Οι τρελοί και η ...τρέλα της διαπραγμάτευσης.

Έχει τρελαθεί ο Τσίπρας; Οι περίφημοι θεσμοί; Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι το σπρώξιμο της κατάστασης σε ένα Grexit και κατά την πρόσφατη ρήση του κυρίου Σόιμπλε ότι είναι “Υπόθεση της Ελλάδας αν θα αποφύγει το Grexit" νίπτοντας τας χείρας του, εγκυμονεί εξαιρετικούς γεω-οικονομικούς και γεωπολιτικούς κινδύνους που θα αφορούν τους πάντες πάνω στον πλανήτη. Χωρίς να χρειαστεί να εμβαθύνουμε ας δούμε κάποιες από αυτές τις “απλές” πλευρές του θέματος.

Ως γνωστόν, τα τραπεζικά συστήματα των περισσοτέρων χωρών της Βαλκανικής είναι άμεσα συνδεδεμένα με το Ελληνικό λόγω της διείσδυσης του τελευταίου σε αυτές. Μάλιστα οι τράπεζες στην Αλβανία και την ΠΓΔΜ έχουν τον μεγαλύτερο βαθμό έκθεσης κινδύνου καθώς ο Ελληνικός τραπεζικός παράγοντας στις χώρες αυτές ξεπερνάει το 60% επί του συνόλου.

 Μια χρεοκοπία λοιπόν των Ελληνικών τραπεζών, μετά από ένα άτακτο Grexit και όχι μια συντεταγμένη έξοδο, θα οδηγήσει στην οικονομική κατάρρευση των χωρών αυτών με απρόβλεπτες συνέπειες αποσταθεροποίησης ολόκληρης της Βαλκανικής, ιδίως αν συνυπολογίσει κανείς την γειτνίαση αυτών των χωρών, αλλά και την πολιτική-εθνική εμπλοκή τους με το Κοσσυφοπέδιο. Και πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι κανένας από τους μεγάλους παίχτες δεν θέλει αυτήν την στιγμή μια γεωπολιτική κρίση στα Βαλκάνια η οποία μάλιστα θα διασταυρωθεί με το Ουκρανικό ζήτημα και ίσως δώσει εκ νέου αφορμή στην Μόσχα να εμπλακεί σε αυτά τα πράγματα και σε αυτόν τον χώρο. Προσθέτουμε επίσης το γεγονός ότι η περιοχή αυτή αποτελεί και το σταυροδρόμι προς την Μ. Ανατολή, το Ισραήλ, την Συρία, τους Κούρδους και κατ επέκτασιν στο ISIS και τους τζιχαντιστές. Ένα γεωπολιτικό ripple effect είναι πολύ πιθανό να εμφανιστεί που ενδυναμωμένο και από τον οικονομικό στροβιλισμό του Grexit μπορεί να απλωθεί από της δυτικές ακτές της βορείου Αφρικής, την Ευρώπη μέχρι και την Κίνα και την άπω ανατολή! Θα είναι ένας κόσμος που εκείνος του 2008 κατά την κατάρρευση της Lehman Brothers θα μοιάζει με λούνα παρκ σε σχέση με αυτόν.

Εύλογα οι ΗΠΑ σε κάθε τόνο εκθέτουν και την γεωπολιτική παράμετρο ενός Grexit και επιμένουν σε μια λύση του Ελληνικού ζητήματος, μάλιστα βιώσιμης όπως λένε που θα οδηγεί στην πραγματική ανάπτυξη της Ελλάδας εντός Ευρωζώνης. Όχι επειδή μας αγαπάνε, αλλά επειδή θέλουν με μόνιμο και μη αναστρέψιμο τρόπο να κλείσει το πρόβλημα αυτό βοηθώντας την Ελλάδα να αποκτήσει μια ουσιώδη πολιτική σταθερότητα η οποία δεν θα διακόπτεται από την συνεχόμενη υποτροπή των οικονομικών της και ωθώντας την έτσι πιθανά σε μια ανεξέλεγκτη λαϊκή έκρηξη που θα κάνει το “μισητό” διακύβευμα του επερχόμενου δημοψηφίσματος να μοιάζει και αυτό με λούνα παρκ.

