Το ερώτημα όμως που προκύπτει, είναι το αν μια επέμβαση τέτοιας μορφής θα μπορέσει να πετύχει τον σκοπό της. Η αλήθεια είναι ότι οι ΗΠΑ διαθέτουν πολύ εξελιγμένα μέσα στο οπλοστάσιό τους. Από την φύση της όμως, μια επιχείρηση που θα βασίζεται σε μια εξ αποστάσεως εμπλοκή, όπως αυτή που υπονόησε ο Ομπάμα, έστω και με τα πιο σύγχρονα όπλα, έχει πολύ περιορισμένο εύρος και βάθος αποτελεσματικής δράσης. Είναι σαν να προσπαθείς να περάσεις την κλωστή από το μάτι της βελόνας σε ημίφως πετώντας την από το ένα μέτρο. Και καλά μπορεί να είσαι πολύ ικανός και ταλαντούχος σε κάτι τέτοιο, το πρόβλημα όμως είναι αν η βελόνα θα είναι στην θέση της ή και ακόμα αν αυτή θα κινείται... προφανώς ο Άσαντ δεν θα "κάτσει" ακίνητος. Θα βγάλει το οπλοστάσιο του σε θέσεις διασποράς και θα προσπαθεί να το μετακινεί συνεχώς. Η παροχή λοιπόν άμεσων πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο για την θέση των στόχων, καθίσταται ένας πολύ κρίσιμος παράγοντας για τους Αμερικάνους. Η δυνατότητα άμεσης εγγύς πληροφόρησης από τα ίδια τα θέατρα των επιχειρήσεων είναι απολύτως αναγκαία ακόμα και για μια διαστημική δύναμη όπως οι ΗΠΑ που βεβαίως και αδιαμφισβήτητα έχουν εκτεταμένες δυνατότητες δορυφορικής παρακολούθησης. Το μόνο κακό με αυτό όμως είναι ότι οι δορυφόροι δεν είναι πάντα εκεί που τους θες και την ώρα που τους θέλεις. Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα...
Αλλά δεν έχει νόημα να εμβαθύνουμε και άλλο σε εξηδηκευμένα στρατιωτικά επιχειρησιακά ζητήματα. Ας κρατήσουμε μόνο ότι η αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας επέμβασης όπως αυτής που ανέφερε ο Ομπάμα, σενάρια για την μορφή της οποίας είχαν κυκλοφορήσει ήδη, είναι πολύ αμφιβόλου αποτελεσματικότητας. Και εδώ βέβαια αρχίζουν τα ερωτήματα. Ποια λοιπόν η σκοπιμότητα μιας τέτοιας επιχείρησης;
Λένε ότι για να πάρεις τις σωστές απαντήσεις πρέπει να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις. Και ο προβληματισμός βέβαια εύλογος, για αυτό λοιπόν και αν θεωρήσουμε ότι κάποιος έχει κάνει τις σωστές ερωτήσεις, οι απαντήσεις που μπορεί να πάρει και αφού τις επεξεργαστεί και με διάφορα άλλα γεωπολιτικά δεδομένα, είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσες. Αρκεί βέβαια όπως είπαμε να γίνουν οι σωστές ερωτήσεις... οπότε ας προχωρήσουμε μεν αλλά ας κρατήσουμε και μικρό καλάθι δε, έτσι για παν ενδεχόμενο...
