Μέρκελ: Εμπάργκο όπλων και κυρώσεις για την Αίγυπτο - Οι μεγάλες γεωπολιτικές προεκτάσεις πίσω από μια "μικρή" δήλωση.

Την απαγόρευση πώλησης όπλων στην Αίγυπτο στο πλαίσιο μιας συντονισμένης αντίδρασης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη βία που μαστίζει τη χώρα προτείνει η Γερμανία.

Μιλώντας στο γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό ZDF η Merkel είπε πως οι εξαγωγές όπλων «θα πρέπει να υπόκεινται σε μέτρα που δείχνουν ξεκάθαρα το σκεπτικισμό μας σε σχέση με όσο συμβαίνουν στην Αίγυπτο αυτή τη στιγμή». «Όσο περίπλοκη και να είναι η πολιτική κατάσταση, η βία δεν αποτελεί λύση», πρόσθεσε. «Κανείς, είτε ανήκει στο στρατό, είτε όχι, δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί βία κατά των πολιτών».

...και ίσως θα ήθελε να συμπληρώσει ότι η οικονομική βία κατά των πολιτών και η εξαθλίωση των λαών μέσω των πολιτικών λιτότητας και των μνημονίων είναι επιτρεπτή, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Αλήθεια όμως, γιατί η Γερμανία κάνει αυτήν την πρόταση για την Αίγυπτο; Πως ξάφνου και σε αντίθεση με τα όσο μας έχει συνηθίσει η Γερμανική εξωτερική πολιτική, ενεργοποιείται εντόνως στα πράγματα της λεγόμενης Αραβικής άνοιξης; Έχει συμφέροντα η Γερμανία στην Βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή και πως και σε τι βαθμό έχει εμπλακεί στα τεκταινόμενα αυτών των περιοχών; Σχετίζεται η Γερμανία με την λεγόμενη ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και την δημιουργία ενός σύγχρονου χαλιφάτου στον Μουσουλμανικό κόσμο; Οι απαντήσεις που μπορούμε να λάβουμε σε αυτά τα ερωτήματα είναι κρίσιμες και έχουν τεράστιο γεωπολιτικό αντίκτυπο για την σταθερότητα και την ασφάλεια της Μεσογείου. Και προφανώς οι δυναμικές που δημιουργούνται σε αυτό το επίπεδο από τις δραστηριότητες της “φίλου και σωτήριας” χώρας δεν είναι καθόλου θετικές για εμάς, αλλά πιθανά ακόμα και για όλον τον κόσμο! Και δεν πρόκειται για συνωμοσιολογία. Δεδομένα, γεγονότα και καταστάσεις που προκύπτουν εξ αντανακλάσεως από αποτελέσματα πραγμάτων μαρτυρούν ότι κάτι τέτοιο όχι μόνο υφίσταται αλλά έχει ήδη ξεκινήσει και συντελείται.

Πριν προχωρήσουμε όμως, θα ήταν σκόπιμο και μέσω μιας σύντομης μακροσκοπικής προσέγγισης, να αναγνώσουμε τον Ισλαμικό κόσμο και να κατανοήσουμε το τι είναι αυτό το περιβόητο πράγμα που αποκαλείται Αραβική άνοιξη.

Πέρα από τα ζητήματα πίστης, αυτό που δυστυχώς έχει διαπιστωθεί ανά τις εποχές και κυριότερα στον μεταπολεμικό κόσμο, είναι ότι το Ισλάμ είναι πρωτεύοντος πολιτικό και δευτερεύοντος θρησκευτικό. Ο διαχωρισμός του ρόλου του κράτους από την θρησκεία είναι πολύ ασαφής στις μουσουλμανικές χώρες, για να μην πούμε ταυτόσημος, με τις ελάχιστες αυτές εξαιρέσεις των κοσμικών κρατών να επαληθεύουν τον κανόνα. Ένας κανόνας όμως ο οποίος περιορίζει όλο και περισσότερο τις εξαιρέσεις αφού τα άλλοτε κοσμικά μουσουλμανικά κράτη φθίνουν συνεχώς σε αριθμό, με την Ινδονησία ίσως μόνο πια και κάποια άλλα μικρότερα κράτη, να αποτελούν τους εκπροσώπους αυτού του τύπου κρατών, που όμως σήμερα, ακόμα και αυτό τελείται υπό αίρεση.

