης δολοφονίας, πολιτικής και επιμένουμε, του Παύλου Φύσσα.

Έτσι, η μια από τις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις που βίωνε η χώρα πέρασε σε δεύτερο και τρίτο πλάνο. Η τρόικα ήταν και είναι εδώ φέρνοντας νέα μικρά ή μεγάλα πακέτα μέτρων. Οι Γερμανικές εκλογές έγιναν και το μήνυμα που διημείφθη ήταν να μην περιμένουμε καμιά σοβαρή αλλαγή στην πολιτική της Γερμανίας απέναντι στις πολιτικές του μνημονίου και της λιτότητας, νέα ρητορεία βέβαια που εκστομίστηκε από τους ίδιους σχηματισμούς που μέχρι πριν λίγο προπαγάνδιζαν, ως την ελπίδα μιας κοινωνίας που έβραζε, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν και θα μοχλευθούν προς το καλύτερο μετά από αυτές τις εκλογές. Η “σκιά” του “κακού φασισμού”, κανείς σώφρων δεν θα διαφωνήσει με αυτόν τον χαρακτηρισμό, σκέπασε τα πάντα. Εντάξει το “εμπεδώσαμε” πια, είναι κακό πράγμα ο φασισμός...παρακάτω...

Το κτήνος νεκραναστήθηκε: Η πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η εκκόλαψη του "φιδιού".

Παύλος Φύσσας. "Δεν ξεχνώ 2013"

Φαίνεται τελικά ότι 70 χρόνια μετά, αυτό που η ανθρωπότητα βίωσε κατά τον β' παγκόσμιο πόλεμο δεν έχει ξεπεραστεί. Παρά την ήττα τους τότε, ο ναζισμός και ο φασισμός σοβούσαν στην σκιά της ευημερίας του μεταπολεμικού κόσμου. Οι κοινωνίες αργά αλλά σταθερά πέφτανε στην λήθη της έπαρσης του νικητή εξοστρακίζοντας τις μνήμες εποχών που όλοι θέλανε να ξεχάσουν σαν μετά το ξύπνημα από έναν εφιάλτη. Κανείς δεν ήθελε να δεχθεί ότι οι ηττημένοι του δεύτερου μεγάλου πολέμου δεν θα αναγνώριζαν την ήττα τους. Όλοι πίστεψαν ότι το κακό νικήθηκε και ότι δεν θα τολμούσε να ξανά επιστρέψει... ο 34χρονος Παύλος Φύσσας πλήρωσε με την ζωή του αυτήν την λήθη, για την οποία όλοι μας με τον τρόπο που αναλογεί στον καθένα είμαστε υπεύθυνοι. Είναι άλλο ένα θύμα στα 65 εκατομμύρια χαμένων ψυχών του τελευταίου μεγάλου πολέμου, που συγκεκριμένες ανίερες ελίτ επέβαλαν στην ανθρωπότητα χρησιμοποιώντας σαν όργανα ηλίθιους και αλλόφρονες ημιμαθείς ανθρώπους με όχημα τον ολοκληρωτισμό.

Το "success story", οι επενδύσεις και το ψέμα του χαμηλού παραγωγικού κόστους.

Σε έναν ιδιότυπο "πόλεμο": ΜΜΕ το ισχυρότερο όπλο

Να δεχθούμε όλοι και πέραν πάσης αμφιβολίας και αμφισβήτησης ότι η Ελληνική οικονομία είχε (και έχει) τις στρεβλώσεις της. Να δεχθούμε επίσης ότι το παραγωγικό μοντέλο της χώρας είχε και αυτό τις στρεβλώσεις του - για τους μετριοπαθείς ή ότι η παραγωγή απουσίαζε ολοσχερώς - για τους "πιο ένθερμους" κατήγορους. Πάνω-κάτω όμως τελικά όλοι συμφωνούμε σε αυτά τα πράγματα άσχετα από την κομματική "συνομοταξία".

Και η αλήθεια είναι ότι έχει ήδη διυλιστεί αρκετά ο κώνωπας με τις διαπιστώσεις για το τις πταίει με την οικονομική κατάντια της χώρας, τόσο που αυτές έχουν μάλλον καταλήξει πια βαρετές και ανούσιες. Και αυτό γιατί, η εμμονή δηλαδή στις διαπιστώσεις, ίσως είναι μια βολική επικοινωνιακή συνθήκη του πολιτικού συστήματος και της καθεστηκυίας τάξης για δύο λόγους. Πρώτων να εντείνει τον ωφέλιμο για αυτούς κοινωνικό αυτοματισμό μέσω μια αέναης διελκυστίνδας για τα αίτια της οικονομικής κρίσης και δεύτερον, για να περάσουν στην κοινή γνώμη τις βολικές και πάλι για αυτούς, "αλήθειες" και "μονόδρομους" που θέλουν να επιβάλουν. "Αλήθειες" και "μονόδρομοι" που ωστόσο κουβαλούν μυριάδες ψεμάτων λες και ο μέσος "κοινός θνητός" είναι χαζός(;) και δεν ψάχνεται έστω και ερασιτεχνικά με τα δεδομένα και τους αριθμούς, κάνοντας ακόμα και μια βόλτα στο διαδίκτυο...

Κίνα: Ένας νεοφιλελεύθερος γίγαντας “Φρανκενστάιν” με πήλινα πόδια; Μια προαναγγελθείσα οικονομική κρίση, οι γεωπολιτικές προεκτάσεις και η Ελλάδα.

Βρίσκεται το Κινέζικο θαύμα στο τέλος του; Η απάντηση είναι σαφής και καταφατική και αποτυπώνεται γλαφυρά σε έναν μεγάλο αριθμό δημοσιευμάτων κυρίως του ξένου τύπου αλλά και στις απόψεις πολλών διάσημων αναλυτών και οικονομολόγων.

 

  

Συναγερμός, μεγάλο... τείχος εν όψη.

Ο Πωλ Κρούγκμαν μάλιστα, γνωστός Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος, έγραψε πρόσφατα σε άρθρο του στους New York Times “Τα σημάδια είναι τώρα πια αδιάψευστα: Η Κίνα είναι σε μεγάλο μπελά. Δεν μιλάμε απλά για μια καθόδων “αναποδιά”, αλλά για κάτι πιο ουσιώδες και θεμελιώδες. Ο τρόπος του επιχειρείν, το οικονομικό σύστημα που οδήγησε για τρεις συναπτές δεκαετίες την χώρα σε μια εκπληκτική ανάπτυξη, έχει φτάσει πια στα όριά του. Και θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το Κινέζικο μοντέλο είναι έτοιμο να συγκρουστεί με το δικό του μεγάλο τείχος (σ.σ Great Wall, Σινικό τείχος), το μόνο ερώτημα τώρα είναι πόσο άσχημη θα είναι αυτή η σύγκρουση!”

Συνάντηση Ομπάμα-Σαμαρά: Επιτυχία μιας... προαναγγελθείσας επιτυχίας;

Ήλθον είδον και απήλθον... η είδηση από την επίσκεψη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον είναι ότι δεν υπήρξε... είδηση.

Ο συστημικός τύπος και η κυβέρνηση πανηγύρισαν τα περί λιτότητας του Ομπάμα δημιουργώντας άλλο ένα οξύμωρο μέσα στα άλλα τόσα τους. Οι ίδιοι που μέχρι πρότινος υποστήριζαν την συνταγή των μνημονίων και της λιτότητας ως μονόδρομο, τώρα πανηγυρίζουν την δήλωση του Ομπάμα “Στις προκλήσεις που σημειώνονται δεν μπορούμε να βλέπουμε την λιτότητα ως λύση”... άρα δηλαδή, πως θα αντιμετωπίσουν στο εσωτερικό, τους ως τώρα “επικίνδυνους” και “γραφικούς” επικριτές αυτών των πολιτικών; ως “Ομπαμικούς”;

Πωλ Κρούγκμαν: Η Ελλάδα χρησιμοποιείται σαν μπαμπούλας

"Η συνεχής επίκληση της Ελλάδος ως παράδειγμα προς αποφυγήν συσκοτίζει τα πραγματικά αίτια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης", τονίζει ο νομπελίστας οικονομολόγος, κ. Πολ Κρούγκμαν, σε άρθρο του που φιλοξενεί η φλαμανδόφωνη εφημερίδα De Morgen.

 

Ο Αμερικανός οικονομολόγος διερευνά κατά πόσον η περίπτωση του Ντιτρόιτ - που ως γνωστόν πριν από μερικές μέρες κήρυξε στάση πληρωμών - μπορεί να παραλληλιστεί με την περίπτωση της Ελλάδας.

Σύμφωνα με τον κ. Κρούγκμαν, τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική οικονομία θα έπρεπε να έχουν αμελητέο αντίκτυπο σε παγκόσμια κλίμακα, λόγω του περιορισμένου μεγέθους της, που είναι μόλις 1,5 φορά μεγαλύτερο από το αντίστοιχο του Ντιτρόιτ.

Δυστυχώς, όμως, όπως παρατηρεί, πολλοί διαμορφωτές γνώμης χρησιμοποίησαν την ελληνική κρίση για να επισείσουν τον μπαμπούλα της επαπειλούμενης πτώχευσης, προκειμένου να φέρουν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης την ανάγκη υλοποίησης πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Στην Αθήνα την Κυριακή 21 Ιουλίου Ο Υπουργός οικονομικών των ΗΠΑ

Ο ΥΠΟΚ των ΗΠΑ Τζακ Λου (Jack Lew)

Η σημασία μιας επίσκεψης που “περνάει” στα ψιλά γράμματα του τύπου...

Την Αθήνα θα επισκεφθεί την Κυριακή 21 Ιουλίου ο Αμερικάνος υπουργός οικονομικών Τζακ Λου (Jack Lew) όπως ανακοίνωσε το Αμερικάνικο υπουργείο. Ο Κύριος Τζακ Λου θα μεταβεί στην Αθήνα μετά τη λήξη της συνόδου των υπουργών Οικονομικών και των κεντρικών τραπεζιτών της Ομάδας των Είκοσι (G20) στην Μόσχα το Σαββατοκύριακο και θα έχει συνομιλίες με τον υπουργό οικονομικών κύριο Γιάννη Στουρνάρα, όπως επίσης και με τον Έλληνα πρωθυπουργό κύριο Αντώνη Σαμαρά, σχετικά με την εφαρμογή των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την οικονομική ανάπτυξη... τουλάχιστον η ανακοίνωση αυτό ορίζει ότι θα είναι το πλαίσιο των συνομιλιών, είναι όμως έτσι;

Ο Σαμαράς στην Ουάσιγκτον στις 8 Αυγούστου

Έκλεισε η πολυπόθητη συνάντηση ύστερα από πολύμηνη προσπάθεια μετά την ακύρωση-πάγο του προηγούμενου ραντεβού τον Ιούνιο.

 

Σχεδόν τρία χρόνια έχει να επισκεφθεί ο Κος Σαμαράς τις ΗΠΑ. Γιατί τώρα; Προέκυψε ξαφνικός "έρωτας";

Η ξαφνική "αγάπη" του Κου Ομπάμα για την Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με το γεγονός ότι "απετράπει" η περίφημη κάθοδος του "ξανθού" γένους στην χώρα μας μετά το "φιάσκο" της ΔΕΠΑ.