Είναι λοιπόν τρελοί τόσο ο κύριος Τσίπρας όσο και η κυρία Μέρκελ, ο Γιούνκερ, ο Σόιμπλε ή ο Βαρουφάκης να ωθήσουν την κατάσταση στα άκρα με τα επακόλουθα που περιγράψαμε πιο πάνω; Μήπως αρκετά έξυπνοι ακριβός λόγω των παραπάνω ώστε να τα χρησιμοποιούν στις διαπραγματεύσεις τους; Η αλήθεια είναι ότι δυστυχώς δεν μπορείς να διακρίνεις σε τέτοιες περιπτώσεις ποιος είναι ο τρελός, ο έξυπνος ο αδαής ή ο επικίνδυνος. Κάπως έτσι και πριν 77 χρόνια περίπου οι δυτικοί θυσίαζαν την Αυστρία και την Τσεχοσλοβακία στον Χίτλερ πιστεύοντας ότι είναι μεν τρελός αλλά όχι και τόσο τρελός να κάψει τον κόσμο όλο (τους κακούς κομουνιστές ίσως...). Θα μπορούσε κατά την ίδια λογική η Ελλάδα να θυσιαστεί με την ανοχή κάποιων μετριοπαθών δυνάμεων, προκειμένου να μην θιγούν οι κανονισμοί και η γραφειοκρατία της ΕΕ ή να γίνει το παράδειγμα για να μην "κουνηθεί κανείς άλλος" όπως τα "ακραία" κόμματα στις άλλες χώρες της ζώνης; Από την άλλη πλευρά όμως ο “πιο τρελός” ήταν αυτός που βγήκε κερδισμένος στην κρίση της Κούβας το 1962 αφού βέβαια ο “σώφρων” Κένεντι ήταν αυτός που προτίμησε να “ρίξει τα μούτρα του” από το να γίνει παρανάλωμα του πυρός όλος ο πλανήτης. Κατά την ίδια λογική επίσης ποιος εν προκειμένω είναι ο τρελός και ποιος ο σώφρων;

Είναι λοιπόν σημαντικό να καταλάβουμε ότι η περίφημη διαπραγμάτευση που παρακολουθούμε να εκτυλίσσεται τους τελευταίους πέντε μήνες έχει τους λόγους της που τραβάει τόσο καιρό. Και αυτοί δεν είναι τίποτα παραπάνω από το γεγονός ότι η διαπραγμάτευση αυτή ακροβατεί πάνω στα προαναφερθέντα γεωπολιτικά διακυβεύματα. Εύλογο το συμπέρασμα ότι αυτός που τα χρησιμοποιεί είναι ο πιο αδύναμος, στην περίπτωση δηλαδή η Ελλάδα. Και είναι κακό αυτό; Μάλλον η απάντηση περνάει από μια άλλη οδό που λέει πως ο απελπισμένος είναι ικανός για τα πάντα. Αυτό βέβαια βγάζει και ένα άλλο συμπέρασμα το οποίο λέει ότι η Ελληνική κυβέρνηση ακροβατεί σε αυτό το επικίνδυνο παιχνίδι ακριβός επειδή χρησιμοποιεί κάθε απαραίτητο και διαθέσιμο μέσο προκειμένου να επιτύχει αυτό που υποσχέθηκε προεκλογικά. Αλλιώς θα είχε προ πολλού προχωρήσει σε μια συμφωνία χωρίς να φτάσει σε αυτές τις “ακραίες” καταστάσεις εκτελώντας “κολοτούμπα” κατά το λαοφιλές, τρόπο τον οποίον σε αντίθεση ακολούθησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις οδηγώντας τους στην εκλογική τους ήττα.

Η αντιπολίτευση βέβαια ισχυρίζεται ότι υπάρχει και η κρυφή ατζέντα του “λόμπι της δραχμής” που εξυπηρετεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ και που οδήγησε εδώ σήμερα στο δημοψήφισμα. Επιχειρώντας επίσης μαζί με τους “ετέρους” μας να το μετουσιώσει σε δημοψήφισμα ευρώ ή δραχμής. Προφανώς το “λόμπι της δραχμής” είναι αρκετά ηλίθιο να φτάσει στο παρά ένα με κλειστές τράπεζες, ενισχύοντας έτσι με αυτόν τον τρόπο το ΝΑΙ, για να διοργανώσει το δημοψήφισμα. Ας σοβαρευτούμε. Δεν θέλει πολύ σκέψη λοιπόν για να κατανοήσει κάποιος ότι το δημοψήφισμα λοιδορείται για τελείως άλλους λόγους. Δεν είναι σκοπός μας να το αναλύσουμε αυτό εδώ πέρα. Μπορούμε όμως να πούμε και προς επεξεργασία, ότι το δημοψήφισμα έχει έναν πολύ συγκεκριμένο και ολοκληρωτικά δεσμευτικό τρόπο που τοποθετεί τα πράγματα με απόλυτη σαφήνεια. Σε αντίθεση με τις εκλογές και τα ευμεγέθη προτεινόμενα προγράμματα των κομμάτων τα οποία τίθενται ενώπιον του λαού και αφορούν σε πράξη μια τετραετία.

Αλήθεια λοιπόν ένα πιθανό ΟΧΙ ποιους θα εκθέσει και δυνητικά ποιους μπορεί ακόμα και να τους ακυρώσει; ...μπορεί έτσι τα παιχνίδια της αντιπολίτευσης να κρύβουν όχι μόνο μικροπολιτικές σκοπιμότητες αλλά και την αγωνία επιβίωσής της. Από την άλλη με την ΕΕ τι γίνεται σε μια τέτοια περίπτωση; Είναι σίγουρα πολύ μεγάλο το μέγεθός της για να ακυρωθεί, θα πληγούν όμως ανεπανόρθωτα οι επιλογές της και το κύρος της. Και καλά οι επιλογές της μπορεί να αποποιηθούν των ευθυνών της με μια πιθανή θυσία του ΔΝΤ και την απομάκρυνσή του από τα τεκταινόμενα, το οποίο τέλος πάντων είναι ένας τεχνοκρατικός μη πολιτικός οργανισμός και μικρό το κακό, το κύρος της όμως; Τι γίνεται όταν μια δημοκρατική Ευρώπη, όπως θέλει να αποκαλείται, αποδοκιμάζεται από έναν λαό που έχει υποφέρει τα όσα; Μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει; Θα προχωρήσει πια στα έτη σαν ένα τερατογενές υβρίδιο “νεοφιλελεύθερου σιδηρούν παραπετάσματος” θυσιάζοντας έναν ολόκληρο λαό και μάλιστα προκαλώντας την γεωπολιτική αστάθεια που παρουσιάσαμε πιο πριν;

Και εδώ ας επανέλθουμε στο θέμα της τρέλας... μπορεί λοιπόν κάποιος να πει ότι ο “νόμιμα” τρελός στην περίπτωσή μας είναι ο πρωθυπουργός κύριος Τσίπρας. “Νόμιμα” γιατί απλά είναι το απολύτως λογικό να πράξει φέρνοντας τα πράγματα στα άκρα ως ο απελπισμένος. Η ΕΕ όμως δεν έχει καμιά τέτοια νομιμοποίηση λόγω μεγέθους και θέσης ισχύος άρα και υπευθυνότητας! Τώρα το αν πραγματικά τρελοί κύκλοι εντός της ένωσης κάνουν το “παιχνίδι” μένει να φανεί. Αμφιβάλουμε όμως.

Κάποια απλά παραδείγματα των τελευταίων κρίσιμων ημερών που δείχνουν και τις δυναμικές που προδιαγράφονται: Η ανάρτηση του Γιουνκέρ της επίμαχης νέας πρότασης σε απάντηση εκείνης της κυβερνήσεως όπου ουσιαστικά και με πολύ “ντελικάτο” τρόπο νομιμοποίησε έμμεσα την ύπαρξη αυτής της πρότασης που ως τελεσίγραφο τέθηκε στην Ελληνική πλευρά και αποτελεί την προς έγκριση της ή όχι στο επικείμενο δημοψήφισμα. Αδειάζοντας έτσι τον Ντάισενμπλουμ που άμα την διακήρυξη του δημοψηφίσματος έσπευσε να την αποσύρει λέγοντας ότι δεν υπάρχει περιεχόμενο για αυτό (το δημοψήφισμα), όπως όμως το χαλί έφυγε και κάτω από τα πόδια της Ελληνικής αντιπολίτευσης η οποία είχε και παρόλα ταύτα συνεχίζει να επιχειρηματολογεί πάνω σε αυτό. Άλλο σημείο: Η παρουσία ως διδύμου Μέρκελ – Γκάμπριελ στην πρόσφατη συνέντευξή τους. Με την Μέρκελ να κρατάει χαμηλούς σχετικά τόνους και να αφήνει παράθυρο για συμφωνία ακόμα και μετά το δημοψήφισμα “κατέστησε, ωστόσο, σαφές ότι αν η ελληνική κυβέρνηση μετά το δημοψήφισμα ζητήσει περαιτέρω διαπραγματεύσεις δεν έχουμε αντίρρηση να το σκεφτούμε” ( https://www.efsyn.gr/arthro/merkel-gkampriel-syzitame-mono-meta-apo-nai )και τον Γκάμπριελ να έχει μια πιο σκληρή ρητορική που ωστόσο να κάνει λόγο για τις αρχές της ΕΕ, κάτι σαν τον καλό – κακό μπάτσο που όμως το ακροατήριό τους περιλάμβανε και τα δικά τους κόμματα που αποτελούν τον κυβερνητικό συνασπισμό. Για να προστεθεί σε όλα αυτά και η είδηση που μετέφερε ως διαρροή το Bloomberg ότι ο “σκληρός” Σόιμπλε είπε πως η Ελλάδα θα μείνει στο ευρώ, ακόμα και αν επικρατήσει το «όχι» (http://www.lifo.gr/now/politics/69796) ...