Από την Αραβική άνοιξη στον Αραβικό... χειμώνα;

Από την δυτική και κεντρική Αφρική μέχρι την κεντρική Ασία, τον νότιο ανατολικό Ινδικό ωκεανό και τις παρυφές του Ειρηνικού, το ισλάμ αποτελεί έναν κόσμο που καταλαμβάνει έναν πολύ σημαντικό και στρατηγικό γεωγραφικό χώρο. Εμπορικές οδοί, ενέργεια και άλλες πρώτες ύλες, όπως και ανθρώπινοι πόροι με ισχυρά δημογραφικά χαρακτηριστικά αποτελούν τον μεγάλο πλούτο αυτού του κόσμου, τον οποίο ιστορικά όλες οι αυτοκρατορίες προσπάθησαν, εν μέρη ή ολικά, να ελέγξουν, είτε προερχόντουσαν από τον ίδιο χώρο είτε έξω από αυτόν. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι όλες αυτές οι απόπειρες ελέγχου με την πολιτική έννοια του όρου, προκαλούσαν μια αντίδραση θρησκευτικού χαρακτήρα με έντονα στοιχεία εξτρεμισμού και φονταμενταλισμού. Αν αυτό ήταν “εσωτερικό” θέμα ανταγωνισμών, προέκυπταν συνήθως τοπικοί πόλεμοι και εμφύλιοι πίσω από τον μανδύα θρησκευτικών διαφορών. Αν η παρέμβαση ήταν “εξωτερική” τότε το σύνολο του Ισλάμ αντιδρούσε και παρά τις πιθανές εσωτερικές του διαφορές, συσπειρωμένο και ενιαίο πάλι πίσω από τον ίδιο θρησκευτικό μανδύα. Αυτήν την ιδιαιτερότητα πρώτες αντιλήφθηκαν οι ίδιες οι κατά τόπους και διεθνοποιημένες σήμερα ισλαμικές και μουσουλμανικές ελίτ. Είναι ένα εξαιρετικά ισχυρό εργαλείο που ελέγχοντας το μπορούν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους. Πέρα όμως από αυτό, αυτό που αντιλαμβάνονται είναι ότι διαμέσου αυτής της ιδιαιτερότητας αυτό που επίσης μπορεί να επιτευχθεί είναι η ενοποίηση όλου του Ισλάμ κάτω από ένα κεντρικό πολιτικό και διοικητικό σύστημα, προφανώς πάλι πίσω από τον μανδύα της θρησκείας, κάτι σαν ένα “μοντέρνο” χαλιφάτο για το οποίο πολύς λόγος γίνεται τον τελευταίο καιρό.

...εμφύλιος στην Συρία.