Συμπυκνώνοντας λοιπόν και σε σχέση με το παραπάνω ερώτημα, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι οι σκοπιμότητες μιας τέτοιας μορφής εμπλοκής, είναι πρωτίστως πολιτικές και οι οποίες μάλιστα εξαντλούνται σε ένα επίπεδο ελιγμών του λευκού οίκου για να αποφευχθούν τα χειρότερα και ταυτόχρονα να απεγκλωβιστεί από την άβολη κατάσταση στην οποία περιήλθε από τις περίφημες "κόκκινες γραμμές" που ο ίδιος είχε θέσει. Η πρώτη λοιπόν ανάγνωση λέει, ότι η μορφή μιας τέτοιας επέμβασης δεν θα είναι άμεσα προκλητική για το διεθνές περιβάλλον και ειδικά για αυτούς που θα μπορούσαν να αντιδράσουν στο ενδεχόμενο μιας πιο μαζικής εμπλοκής όπως δηλαδή η Ρωσία, το Ιράν, άλλες Αραβικές χώρες και πιθανά η Κίνα. Αν αυτή είναι μια αρκετά λογική υπόθεση, η προέκταση αυτής θα μπορούσε να είναι και αυτή λογική; Δηλαδή, ας πούμε ότι η επέμβαση ολοκληρώνεται σχετικά γρήγορα και ανακοινώνεται ότι ήταν τελικά επιτυχής. Αν παρ' ελπίδα στο μέλλον ξαναγίνει χρήση χημικών ή άλλων συναφών όπλων στην Συρία, ποια θα μπορούσε να είναι η θέση του λευκού οίκου (ο οποίος και μέχρι σήμερα επέδειξε μεγάλο σκεπτικισμό για μια εμπλοκή στην Μέση Ανατολή); Δύο μπορεί να είναι οι στάσεις του. Η μία που θα πει ότι η μορφή της επέμβασης δεν ήταν τελικά και τόσο επιτυχής και άρα χρειάζεται μια πιο γενικευμένη επέμβαση στην Συρία. Η δεύτερη θα μπορούσε να είναι αυτή που θα πει ότι τα χημικά όπλα όπως και τα άλλα μαζικής καταστροφής καταστράφηκαν από την προηγούμενη επέμβαση και άρα η Συρία τώρα δεν έχει τέτοιες δυνατότητες, οπότε ευθύνονται κάποιοι άλλοι και πολύ πιθανά οι αντικαθεστωτικοί!
Και οι δύο αυτές υποθέσεις είναι βάσιμες. Η πρώτη εξέλιξη βέβαια δεν θα προκαλούσε εντύπωση για τους τρόπους και τις μεθοδεύσεις της Αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής, τουλάχιστον έτσι όπως αυτή μας έχει συνηθίσει. Η δεύτερη όμως εξέλιξη όσο και αν μπορεί να ακουστεί ακραία και υπερφίαλη σε κάποιους, δεν μπορεί να αποκλειστεί. Και αυτό γιατί είναι βάσιμη για διάφορους και πολλούς λόγους. Ένας πολύ σημαντικός είναι ότι ο λευκός οίκος και ο Ομπάμα θα περιορίσουν με αυτόν τον τρόπο και σε μεγάλο βαθμό, τις εσωτερικές φωνές που πιέζουν για πιο δυναμικές ενέργειες μέχρι και πλήρους εμπλοκής των ΗΠΑ στην Συρία, μα το σημαντικότερο και οπουδήποτε αλλού στον ευρύτερο χωροχρόνο της Αραβικής άνοιξης τόσο στην βόρειο Αφρική όσο και στην επίμαχη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ειδικά αν τότε θα έχουν στοχοποιηθεί οι αντικαθεστωτικοί της Συρίας οι οποίοι αυτονόητα σχετίζονται με το γενικότερο πλαίσιο της Αραβικής άνοιξης. Αν όμως είναι έτσι, τότε γιατί αρχής εξαρχής δεν τα "φορτώνουν" από τώρα στους αντικαθεστωτικούς και κάνουν τέτοια "μανούβρα"; Γιατί αν το κάνουν από τώρα, τότε ο Άσαντ θα πάρει το πάνω χέρι στις επικείμενες συνομιλίες και διαπραγματεύσεις για το Συριακό ζήτημα και αυτό είναι κάτι που οι Αμερικάνοι δεν το θέλουν αυτήν την στιγμή.
Προφανώς και από την άλλη, οι αντικαθεστωτικοί δηλαδή, θα δεχθούν και αυτοί πιέσεις να προσέλθουν στις διαπραγματεύσεις γιατί θα μπορούσαν οι Αμερικάνοι να τους πουν, ότι κοιτάξτε, εμείς επεμβήκαμε για λογαριασμό σας και τον έχουμε στριμωγμένο τον Άσαντ, ελάτε λοιπόν στις διαπραγματεύσεις με καλή θέληση γιατί εμείς μέχρι εκεί μπορούμε να φτάσουμε και μην περιμένετε πλήρη στρατιωτική επέμβασή μας. Πράγματι αυτή θα ήταν και μία βολική κατάληξη και για τους Ρώσους που υποστηρίζουν τον Άσαντ οι οποίοι με την σειρά τους θα μπορούσαν να του πουν, είδες τι έγινε με τους Αμερικάνους, έλα λοιπόν με εποικοδομητικό τρόπο στις διαπραγματεύσεις γιατί και εμείς δεν θέλουμε να περιπλεχθούν περισσότερο τα πράγματα και να υποχρεωθούμε να έρθουμε σε κρίσιμη αντιπαράθεση μαζί τους!