Που πάει λοιπόν το πράγμα; Πέρα από τις όποιες ιδεολογικές διαφορές που ενυπάρχουν αυτής της συγκρουσιακής όπως εξελίσσετε διαπραγμάτευσης, πιστεύουμε ότι ο καθένας αντιλαμβάνεται τα ρίσκα της υπόθεσης. Σε διεθνές επίπεδο ωστόσο η ΕΕ φέρει και την ευθύνη της σταθερότητας και λιγότερο η μικρή Ελλάδα. Οι πιέσεις της διεθνούς κοινότητας πρωτοστατούντος βέβαια των ΗΠΑ για εξεύρεση μιας λύσης που θα έχει μάλιστα μόνιμο χαρακτήρα υπάρχει και είναι εμφανής και έχει τους λόγους της. Οι φόβοι μιας μη λύσης επίσης εμφανέστατοι και υπαρκτοί. Όσο τρελός και αν είναι ο Τσίπρας, αυτός που στο τέλος της ημέρας δεν έχει την πολυτέλεια να είναι τρελός, είναι στα σίγουρα στο σύνολό της η ΕΕ έστω και αν στο εσωτερικό της υπάρχουν διάφορες “συνιστώσες” από οικονομικά γεράκια μέχρι και οικονομικές περιστερές. Το πρόβλημα θα μπορούσε να πει κάποιος, παράδοξο, δεν το έχουν οι γνωστές συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτές της ΕΕ. Και οι ισορροπίες τους είναι αυτές που θα κρίνουν το αποτέλεσμα.

Αίσθηση μας από τα μικρά σημεία που βλέπουμε, το παιχνίδι δείχνει να γέρνει σιγά – σιγά υπέρ των μετριοπαθών. Θα διακινδυνεύσουμε δε να προβλέψουμε ότι μετά την λήξη του παρόντος προγράμματος σήμερα την 30/6/2012 και μάλιστα ως προ-απαιτούμενου προκειμένου να ξεπεραστούν διάφορα νομικά και τυπικά κολλήματα αλλά και η υποστήριξή του τρέχοντος από τις πιο “σκληρές συνιστώσες” της ΕΕ (!), θα υπάρξει δυναμική για ένα νέο, εν μέσω όμως πυρός και σιδήρου, με πρόσημο ωστόσο αναπτυξιακής πολιτικής και πιθανότατα την ελάφρυνση του χρέους με κάποιο τρόπο. Κάπως που όλοι θα μείνουν ικανοποιημένοι και θα μπορέσουν να εφαρμόσουν, διασώζοντας μάλιστα το πληγμένο κύρος της ΕΕ, για το οποίο πια σύσσωμος μιλάει ο διεθνής τύπος, ενισχύοντας το τελικά από την τροπή των πραγμάτων ως προς τα δημοκρατικά και ανθρωπιστικά μεγέθη του.

...είναι σαν ένα chicken game όπου ο θεοπάλαβος Τσίπρας με συνοδηγό τον τρελό για δέσιμο Βαρουφάκη είναι μέσα σε ένα κατεστραμμένο σαραβαλάκι και ορμούν στο αντίθετα ερχόμενο πάνζερ της ΕΕ. Εν κατακλείδι, το παράδοξο είναι πως αν το σαράβαλο στουκάρει στο τανκ, το τανκ είναι αυτό που θα έχει το πρόβλημα άσχετα αν το σαράβαλο έχει λιανιστεί στο εντωμεταξύ... λεπτομέρειες μπροστά στα μεγαλύτερα διακυβεύματα; Μπορεί η ΕΕ να σηκώσει τέτοιες ευθύνες απέναντι στην υπόλοιπη διεθνή κοινότητα αλλά και στην υστεροφημία της; Και ο Ελληνικός λαός που είναι σε όλα αυτά; Μα έχει την ευκαιρία κατά το δημοκρατικό του σύνταγμα να τοποθετηθεί στο δημοψήφισμα! Αλλά όλα αυτά αφορούν ένα ενδεχόμενο ΟΧΙ που θα βγάλει η κάλπη και όχι ένα ΝΑΙ στην οποία περίπτωση μιλάμε για τελείως διαφορετικά πράγματα. Οψόμεθα.

444©