Δύο ωστόσο είναι τα κυριότερα προβλήματα αυτού του δρόμου. Το ένα αφορά τις αντιπαλότητες που αυτές οι ελίτ έχουν μεταξύ τους για το ποιος θα βγει “καβάλα στο άλογο” απέναντι σε αυτό το διακύβευμα και το δεύτερο, αφορά τα κοσμικά μουσουλμανικά κράτη τα οποία θα στεκόντουσαν αντίθετα σε μια τέτοια προοπτική. Πέρα επίσης από τα θρησκευτικά δόγματα του Ισλάμ τα οποία ταυτίστηκαν με διάφορους ρόλους και πολιτικές, αυτό που μακροσκοπικά μπορούμε πια σήμερα να δούμε ως η δυνητική διαμόρφωση ενός, μεταβατικού ωστόσο, σύγχρονου συστήματος δομών και πραγμάτων, είναι από την μία την συνεχή παρακμή και διάλυση των Μουσουλμανικών κοσμικών κρατών τα οποία μεταλλάσσονται προς μια κατεύθυνση ισχυροποίησης της θρησκείας και των θρησκευτικών παραδόσεων στις κοινωνίες και τις πολιτικές τους, τηρώντας ωστόσο κάποια πρόσημα δυτικόστροφης μετριοπάθειας π.χ Τουρκία και από την άλλη η ενίσχυση ακόμα πιο ακραίων τάσεων που ακόμα και το σκληροπυρηνικό και φονταμενταλιστικό Ιράν αντιπαλεύεται π.χ αντικαθεστωτικοί στη Συρία, Λιβύη, κτλ.

Συρία, όπως λέμε Στάλινγκραντ της νέας τάξης;

Αυτή η σύγχρονη εικόνα του Ισλάμ δεν είναι τίποτα παραπάνω από τα αποτελέσματα ζυμώσεων και ανταγωνισμών που υπέβοσκαν για πολλά χρόνια στο εσωτερικό του και τα οποία συνεπικουρούμενα και από άλλα κοινωνικά, οικονομικά και γεωστρατηγικά (εκ παρεμβάσεων τρίτων) αίτια εμπεδώθηκαν συμπυκνωμένα μέσα από την λεγόμενη Αραβική άνοιξη η οποία με την σειρά της αλλάζει και μεταμορφώνει αυτόν τον κόσμο με ραγδαίους και βίαιους πολλές φορές ρυθμούς και τρόπους. Μια μεταμόρφωση που η κατάληξή της και παρά τα σενάρια και τις υποθέσεις εργασίας, μόνο ως ασαφής μπορεί να χαρακτηριστεί. Και αυτή είναι η ασάφεια που συνδυασμένη με την ρευστότητα του τι μέλλει γενέσθαι με την οικονομική κρίση στην ευρωζώνη αλλά και τις παγκοσμιοποιημένες προεκτάσεις αυτής, δημιουργεί έναν έντονο προβληματισμό ως σχεδόν τρόμο σε πολλά κυβερνητικά επιτελεία διάφορων μεγάλων χωρών αλλά και σε πολλά κέντρα αποφάσεων της διεθνοποιημένης ελίτ. Και το μείγμα αυτό θα μπορούσε να γίνει ακόμα πιο εκρηκτικό αν συνυπολογιστεί ότι κάποιες άλλες διεθνοποιημένες ελίτ όχι μόνο προσβλέπουν σε ευκαιρίες από αυτήν την ρευστότητα αλλά προσπαθούν να την ελέγξουν και κατευθύνουν σύμφωνα με τις δικές τους σκοπιμότητες, συμφέροντα και επιδιώξεις. Διαφορετικές “ματιές” για τα πράγματα που φέρνουν αυτές τις ελίτ σε αντιπαράθεση και ανταγωνισμό όπως π.χ η αντιμετώπιση του εμφυλίου στην Συρία όπου Βρετανία, Γαλλία, Τουρκία και Γερμανία έχουν διαφορετική στάση από αυτήν της Ρωσίας και ενδεχομένως, όπως αρχίζει να εξυφαίνεται, και από αυτήν των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Και να μην παραλείψουμε βέβαια σε αυτό και την εμπλοκή των γαλαζοαίματων οικογενειών των Αραβικών χωρών του Κόλπου που ο ρόλος τους γενικότερα είναι πολύ σημαντικός στα τεκταινόμενα αλλά και σε αυτήν την μεταμόρφωση που διαδραματίζεται στον Ισλαμικό και αραβικό κόσμο.