Αλλά ας γυρίσουμε λίγο πιο πίσω, αλήθεια τι θα κερδίζανε οι ΗΠΑ αν στοχοποιούσαν μετά από αυτήν την "μανούβρα" τους αντικαθεστωτικούς; Είπαμε και πιο πάνω, ότι προφανώς οι αντάρτες της Συρίας σχετίζονται με το ευρύτερο πλαίσιο της Αραβικής άνοιξης. Θα μπορούσε λοιπόν, μια φιλολογία να συνδέσει αυτούς τους αντικαθεστωτικούς με διάφορους άλλους όμορους ή συναφείς σχηματισμούς που αυτήν την στιγμή δραστηριοποιούνται μέσα στην Αραβική άνοιξη ή δυνητικά μπορούν να δραστηριοποιηθούν στο μέλλον. Για τις ΗΠΑ και αν βέβαια θεωρήσουμε ότι έχουν επιστρέψει στον πολιτικό πραγματισμό μετά τις ατυχείς και σχιζοφρενείς φαντασιώσεις των λογικών της νέας τάξης πραγμάτων που τις έφεραν στα πρόθυρα όχι μόνο του οικονομικού τους γκρεμού αλλά και ενός γεωπολιτικού γκρεμού, η Αραβική άνοιξη αποτελεί δυνητικά για αυτές (και το Ισραήλ) μεγάλο πρόβλημα και ειδικά το κομμάτι της που αφορά τις ακραίες Ισλαμικές δυνάμεις. Είναι πολύ ενδιαφέρον σε αυτό το σημείο να παρατηρήσουμε ότι μεσούσης των διακυβευμένων των τελευταίων ημερών για το Συριακό, το CNN μετέδωσε εκτεταμένο ρεπορτάζ για το ότι οι χριστιανοί της Αιγύπτου και με έμμεσες επίσης αναφορές στους χριστιανούς της Συρίας, διώκονται ή τουλάχιστον κατατρέχονται από τους ακραίους μουσουλμάνους στο περιθώριο των πρόσφατων ταραχών. Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία αν αναλογιστεί κανείς το επικοινωνιακό φορτίο που το εν λόγω κανάλι διαχειρίζεται στις κρίσιμες περιόδους και στιγμές της Αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής. Και είναι επίσης σημαντικό ότι είναι η πρώτη φορά που το συγκεκριμένο τηλεοπτικό δίκτυο κάνει τόσο εκτεταμένη αναφορά για ένα τέτοιο θέμα, την στιγμή μάλιστα που για τόσο καιρό τα περισσότερα Αμερικανικά ΜΜΕ καλλιεργούσαν μια μάλλον θετική εικόνα για την Αραβική άνοιξη και για πολλούς από τους πρωταγωνιστές της.
Θα μπορούσαν λοιπόν έτσι οι ΗΠΑ να περιθωριοποιήσουν πολιτικά κάποιες δυνάμεις της Αραβικής άνοιξης, ακόμα και τους Αδελφούς Μουσουλμάνους που από τις πρόσφατες εξελίξεις στην Αίγυπτο δείξανε ότι δεν τους εμπιστεύονται, ζητώντας μάλιστα από τους "συμμάχους" τους να πάψουν να τους υποστηρίζουν και να τους χρηματοδοτούν ή ενδεχομένως και να τους εξοπλίζουν. Και έχει σημασία αυτό, γιατί έχει διαφανεί ότι οι Αμερικάνοι με πολλούς από τους "συμμάχους" τους, έχουν διαφορετικές απόψεις απέναντι στα θέματα της Αραβικής άνοιξης, διαφορές ως και σημείου ανταγωνισμού που εδράζονται σε βαθύτερα γεωπολιτικά αίτια.
Και μια και μιλάμε για συμμάχους, αλήθεια, τις πταίει και οι περισσότεροι από αυτούς αναδιπλώνονται τώρα με ήξεις αφήξεις την στιγμή μάλιστα που μόλις έγιναν γνωστά τα γεγονότα με τα χημικά όπλα στην Συρία και πριν προλάβουν οι Αμερικάνοι να αντιδράσουν είχαν ήδη δημιουργήσει κλίμα μαζικής στρατιωτικής εμπλοκής φέρνοντας μνήμες από τις μέρες πριν την επέμβαση του Ιράκ το 2003; Και δεν μιλάμε για τους Βρετανούς οι οποίοι τελικά αυτό-ακυρώθηκαν μετά την καταψήφιση της επέμβασης από το κοινοβούλιο τους. Αν και αυτή η υπόθεση με τους Βρετανούς φέρνει γέλωτα, θα περιοριστούμε ωστόσο σε ένα κυνικό ίσως σχόλιο που μπορεί από μόνο του να πει πολλά, θα έπρεπε λοιπόν ο κύριος Ντέιβιντ Κάμερον, ο Βρετανός πρωθυπουργός, να κάνει κάποια σεμινάρια με τους δικούς μας κυρίους Βενιζέλο και Σαμαρά για να δει πως μπορεί κάποιος να "περάσει" από την βουλή τόσο σοβαρά ζητήματα. Αν και βέβαια ο Κάμερον είπε ότι η απόφαση του κοινοβουλίου τον δεσμεύει και θα την σεβαστεί, καλό είναι να περιμένουμε.
