Κίνα: Ένας νεοφιλελεύθερος γίγαντας “Φρανκενστάιν” με πήλινα πόδια; Μια προαναγγελθείσα οικονομική κρίση, οι γεωπολιτικές προεκτάσεις και η Ελλάδα.

Βρίσκεται το Κινέζικο θαύμα στο τέλος του; Η απάντηση είναι σαφής και καταφατική και αποτυπώνεται γλαφυρά σε έναν μεγάλο αριθμό δημοσιευμάτων κυρίως του ξένου τύπου αλλά και στις απόψεις πολλών διάσημων αναλυτών και οικονομολόγων.

 

  

Συναγερμός, μεγάλο... τείχος εν όψη.

Ο Πωλ Κρούγκμαν μάλιστα, γνωστός Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος, έγραψε πρόσφατα σε άρθρο του στους New York Times “Τα σημάδια είναι τώρα πια αδιάψευστα: Η Κίνα είναι σε μεγάλο μπελά. Δεν μιλάμε απλά για μια καθόδων “αναποδιά”, αλλά για κάτι πιο ουσιώδες και θεμελιώδες. Ο τρόπος του επιχειρείν, το οικονομικό σύστημα που οδήγησε για τρεις συναπτές δεκαετίες την χώρα σε μια εκπληκτική ανάπτυξη, έχει φτάσει πια στα όριά του. Και θα μπορούσε κάποιος να πει ότι το Κινέζικο μοντέλο είναι έτοιμο να συγκρουστεί με το δικό του μεγάλο τείχος (σ.σ Great Wall, Σινικό τείχος), το μόνο ερώτημα τώρα είναι πόσο άσχημη θα είναι αυτή η σύγκρουση!”

Μέρκελ: Εμπάργκο όπλων και κυρώσεις για την Αίγυπτο - Οι μεγάλες γεωπολιτικές προεκτάσεις πίσω από μια "μικρή" δήλωση.

Την απαγόρευση πώλησης όπλων στην Αίγυπτο στο πλαίσιο μιας συντονισμένης αντίδρασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη βία που μαστίζει τη χώρα προτείνει η Γερμανία.

Μιλώντας στο γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό ZDF η Merkel είπε πως οι εξαγωγές όπλων «θα πρέπει να υπόκεινται σε μέτρα που δείχνουν ξεκάθαρα το σκεπτικισμό μας σε σχέση με όσο συμβαίνουν στην Αίγυπτο αυτή τη στιγμή». «Όσο περίπλοκη και να είναι η πολιτική κατάσταση, η βία δεν αποτελεί λύση», πρόσθεσε. «Κανείς, είτε ανήκει στο στρατό, είτε όχι, δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί βία κατά των πολιτών».

...και ίσως θα ήθελε να συμπληρώσει ότι η οικονομική βία κατά των πολιτών και η εξαθλίωση των λαών μέσω των πολιτικών λιτότητας και των μνημονίων είναι επιτρεπτή, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Αλήθεια όμως, γιατί η Γερμανία κάνει αυτήν την πρόταση για την Αίγυπτο; Πως ξάφνου και σε αντίθεση με τα όσο μας έχει συνηθίσει η Γερμανική εξωτερική πολιτική, ενεργοποιείται εντόνως στα πράγματα της λεγόμενης Αραβικής άνοιξης; Έχει συμφέροντα η Γερμανία στην Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή και πως και σε τι βαθμό έχει εμπλακεί στα τεκταινόμενα αυτών των περιοχών; Σχετίζεται η Γερμανία με την λεγόμενη ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την δημιουργία ενός σύγχρονου χαλιφάτου στον Μουσουλμανικό κόσμο; Οι απαντήσεις που μπορούμε να λάβουμε σε αυτά τα ερωτήματα είναι κρίσιμες και έχουν τεράστιο γεωπολιτικό αντίκτυπο για την σταθερότητα και την ασφάλεια της Μεσογείου. Και προφανώς οι δυναμικές που δημιουργούνται σε αυτό το επίπεδο από τις δραστηριότητες της “φίλου και σωτήριας” χώρας δεν είναι καθόλου θετικές για εμάς, αλλά πιθανά ακόμα και για όλον τον κόσμο! Και δεν πρόκειται για συνωμοσιολογία. Δεδομένα, γεγονότα και καταστάσεις που προκύπτουν εξ αντανακλάσεως από αποτελέσματα πραγμάτων μαρτυρούν ότι κάτι τέτοιο όχι μόνο υφίσταται αλλά έχει ήδη ξεκινήσει και συντελείται.

Συνάντηση Ομπάμα-Σαμαρά: Επιτυχία μιας... προαναγγελθείσας επιτυχίας;

Ήλθον είδον και απήλθον... η είδηση από την επίσκεψη Σαμαρά στην Ουάσιγκτον είναι ότι δεν υπήρξε... είδηση.

Ο συστημικός τύπος και η κυβέρνηση πανηγύρισαν τα περί λιτότητας του Ομπάμα δημιουργώντας άλλο ένα οξύμωρο μέσα στα άλλα τόσα τους. Οι ίδιοι που μέχρι πρότινος υποστήριζαν την συνταγή των μνημονίων και της λιτότητας ως μονόδρομο, τώρα πανηγυρίζουν την δήλωση του Ομπάμα “Στις προκλήσεις που σημειώνονται δεν μπορούμε να βλέπουμε την λιτότητα ως λύση”... άρα δηλαδή, πως θα αντιμετωπίσουν στο εσωτερικό, τους ως τώρα “επικίνδυνους” και “γραφικούς” επικριτές αυτών των πολιτικών; ως “Ομπαμικούς”;

Ντίσνεϊ: Πως να φτιάξετε έναν ναζί - ένα διαχρονικό ταινιάκι (VID)

1943 και ενώ μαίνεται ο τελευταίος μεγάλος πόλεμος, ο Ντίσνεϊ παράγει μια σειρά από 32 ταινίες μικρού μήκους κινούμενων σχεδίων βάση συμβολαίου με την Αμερικάνικη κυβέρνηση. 

Το περιεχόμενο αυτών των ταινιών σχετίζεται σαφέστατα με το πολεμικό κλίμα της εποχής και δεν αποτελεί εξαίρεση της προπαγανδιστικής λογικής και προσπάθειας της κυβέρνησης να επιστρατεύσει το πιο ισχυρό της όπλο σε αυτήν την κατεύθυνση, την βιομηχανία θεάματος και το "Χόλιγουντ".

Αναμφίβολα τέτοιες επιλογές μπορεί να κρίνονται αρνητικά τις περισσότερες φορές καθώς η τέχνη είναι και οφείλει να είναι, αδέσμευτη και ανεξάρτητη. Είναι άλλο πράγμα η στρατευμένη τέχνη η οποία προκύπτει ως στάση ζωής και επιλογή του δημιουργού και άλλο πράγμα η κατευθυνόμενη επέμβαση τρίτων ή η κατά παραγγελία δημιουργία που υποκινείται από σκοπιμότητες. Το πρώτο βέβαια και τούμπαλιν, μπορεί να συναντήσει το δεύτερο, οπότε εδώ ξεκινάνε τα προβλήματα. Είναι ένα θέμα που απασχολεί πολλούς κύκλους διανοούμενων και καλλιτεχνών, ωστόσο στο τέλος της ημέρας, η ιστορία είναι αυτή που από μόνη της κρίνει και αποφασίζει.