Ανάμεσα λοιπόν σε αυτούς τους “παίχτες”, η Γερμανία αρχίζει και εμφανίζει με τα πράγματα αυτά μια δραστηριοποίηση και εντατικοποίηση της εμπλοκή της για την οποία δεν μας είχε συνηθίσει. Και είναι μάλλον εντυπωσιακή για τα δεδομένα, αυτή η τελευταία τοποθέτηση δια στόματος Καγκελαρίου Μέρκελ που ζητά ουσιαστικά από την διεθνή κοινότητα και την Ε.Ε να επιβάλουν και τάχα υπό το φως των πρόσφατων αιματηρών ταραχών, εμπάργκο όπλων στην Αίγυπτο και στο καθεστώς που ανέτρεψε τον υποστηριζόμενο από την Μουσουλμανική Αδελφότητα πρόεδρο Μόρσι.

Στην πραγματικότητα όμως, η Γερμανία έχει εδώ και πολύ καιρό παρέμβει και σχεδόν εμπλακεί, στα πράγματα της Αραβικής άνοιξης από μια διπλωματική θέση προκαλύψεως μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και του προσκηνίου. Ο ρόλος της σε πολλούς αναλυτές προσομοιάζει σε αυτόν της Γιουγκοσλαβικής κρίσης όπου εκεί η Γερμανία και διαπιστωμένα πια, συνετέλεσε στην διάλυσή της εν λόγω, πρώην πια, χώρας. Τότε η Γερμανία επιχειρούσε πίσω από τους “ώμους” των ΗΠΑ οι οποίες ως μπροστάρηδες ανέλαβαν να τακτοποιήσουν τα “χατίρια” της φίλης τους. Χατίρια για το οποία σήμερα οι ίδιοι Αμερικάνοι ή τουλάχιστον μια σημαντική μερίδα από τις ελίτ της, χαρακτηρίζουν αυτά ως απερίσκεπτα ή ακόμα και ηλίθια.

Χαρακτηριστικό αυτής της διαπίστωσης αποτελεί ένα εξαιρετικό άρθρο του Ρόμπερτ Ε. Κάπλαν (Robert E. Kaplan – ψευδώνυμο του Robert D. Kaplan που είναι μέλος του stratfor), διάσημου αναλυτή και συγγραφέα με τίτλο “οι ΗΠΑ βοηθούν στην αναδόμηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας” (The U.S. Helps Reconstruct the Ottoman Empire) που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Gatestone Institute, ένα από τα μεγαλύτερα Αμερικανικά ινστιτούτα γεωπολιτικών αναλύσεων και δεξαμενή σκέψης (think tank), με επιρροές σε μεγάλες μερίδες της Αμερικανικής ελίτ, πολιτικούς αλλά και, όπως συχνά λέγεται, στην παρούσα διακυβέρνηση Ομπάμα.

Σε αυτό του το άρθρο λοιπόν ο Κάπλαν προβληματίζεται για το αν είναι σώφρων για την Αμερική να υποστηρίξει και δοθείσας ευκαιρίας της Αραβικής άνοιξης, με απερίσκεπτο μάλιστα τρόπο την δημιουργία μια νέας Οθωμανικής αυτοκρατορίας ή ενός μοντέρνου Χαλιφάτου, που είναι περισσότερο μια επιδίωξη των Γερμανικών ελίτ (!), παρά μια συμφέρουσα προοπτική για τις ΗΠΑ. Εμπεριστατώνει μάλιστα αναλύοντας τις μέρες της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας ως τον προπομπό μια τέτοιας σκοπιμότητας για την οποία οι ΗΠΑ τότε, με επιπόλαιο και απερίσκεπτο τρόπο συνέδραμαν χωρίς ίσως να μπορούσαν να αντιληφθούν το βάθος των πραγμάτων που αυτές τους οι ενέργειες θα προκαλούσαν στο εγγύς μέλλον. Και ο Κάπλαν είναι μάλλον “ήπιος” σε σχέση με κάποιους άλλους ιδίου διαμετρήματος αναλυτές που χρησιμοποιούν πολύ πιο σκληρές εκφράσεις και τοποθετούνται για το ίδιο ή σχετικά με αυτό θέμα, με πολύ πιο έντονο, επικριτικό και κατηγορηματικό ύφος.