Αλλά βέβαια πέραν των Βρετανών, γιατί τώρα όλοι οι άλλοι "κάνουν πίσω" και λένε για απόφαση του συμβουλίου ασφαλείας του ΟΗΕ πρώτα, ενώ στην αρχή είχαν αφήσει να διαφανεί ότι μπορεί και να πάνε σε μονομερή πράξη; Μπλόφα; Και μιλάμε βέβαια, μεταξύ άλλων, για τους Γερμανούς που άλλα λέγανε ή τουλάχιστον αφήνανε να διαφανεί τις πρώτες μέρες ενώ τώρα μιλάνε και αυτοί για τον ΟΗΕ, όπου βέβαια ξέρουν ότι δεν θα μπορέσει ποτέ να "περάσει" από το συμβούλιο ασφαλείας λόγο Ρωσίας και Κίνας μια επέμβαση στην Συρία. Και αλήθεια πότε έγινε αυτή η μεταστροφή; Μήπως όταν οι Αμερικάνοι άρχισαν να διαρρέουν σενάρια για μια περιορισμένη "χειρουργική" επέμβαση; Τι έγινε ο "μπροστάρης" με τα μεγάλα κανόνια τους χάλασε τα σχέδια;
Ίσως το τελευταίο μπορεί σε κάποιους να ακουστεί υπερβολικό ή τουλάχιστον "αιρετικό", ωστόσο υπάρχουν σοβαροί λόγοι για να βασίσουν μια τέτοια υπόθεση, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...
Για όσους όμως θέλουν να "ψαχουλέψουν" μπορούν να ανατρέξουν σε δύο σχετικά πρόσφατες αναρτήσεις του 444 πάνω σε αυτήν την "αιρετική" υπόθεση, έτσι και σαν ερεθίσματα. Πριν όμως από αυτό ας έχουμε υπόψιν μας και τι γράφει ο Μιχάλης Ιγναντίου σε άρθρο του από την Ουάσιγκτον "Υπάρχει και το θέμα της επίσκεψης του Προέδρου Ομπάμα στην Αγία Πετρούπολη στις 4 Σεπτεμβρίου. Θα είναι αντιδιπλωματική ενέργεια και ηχηρότατο χαστούκι στον Πούτιν, εάν δώσει το πράσινο φως για κτύπημα στον Ασαντ πριν από την επίσκεψή του στη Ρωσία. Και ένα τελευταίο θέμα: Δεν πρέπει να περιμένει την απόφαση της Γαλλίας, η οποία θα ληφθεί την άλλη εβδομάδα. Πρέπει. Όλα τα παραπάνω συγκλίνουν ότι κατά πάσα πιθανότητα θα επιλέξει να καθυστερήσει τη τελική απόφαση, αν και ο Πρόεδρος Ομπάμα –και να το κρατήσουμε αυτό- είναι ένας απρόβλεπτος πολιτικός ηγέτης." ...δηλαδή μπορεί να "χτυπήσει" και πιο πριν την συνάντησή του με τον Πούτιν ή μπορεί στο τέλος να μην "χτυπήσει" και καθόλου!
Και να προσθέσουμε και εμείς κάτι με την σειρά μας που ίσως πρέπει να κρατήσουμε, υπάρχει και η Τουρκία στην εξίσωση αυτή...
Ακολουθήσετε λοιπόν τώρα και τους παρακάτω συνδέσμους:
- Μέρκελ: Εμπάργκο όπλων και κυρώσεις για την Αίγυπτο - Οι μεγάλες γεωπολιτικές προεκτάσεις πίσω από μια "μικρή" δήλωση.
- Κίνα: Ένας νεοφιλελεύθερος γίγαντας “Φρανκενστάιν” με πήλινα πόδια; Μια προαναγγελθείσα οικονομική κρίση, οι γεωπολιτικές προεκτάσεις και η Ελλάδα.
444©
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου