9 μέρες μετά: "Επιχείρηση ψυχρής αποτίμησης" - η δολοφονία της Αμφιάλης και οι προεκτάσεις της.

Από την νεκρανάσταση του φασιστικού κτήνους και την πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα, οι μέρες πέρασαν και το μυαλό αρχίζει να “ψύχεται”. “Ψύχεται”; Η απάντηση είναι μάλλον όχι. Οι συναισθηματισμοί μπορεί όντως να καταλάγιασαν κάπως, οι καταστάσεις και οι εξελίξεις όμως συνεχίζουν να φορτίζουν το κλίμα μιας κοινωνίας που τελικά μουδιάζει μπροστά σε ένα άρτιο και πολυεπίπεδο διαχειριστικό επικοινωνιακό σύστημα το οποίο καταφέρνει να αποδομεί τις ουσίες των πραγμάτων. Τρεις στις τέσσερις ειδήσεις των ΜΜΕ αφορούν την χρυσή αυγή και τις εκφάνσεις του γεγονότος της αποτρόπαιης δολοφονίας, πολιτικής και επιμένουμε, του Παύλου Φύσσα.

Έτσι, η μια από τις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις που βίωνε η χώρα πέρασε σε δεύτερο και τρίτο πλάνο. Η τρόικα ήταν και είναι εδώ φέρνοντας νέα μικρά ή μεγάλα πακέτα μέτρων. Οι Γερμανικές εκλογές έγιναν και το μήνυμα που διημείφθη ήταν να μην περιμένουμε καμιά σοβαρή αλλαγή στην πολιτική της Γερμανίας απέναντι στις πολιτικές του μνημονίου και της λιτότητας, νέα ρητορεία βέβαια που εκστομίστηκε από τους ίδιους σχηματισμούς που μέχρι πριν λίγο προπαγάνδιζαν, ως την ελπίδα μιας κοινωνίας που έβραζε, ότι τα πράγματα θα αλλάξουν και θα μοχλευθούν προς το καλύτερο μετά από αυτές τις εκλογές. Η “σκιά” του “κακού φασισμού”, κανείς σώφρων δεν θα διαφωνήσει με αυτόν τον χαρακτηρισμό, σκέπασε τα πάντα. Εντάξει το “εμπεδώσαμε” πια, είναι κακό πράγμα ο φασισμός...παρακάτω...

Το κτήνος νεκραναστήθηκε: Η πολιτική δολοφονία του Παύλου Φύσσα και η εκκόλαψη του "φιδιού".

Παύλος Φύσσας. "Δεν ξεχνώ 2013"

Φαίνεται τελικά ότι 70 χρόνια μετά, αυτό που η ανθρωπότητα βίωσε κατά τον β' παγκόσμιο πόλεμο δεν έχει ξεπεραστεί. Παρά την ήττα τους τότε, ο ναζισμός και ο φασισμός σοβούσαν στην σκιά της ευημερίας του μεταπολεμικού κόσμου. Οι κοινωνίες αργά αλλά σταθερά πέφτανε στην λήθη της έπαρσης του νικητή εξοστρακίζοντας τις μνήμες εποχών που όλοι θέλανε να ξεχάσουν σαν μετά το ξύπνημα από έναν εφιάλτη. Κανείς δεν ήθελε να δεχθεί ότι οι ηττημένοι του δεύτερου μεγάλου πολέμου δεν θα αναγνώριζαν την ήττα τους. Όλοι πίστεψαν ότι το κακό νικήθηκε και ότι δεν θα τολμούσε να ξανά επιστρέψει... ο 34χρονος Παύλος Φύσσας πλήρωσε με την ζωή του αυτήν την λήθη, για την οποία όλοι μας με τον τρόπο που αναλογεί στον καθένα είμαστε υπεύθυνοι. Είναι άλλο ένα θύμα στα 65 εκατομμύρια χαμένων ψυχών του τελευταίου μεγάλου πολέμου, που συγκεκριμένες ανίερες ελίτ επέβαλαν στην ανθρωπότητα χρησιμοποιώντας σαν όργανα ηλίθιους και αλλόφρονες ημιμαθείς ανθρώπους με όχημα τον ολοκληρωτισμό.

Το "success story", οι επενδύσεις και το ψέμα του χαμηλού παραγωγικού κόστους.

Σε έναν ιδιότυπο "πόλεμο": ΜΜΕ το ισχυρότερο όπλο

Να δεχθούμε όλοι και πέραν πάσης αμφιβολίας και αμφισβήτησης ότι η Ελληνική οικονομία είχε (και έχει) τις στρεβλώσεις της. Να δεχθούμε επίσης ότι το παραγωγικό μοντέλο της χώρας είχε και αυτό τις στρεβλώσεις του - για τους μετριοπαθείς ή ότι η παραγωγή απουσίαζε ολοσχερώς - για τους "πιο ένθερμους" κατήγορους. Πάνω-κάτω όμως τελικά όλοι συμφωνούμε σε αυτά τα πράγματα άσχετα από την κομματική "συνομοταξία".