Οθωμανική αυτοκρατορία 1609

Αναφέρει μάλιστα χαρακτηριστικά για τον ρόλο της Γερμανίας στην Αραβική άνοιξη και την επιδίωξή της για την δημιουργία του σύγχρονου χαλιφάτου “... συνάντησα μια κατηγορηματική και σαφή αναφορά για τον ρόλο της Γερμανίας – ειδικά για τον πόλεμο κατά του καθεστώτος Άσαντ στην Συρία – σε άρθρο του Τζων Ρόσενταλ “Γερμανικές μυστικές υπηρεσίες: η Αλ Κάιντα στην Συρία” στην διαδικτυακή έκδοση των Τάιμς Ασίας (Asia Times), που αναφέρει ότι η Γερμανική κυβέρνηση υποστηρίζει τους επαναστάτες και τον στρατιωτικό τους βραχίωνα, το Συριακό Εθνικό Συμβούλιο (Syrian National Council – SNC) εναντίον του Άσαντ. Και ότι, η Γερμανική κυβέρνηση δια ταξινόμησης ως απορρήτου, για <<λόγους εθνικού συμφέροντος>>, του περιεχομένου αρκετών αναφορών της BND (Γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών) και σχετικά με την 25η Μαΐου 2012 και την σφαγή πολιτών στην Συριακή πόλη Χόουλα, για την οποία είχε κατηγορηθεί ο Άσαντ, ότι στην πραγματικότητα αυτή είχε διαπραχθεί από τους επαναστάτες. Και επίσης ότι <<το Γερμανικό υπουργείο εξωτερικών συνεργάζεται στενά με εκπροσώπους της Συριακής αντιπολίτευσης για να αναπτύξουν από κοινού στέρεα σχέδια για μια πολιτική μετάβαση στην Συρία μετά την πτώση του Άσαντ>>. Μέχρι τώρα λοιπόν η Γερμανική πολιτική που κρατά κρυμμένο τον ηγετικό της ρόλο στην προσπάθεια αναδόμησης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας δείχνει να έχει πετύχει...”. Προφανώς ο Κάπλαν δεν είναι κάποιος τυχάρπαστος συνωμοσιολόγος, όπως και πολλοί άλλοι με τις ίδιες θέσεις. Το αντίθετο μάλιστα γιατί απλά δεν θα μπορούσε να γράφει άρθρα σε τέτοιου βεληνεκούς οργανισμούς και ινστιτούτα. Και μην ξεχνάμε επίσης το επίπεδο πληροφόρησης που διαθέτει ένα τέτοιο πρόσωπο...

Όπως επίσης να μην απορούμε και για τις “διαρροές” του, βαπτισθέντος από τα υποκούλτουρα Ελληνικά συστημικά μέσα ως “υπερκατασκόπου”, Έντουαρντ Σνόουντεν της NSA για το ότι οι Αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ταξινομούν την Γερμανία στην ίδια κατηγορία με χώρες όπως το Ιράν και την Βόρειο Κορέα... προφανώς η πρόσφατη τοποθέτηση της κυρίας Μέρκελ για τα περί επιβολής εμπάργκου όπλων στην Αίγυπτο, γίνεται με τρόπο που εκδηλώνει πια στο προσκήνιο την Γερμανική εξωτερική πολιτική στα θέματα της Αραβικής άνοιξης, όχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά γιατί απλά είναι υποχρεωμένη να το κάνει αυτό επειδή δεν υπάρχουν πια οι Αμερικανικοί “ώμοι” όπως άλλοτε! Είναι μια κρίσιμη μικρή λεπτομέρεια που σε συνδυασμό και με πολλές άλλες, δείχνει ότι οι Αμερικάνοι όχι μόνο δεν προσφέρουν τώρα πια προκαλύμματα στην Γερμανία αλλά έχουν και τελείως διαφορετικές απόψεις μαζί τους ως σε ορίου σύγκρουσης μάλιστα. Και η διαφορά ανάμεσα στις δύο όχθες του Ατλαντικού ως προς τα οικονομικά ζητήματα της αντιμετώπισης της κρίσης στην Ευρώπη, για τα οποία όλοι πια με τον έναν ή τον άλλον τρόπο γνωρίζουμε, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κορυφή του παγόβουνου για άλλα ακόμα πιο σοβαρά ζητήματα που σοβούν στης Αμερικανογερμανικές σχέσεις.

