Η εικόνα του πολιτικού κόσμου προς τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015: Καβαλάρηδες πάνω σε αφηνιασμένα άλογα. Πέφτεις ή πυροβολείς το άλογο;

Σχεδόν πέντε χρόνια έχουν περάσει από τότε που η χώρα μπήκε σε μια καταστρεπτική περιδίνηση, σε μια συνεχή και βασανιστική ελεύθερη πτώση της κοινωνίας και των ανθρώπων της. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε διυλίσει τον κώνωπα για το τις πταίει. Οι διαπιστώσεις πολλές. Μα ο πανδαμάτωρ χρόνος δείχνει να έχει κάνει την δουλειά του και να οδηγεί το απαύγασμα αυτών των διαπιστώσεων σε μια απλή πραγματικότητα, σε μια απλή αλήθεια που δείχνει να παίρνει διαστάσεις κοινωνικής χιονοστιβάδας και η οποία μάλιστα εμπεριέχει και την πολυπόθητη λύση για την κρίση στην χώρα. Διαφθορά και διαπλοκή! Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Και η λύση; Μα η δικαιοσύνη και κατ'επέκταση η κάθαρση.

Δεν χρειάζεται να εξιστορήσουμε διάφορα παραδείγματα ετών πολλών που να αποδεικνύουν το γεγονός της διαφθοράς και της διαπλοκής στην πολιτική ζωή και όχι μόνο του τόπου. Στο πως η ελίτ της χώρας εγκαθίδρυσε ένα καθεστώς ελεγχόμενο από οικονομικές και πολιτικές ολιγαρχίες. Στο πώς οι αμαρτίες τους οδήγησαν ένα ολόκληρο έθνος σε μια από τις ποιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας του. Στο πως την κρίσιμη στιγμή που οι αμαρτίες τους άρχισαν να τους πνίγουν αποποιήθηκαν κάθε ευθύνη και με ξεδιάντροπο τρόπο στείλανε τον λογαριασμό σε έναν ανυποψίαστο λαό, αποκοιμισμένο που μέχρι τότε ζούσε σε μια επίπλαστη καταναλωτική ευημερία και ενός πολιτικού-ιδεολογικού κυνισμού που οι ίδιοι δημιούργησαν, ως το παραπέτασμα καπνού προκειμένου να αποκρύψει απλά τα μακάβρια όργια τους σε βάρος της οικονομίας της χώρας αλλά και της κάθε προοπτικής της για ένα καλύτερο μέλλον.

Αλλά δεν στείλανε απλά μόνο τον λογαριασμό στον λαό, έδρεψαν την ευκαιρία για να προωθήσουν την ατζέντα τους η οποία δεν ήταν μόνο να παραμείνουν γαντζωμένοι στην εξουσία, αλλά και να μετασχηματίσουν την χώρα και την κοινωνία της σε κάτι ποιο ταιριαστό προς αυτούς και τις ορέξεις τους. Περισσότερο και μεγαλύτερο κέρδος. Μικρότερος ανταγωνισμός στην αγορά με την εγκαθίδρυση ολιγοπωλίων και μονοπωλίων. Την πλήρη μετατροπή του εθνικού κράτους σε ιδιωτικό κράτος. Την κατάλυση εν τέλη της Ελληνικής αστικής δημοκρατίας η οποία παρά τις διάφορες στρεβλώσεις και αδυναμίες της, τηρούσε τουλάχιστον κάποια ουσιώδη προσχήματα κοινωνισμού και δημοκρατίας. Και προφανώς ήξεραν, τουλάχιστον κάποιοι εξ αυτών, ότι οι αμαρτίες τους θα οδηγούσαν αναπόφευκτα την χώρα στον γκρεμό. Μα μήπως τελικά ήταν και αυτό στις επιδιώξεις τους; Μέρος μιας μακράς ατζέντας και χρόνιας στρατηγικής; Να γκρεμίσουν έναν κόσμο και να χτίσουν τον δικό τους πάνω στα ερείπια του προηγούμενου; Όσο βλοσυρή μπορεί να είναι αυτή η υπόθεση άλλο τόσο βλοσυρή είναι σήμερα η πραγματικότητα αλλά και τα έργα τους που απλά επαληθεύουν αυτήν την υπόθεση!

Ακόμα και οι περίφημες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές χρησιμοποιήθηκαν σαν άλλοθι για να επιβάλουν την ατζέντα τους. Όχι βέβαια ότι χρειάστηκε και πολύ να προσπαθήσουν αφού και οι δανειστές μας ήταν της ίδιας συνομοταξίας (τουλάχιστον οι περισσότεροι και οι κρισιμότεροι) με την αφεντιά τους. Το επιχείρημα ότι εμείς προσπαθούμε να αντισταθούμε αλλά οι δανειστές είναι κάθετοι και ανυποχώρητοι απειλώντας με το τέλος του κόσμου αν δεν συμμορφωθούμε, μπορεί αρχικά να πέτυχε σαν επικοινωνιακό τεχνούργημα απέναντι σε ένα μουδιασμένο και ανυποψίαστο κοινό, σήμερα όμως πια που άρχισε κάπως να κατακάθεται η σκόνη, δείχνει πια σχεδόν αστείο, για να μην πούμε τίποτα χειρότερο...

Το σημαντικότερο όμως από όλα και ύστερα από σχεδόν μια πενταετία, είναι ότι γίνεται κοινή πεποίθηση όλο και περισσοτέρων ότι η λύση στα προβλήματα της χώρας δεν μπορεί να έρθει από το ίδιο πολιτικό προσωπικό ή καλύτερα από το ίδιο το σύστημα που τα δημιούργησε. Ένα αλληλοεξαρτώμενο σύστημα που ο ένας “κρατάει” και εκβιάζει τον άλλον, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προστατέψει τον εαυτό του. Πόσο μάλλον να λύσει τα προβλήματα της εποχής, έστω και αν κάποιοι εξ αυτών θα το ήθελαν. Και έτσι οι πολιτικές καταλήγουν να μεταβληθούν σε προσωπικές επιδιώξεις και σκοπιμότητες, ιδίως όταν η κατά κάποιον τρόπο κοινή τους ατζέντα αποτυγχάνει για διάφορους λόγους να ολοκληρωθεί. Εδώ λοιπόν έχουμε φτάσει σήμερα. Και ενόψει των επερχόμενων εκλογών της 25ης Ιανουαρίου 2015, το πολιτικό προσωπικό μαζί με ένα μεγάλο μέρος της επιχειρηματικής ολιγαρχίας που επί δεκαετίες διαχειριζόταν και λυμαίνονταν τις τύχες της χώρας, φαντάζει σήμερα σαν έναν καταϊδρωμένο καβαλάρη πάνω σε ένα αφηνιασμένο άλογο το οποίο δεν μπορεί πια να ελέγξει αλλά και ούτε να κατέβει από αυτό.

Εδώ όμως φτάνουμε και στο ποιο κρίσιμο σημείο. Αυτός ο καβαλάρης ξέρει ότι δεν μπορεί εσαεί να κρατηθεί πάνω στο αφηνιασμένο άλογο. Ένα άλογο που με διάφορους τρόπους ο ίδιος αγρίεψε. Ξέρει επίσης πως αν προσπαθήσει να πηδήξει από αυτό, το ποιο πιθανό είναι να φάει θανάσιμα τα μούτρα του και αν και εφόσον επιζήσει από το άλμα η πιθανότητα το άλογο να γυρίσει και τον ποδοπατήσει, επίσης θανάσιμα, είναι σημαντική. Ελπίζει λοιπόν σε δύο πράγματα. Να πυροβοληθεί το άλογο ή αυτό με κάποιο τρόπο να πάρει μια ηρεμιστική ένεση.

Πέρα όμως από τις παραπάνω μεταφορές και τους συμβολισμούς, αυτό που γίνεται όλο και πιο σαφές είναι ότι η κοινωνία σήμερα πια δείχνει όλο και πιο ικανή να ξεπεράσει τις περιχαρακώσεις που για τόσα χρόνια της είχαν επιβληθεί ως μια τεχνική του διαίρει και βασίλευε. Όχι για κανέναν άλλον λόγο, απλά γιατί δείχνει πως έχει φτάσει η ώρα της κοινής συνειδητοποίησης ότι καμιά λύση δεν μπορεί να είναι ουσιώδης και πραγματική αν πρώτα δεν διαλυθεί αυτό το κατεστημένο της διαφθοράς και της διαπλοκής. Αν απλά με άλλα λόγια δεν επιβληθεί δικαιοσύνη και δεν επέλθει κάθαρση. Και ακόμα περισσότερο, ότι η πραγματική δικαιοσύνη θα φέρει περισσότερη δημοκρατία, θα αποκαταστήσει την πληγωμένη αξιοπρέπεια και τελικά θα φέρει την ίδια την πολυπόθητη γιατρειά. Πέρα από τα τεχνικά ζητήματα της οικονομίας, πέρα από τις τεχνοκρατικές λεπτομέρειες.

Και προφανώς είναι απόρροια αυτής της πραγματικότητας η ενίσχυση της αντιπολίτευσης, του ΣΥΡΙΖΑ που τώρα πια βρίσκεται στο πλατύσκαλο της εξουσίας ενόψει μάλιστα των επερχόμενων εκλογών. Είναι σαφές ότι αυτοί που θα δώσουν την αποφασιστική ψήφο στον ΣΥΡΙΖΑ για να κερδίσει πιθανά τις εκλογές (και ίσως και την αυτοδυναμία), δεν έχουν καμία κοινή κομματική ή και ισχυρά ιδεολογική συνεκτική ταυτότητα με το εν λόγω κόμμα. Μάλιστα μια ματιά στα δημοσκοπικά στοιχεία μετακινήσεων ψηφοφόρων επαληθεύουν του λόγου το αληθές δείχνοντας αυτό που πριν κάποια χρόνια θα φαινόταν αδιανόητο με όρους κομματικών κριτηρίων. Την σημαντική δηλαδή, τηρουμένων των αναλογιών, μετακίνηση ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας και του ευρύτερου χώρο της δεξιάς προς ένα κόμμα της αριστεράς, δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ!

Για το σύστημα είναι βολική η ερμηνεία να αποδώσει αυτό το φαινόμενο στην ψήφο διαμαρτυρίας και αγανάκτησης ή τιμωρίας. Αλλά εδώ συντελείται μια μικρή κοσμογονία που εναπόκειται και στις διαθέσεις και τα έργα του ΣΥΡΙΖΑ αν το φαινόμενο αυτό θα επεκταθεί καταλυτικά και θα ωφελήσει επί μακράν την κοινωνία, την διάθεση δηλαδή κάποιων να ξεπεράσουν τα στεγανά τις δεινοσαυρικής κομματικής και ιδεολογικής ή φοβικής κοινωνικής – πολιτικής περιχαράκωσης. Μπορεί όντος να υπάρχει ψήφος διαμαρτυρίας, αυτό όμως που υπάρχει είναι απόδοση τεκμηρίου αθωότητας στον ΣΥΡΙΖΑ από αυτούς τους ψηφοφόρους ως ένα κόμμα και με πρόσωπα και κυρίως με πρόεδρο που είναι έξω (ή τουλάχιστον ήταν έξω) από αυτό το ολιγαρχικό σύστημα της διαφθοράς και της διαπλοκής και άρα, ότι είναι ικανός, ή τουλάχιστον έχει τις καλύτερες πιθανότητες και διαθέσεις, να φέρει την πολυπόθητη δικαιοσύνη και μαζί με αυτήν την επίσης πολυπόθητη γιατρειά.

Ας επιστρέψουμε όμως για λίγο στον καβαλάρη και το άλογό μας. Πυροβολισμός ή ηρεμιστική ένεση η επιλογή; Η Μακιαβελική τέχνη της εξουσίας θα έλεγε πρώτα ηρεμιστική ένεση και αν δεν πετύχει, πυροβολισμός ή για να πετύχεις σίγουρα το άλογο πρέπει πρώτα να το ηρεμήσεις!

Η σπουδή στην ιστορία δείχνει ότι κανένα κατεστημένο δεν έπεσε χωρίς πάταγο. Χωρίς πυροβολισμούς (έστω και σαν μεταφορά). Αν το άλογο είναι η κοινωνία και ο λαός, ο πυροβολισμός στην προκειμένη περίπτωση είναι αναπόφευκτος και η πρόθεση, μην αμφιβάλουμε, έχει γίνει με θρασύ τρόπο εμφανής από τα έργα τους αυτά τα πέντε χρόνια. Έστω αν και σε κάποιο ενδιάμεσο απευκταίο σενάριο της ηρεμιστικής ένεσης μετά το (αναποτελεσματικό ομολογουμένως) κύμα προεκλογικής τρομοκρατίας, ο ΣΥΡΙΖΑ έρθει εγκάθετα με “κωλοτούμπες” ως ένας άλλος Αλέξανδρος Κερένσκι από την εποχή της Οκτωβριανής επανάστασης για να μαζέψει τους “μπολσεβίκους” από τον δρόμο. Πολύ μικρές όμως οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο, εκτός βέβαια αν οι λυσσώδεις επιθέσεις που δέχεται είναι τόσο καλά σκηνοθετημένες για να αποπροσανατολίσουν.

Ας μείνουμε όμως στο αναπόφευκτο της δράσης ή της πρόθεσης του πυροβολισμού. Μπορεί να αποφευχθεί; Φυσικά και μπορεί! Για αυτό άλλωστε έχουν συμβεί οι επαναστάσεις! Πριν όμως από αυτόν τον αιμάτινο κύκλο, τεχνικά υπάρχει ένα παράθυρο δράσης και ελπίδας που μπορεί να αποσοβήσει τα χειρότερα. Και αν η ντόπια ελίτ μας είναι έξυπνη, είναι ένα σενάριο που θα το πάρει και θα της επιτρέψει να κατέβει με κάποιους μώλωπες μόνο από αυτό το άλογο χωρίς περαιτέρω περιπέτειες για όλους, win-win, συνάπτοντας και ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο δικαιότερο από το προηγούμενο, αποδίδοντας σαφέστατα και την απαιτούμενη δικαιοσύνη. Αλά αλήθεια ποιο είναι αυτό το παράθυρο έστω και αν η ελίτ μας αποδειχθεί ηλίθια για άλλη μια φορά και δεν πάει σε μια σώφρων λύση; Όσο πεζό και κυνικό αν μπορεί να ακουστεί σε κάποιους: Αυτοδύναμη κυβέρνηση στις επερχόμενες εκλογές! Αυτοδύναμος ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή; ...ναι, γιατί όχι;

Ας έχουν όμως γνώση οι φύλακες. Αν η πιθανή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ή και η κάθε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποτύχει για τον οποιοδήποτε λόγο στο κρίσιμο αυτό σταυροδρόμι όχι μόνο για την χώρα αλλά και γενικότερα στο πλαίσιο ενός ρευστού διεθνοποιημένου τοπίου, η επόμενη μέρα είναι που θα πρέπει να προβληματίζει τα μάλα. Μια σαφή προειδοποίηση προς πάσα κατεύθυνση. Δεν την κάνει ο υπογράφων, την κάνει η ίδια η ιστορία με αυτό το “θρασύ πείσμα της” να επαναλαμβάνεται πάντα ως φάρσα!

444 ©