1943 και ενώ μαίνεται ο τελευταίος μεγάλος πόλεμος, ο Ντίσνεϊ παράγει μια σειρά από 32 ταινίες μικρού μήκους κινούμενων σχεδίων βάση συμβολαίου με την Αμερικάνικη κυβέρνηση.
Το περιεχόμενο αυτών των ταινιών σχετίζεται σαφέστατα με το πολεμικό κλίμα της εποχής και δεν αποτελεί εξαίρεση της προπαγανδιστικής λογικής και προσπάθειας της κυβέρνησης να επιστρατεύσει το πιο ισχυρό της όπλο σε αυτήν την κατεύθυνση, την βιομηχανία θεάματος και το "Χόλιγουντ".
Αναμφίβολα τέτοιες επιλογές μπορεί να κρίνονται αρνητικά τις περισσότερες φορές καθώς η τέχνη είναι και οφείλει να είναι, αδέσμευτη και ανεξάρτητη. Είναι άλλο πράγμα η στρατευμένη τέχνη η οποία προκύπτει ως στάση ζωής και επιλογή του δημιουργού και άλλο πράγμα η κατευθυνόμενη επέμβαση τρίτων ή η κατά παραγγελία δημιουργία που υποκινείται από σκοπιμότητες. Το πρώτο βέβαια και τούμπαλιν, μπορεί να συναντήσει το δεύτερο, οπότε εδώ ξεκινάνε τα προβλήματα. Είναι ένα θέμα που απασχολεί πολλούς κύκλους διανοούμενων και καλλιτεχνών, ωστόσο στο τέλος της ημέρας, η ιστορία είναι αυτή που από μόνη της κρίνει και αποφασίζει.