αλ-Σίσι

Η πρόταση αυτή των Γερμανών, για το εμπάργκο όπλων δηλαδή στην Αίγυπτο, στοχοποιεί ουσιαστικά τους “πραξικοπηματίες” και τον αντιστράτηγο αλ-Σίσι οι οποίοι ανέτρεψαν τον πρόεδρο Μόρσι που υποστηρίζεται από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι πέρα από την σχηματοποίηση τους ως πολιτικός και κομματικός φορέας στην Αίγυπτο, αποτελούν ουσιαστικά μια ευρύτερη οργάνωση εν είδη αδελφότητας που έχει πανισλαμικά χαρακτηριστικά και δραστηριοποιείται μέσα σε όλον τον μουσουλμανικό κόσμο. Η ισχύς τους και οι επιρροές τους πολύ μεγάλες και ένα από τα πράγματα τα οποία προωθούν ως πολιτική ιδεολογία πίσω από τον μανδύα της θρησκείας, είναι η ενοποίηση του Ισλάμ και των μουσουλμανικών χωρών κάτω από μια ιδιόμορφη πολιτική και διοικητική οντότητα που προσομοιάζει σε αυτήν και από άλλες εποχές, της Μεγάλης Πύλης του μεγάλου Χαλιφάτου ή δηλαδή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

...υπέρ του Μόρσι

Αλήθεια όμως, ποιος υποστηρίζει και χρηματοδοτεί, για να το πούμε απλά, την Μουσουλμανική Αδελφότητα; Πολύς λόγος γίνεται για κεφάλαια και πολιτική στήριξη από χώρες του Κόλπου και της Ευρώπης. Δεν μπορούμε να πούμε ωστόσο με σιγουριά ότι σε αυτές συμμετέχει και η Γερμανία. Η πολιτική υποστήριξη όμως που αυτή φανερά επιδεικνύει στους Αδελφούς Μουσουλμάνους της Αιγύπτου αλλά και αλλού, είναι δεδομένη και αναμφισβήτητη. Αν τώρα λοιπόν και σε αυτό το σημείο υποθέσουμε και σε συνάρτηση με τα όσα ο Κάπλαν περιγράφει, ότι η Γερμανία ενεπλάκη άμεσα στην άνοδο του προέδρου Μόρσι και της Μουσουλμανικής αδελφότητας στην Αίγυπτο μετά την ανατροπή του καθεστώτος Μουμπάρακ (σημειωτέων, κοσμικού καθεστώτος), αυτή τελικά (η υπόθεση) καταλήγει να είναι κάτι περισσότερο από βάσιμη. Η τελευταία τους δε τοποθέτησή για τα περί εμπάργκου όπλων (και πιθανά και οικονομικών κυρώσεων!) επαληθεύει του λόγου το αληθές. Και έχει νόημα κάτι τέτοιο, δηλαδή οι κυρώσεις, αν απλά αναλογιστούμε ότι το παρών καθεστώς στην Αίγυπτο, αυτό δηλαδή που με την σειρά του ανέτρεψε τον Μόρσι, δείχνει και εξ αποτελέσματος ότι δεν εξυπηρετεί τις Γερμανικές σκοπιμότητες και επιδιώξεις. Με λίγα λόγια, οι Γερμανοί συντέλεσαν στην πτώση του Μουμπάραγκ, την άνοδο των Αδελφών Μουσουλμάνων και του Μόρσι και τώρα αυτό το καθεστώς το οποίο προέκυψε από την ανατροπή του τελευταίου είναι εχθρικό σε αυτούς για αυτό και το “πυροβολούν”.