Και η αλήθεια είναι ότι έχει ήδη διυλιστεί αρκετά ο κώνωπας με τις διαπιστώσεις για το τις πταίει με την οικονομική κατάντια της χώρας, τόσο που αυτές έχουν μάλλον καταλήξει πια βαρετές και ανούσιες. Και αυτό γιατί, η εμμονή δηλαδή στις διαπιστώσεις, ίσως είναι μια βολική επικοινωνιακή συνθήκη του πολιτικού συστήματος και της καθεστηκυίας τάξης για δύο λόγους. Πρώτων να εντείνει τον ωφέλιμο για αυτούς κοινωνικό αυτοματισμό μέσω μια αέναης διελκυστίνδας για τα αίτια της οικονομικής κρίσης και δεύτερον, για να περάσουν στην κοινή γνώμη τις βολικές και πάλι για αυτούς, "αλήθειες" και "μονόδρομους" που θέλουν να επιβάλουν. "Αλήθειες" και "μονόδρομοι" που ωστόσο κουβαλούν μυριάδες ψεμάτων λες και ο μέσος "κοινός θνητός" είναι χαζός(;) και δεν ψάχνεται έστω και ερασιτεχνικά με τα δεδομένα και τους αριθμούς, κάνοντας ακόμα και μια βόλτα στο διαδίκτυο...

Μαρία Ρεπούση: Τα αρχαία Ελληνικά είναι μια "νεκρή" γλώσσα.

Μαρία Ρεπούση, βουλευτής Α' Πειραιά ΔΗΜΑΡ

Προσφάτως η γνωστή και μη εξαιρετέα κυρία Ρεπούση έφερε τον εαυτό της πάλι στο προσκήνιο της επικαιρότητας, λες τελικά και όποτε "χτυπάει" με τις αμφιλεγόμενες τοποθετήσεις της για το γνωστά θέματα ιστορίας και άλλων συναφών "ακαδημαϊκών" θεμάτων, αναζητά ως ένας άλλος κακό-τάλαντος σταρ την προσοχή του κόσμου, μπας και καταφέρει να κλείσει ένα καινούριο συμβόλαιο στην επερχόμενη σαιζόν της show biz.

Μετά τα όλα άλλα τόσα, τώρα υποστηρίζει πια και ότι η αρχαία Ελληνική γλώσσα είναι νεκρή. Δεν έχει τίποτα να προσφέρει λέει πια στον σύγχρονο Έλληνα και μαθητή. Σίγουρα ναι με τον τρόπο που διδάσκονται, ο οποίος το μόνο που καταφέρνει να κάνει είναι ακριβός αυτός, να τα αχρηστεύει. Έτσι είναι, η παπαγαλία και ο αυτοσκοπός του επαγγελματισμού αχρηστεύουν τα πράγματα και δημιουργούν ανθρώπους διαποτισμένους από τον αρνητικό κυνισμό και άρα επιρρεπείς σε κάθε μορφή μισαλλοδοξίας.

"Νέα τάξη" και "παγκοσμιοποίηση" - από τον ιστορικό προσδιορισμό αυτών των εννοιών στις θεωρίες συνωμοσίας και τον άγνωστο μύθο του Νεμρώδ

Όλοι έχουμε ακούσει τις λέξεις "νέα τάξη πραγμάτων" και "παγκοσμιοποίηση" και στους περισσότερους το μυαλό τους πάει στην συνομωσιολογία. Όχι άδικα, γιατί η αλήθεια είναι ότι αυτοί οι όροι συνοδεύονται πολλές φορές από διάφορες θεωρίες οι οποίες φαντάζουν "υπερβολικές". Συχνά έχουν περιεχόμενο καταστροφολογικό για την ανθρωπότητα και τις κοινωνίες προκαλώντας έτσι φόβο και τρόμο στους εύπιστους και σαρκασμό ή κυνική περιφρόνηση στους σκεπτικιστές.

Η αλήθεια όμως στην πραγματικότητα είναι ότι αυτοί οι δύο όροι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με θεωρίες συνωμοσίας. Τουναντίον, έχουν χρησιμοποιηθεί πολλές φορές στην ιστορία του νεότερου πολιτισμού από πολιτικούς, ιστορικές προσωπικότητες και διανοούμενους. Η επιστήμη της ιστορίας τους υιοθέτησε, εξειδικεύοντας τους ωστόσο ως όρους συναφείς με την πολιτική και ιστορική τους έννοια και διαχωρίζοντας τους από διάφορους συσχετισμούς με τις θεωρίες συνωμοσίας.