Ένας κόσμος που αλλάζει: Από τον "δημοσιονομικό γκρεμό" των ΗΠΑ στο τέλος της νέας τάξης πραγμάτων και ο αθέατος ενδο-καπιταλιστικός ιδεολογικός πόλεμος.

15 Σεπτεμβρίου 2008, μουδιασμένη η παγκόσμια κοινή γνώμη ακούει για την μεγαλύτερη, όπως χαρακτηρίστηκε, χρεοκοπία χρηματοπιστωτικού ιδρύματος. Η Λίμαν Μπράδερς (Lehman Brothers) στις ΗΠΑ καταρρέει και καταφεύγει στο πτωχευτικό δίκαιο της χώρας. Το δραματικό κορύφωμα μιας διαδικασίας που ξεκίνησε κάπου το 2006 ή το 2007 σηματοδοτώντας την πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση του 21ου αιώνα. Για πολλούς εφάμιλλη με αυτήν του 1929, όχι άδικα. Οι εξελίξεις ραγδαίες και σαν ντόμινο απλώνονται σε όλη την υφήλιο, για να φτάσουμε μόλις ένα χρόνο μετά να μιλάμε ακόμα και για κρίση εθνικών χρεών με πυρήνα τις χώρες της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Ο κόσμος πια δεν είναι ο ίδιος. Μια εποχή ρευστότητας και αβεβαιότητας ανατέλλει και το διακύβευμα δεν είναι άλλο παρά το ίδιο το μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας, περισσότερο όμως το ποιο θα είναι το οικονομικό μοντέλο που θα διαδεχθεί ή θα επικρατήσει σε απάντηση της μέχρι τώρα πορείας.

Από την "θεωρία των δύο άκρων" στην θεωρία του αριστερού άκρου - τις πταίει με τον εξοστρακισμό της χρυσής αυγής;

Υπάρχει μια άποψη που λέει να μην ανησυχούμε, ότι δηλαδή η θεωρία των δύο άκρων ως η επιχειρούμενη μεταμόρφωσή της σε θεωρία του αριστερού άκρου έχει μικρή ζωή. Κατά την ίδια πάντα άποψη, θα έρθει και θα φύγει ως ρητορικό προεκλογικό δίλημμα για να κατευθύνει απλά το "απολωλό" κοπάδι της χρυσής αυγής, τώρα που αυτή απαξιώθηκε στα μάτια των μετριοπαθών ψηφοφόρων της, πίσω στο μαντρί της Νέας Δημοκρατίας. Παραπέρα δεν μπορεί να πάει γιατί θα υποστεί μεγάλες πιέσεις από την διεθνή σκηνή και κοινή γνώμη. Και αυτό γιατί και πέραν θεμάτων νομιμότητας της ίδιας της Ευρωαριστεράς που αντανακλαστικά θα τεθούν, αν ενταθεί αυτή η θεωρία μπορεί δυνητικά να προκαλέσει τέτοιες αστάθειες στην χώρα που θα μπορούσε να υποσκάψει μέχρι και την Ευρωπαϊκή της "προοπτική". Σαφώς είναι μια Μακιέβελη πιθανότητα που προβληματίζει ακόμα και τους γενεσιουργούς αυτής της ηλίθιας θεωρίας, έστω και αν οπορτουνιστικά μεν, παίζουν με την φωτιά δε. Πάντα κατά μια άποψη.