Ποιος όμως πρόκειται να “εισπράξει” την επιβολή πιθανών κυρώσεων που θέλει η Γερμανία να επιβάλει στην Αίγυπτο; Μα οι ΗΠΑ! Ας μην ξεχνάμε ότι αυτές ουδέποτε χρησιμοποίησαν τον όρο “πραξικόπημα” για την ανατροπή του Μόρσι. Το αντίθετο μάλιστα. Μέσω μιας διφορούμενης, σκόπιμης ωστόσο, ρητορείας οι Αμερικάνοι ουσιαστικά “έκλεισαν το μάτι” σε αυτό το “πραξικόπημα”. Μάλιστα και πολύ σιωπηλά και σε συνεννόηση με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ φαίνεται να συνεργάζεται με τους “πραξικοπηματίες” στην περιοχή του Σινά όπου οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι άλλα και άλλες εξτρεμιστικές φατρίες έχουν πάρει τα όπλα.

Την πρόταση αυτή της Γερμανίας ωστόσο μέσα στις ΗΠΑ την υποδέχτηκαν με έντονες εσωτερικές διαφωνίες. Ο τύπος και οι πολιτικοί όσο και οι διανοούμενοι και τα think tanks φαίνονται διχασμένα. Υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν αυτήν την πρόταση, όπως ο γερουσιαστής Μακέιν και πρώην αντίπαλος του Ομπάμα στις τελευταίες προεδρικές εκλογές το 2012 ο οποίος επίσης υποστηρίζει θερμά και την στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ στην Συρία – να μην απορούμε λοιπόν που οι Γερμανοί είχαν εκδηλωθεί αναφανδόν υπέρ του - και από την άλλη, υπάρχουν αυτοί, που αποτελούν και την πλειοψηφία, οι οποίοι είναι ενάντια σε αυτήν την πρόταση.

Αυτή η διαφωνία όμως έχει τεράστιο ενδιαφέρον αλλά και πολύ μεγάλη σημασία για τις ίδιες τις ΗΠΑ. Και αυτό γιατί υποδηλώνει ουσιαστικά ότι η Αμερικανική ελίτ είναι διχασμένη σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και όχι μόνο, αλλά το σημαντικότερο είναι ότι αυτός ο διχασμός βγαίνει πια στο προσκήνιο και εκδηλώνεται με τρόπο που για όποιον γνωρίζει τα Αμερικάνικα πράγματα, φαντάζει ως μια “ανορθόδοξη” και “ανεπίτρεπτη” κατάσταση υπό την λογική, ως και σε σημείου δόγματος, ότι η Αμερικάνικη εξωτερική πολιτική είναι δομημένη κατά τρόπον που δεν μπορεί να αμφισβητείται εκ των έσω, τουλάχιστον δημόσια. Και η διαφωνία για διάφορα θέματα της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό μαρτυρώντας επίσης ότι κάτι έχει αλλάξει στο πολιτικό υπόβαθρο της χώρας, στους συσχετισμούς των ελίτ αλλά τελικά και στην ίδια την εξωτερική πολιτική της.

Την τελευταία φορά που κάτι τέτοιο είχε συμβεί με τέτοια ένταση στην Αμερική ήταν στις παραμονές του 2ου παγκοσμίου πολέμου. Όταν ο Φραγκλίνος Ρούζβελτ εξελέγη το 1937 για δεύτερη φορά στην προεδρία των ΗΠΑ, ένα από τα προεκλογικά διακυβεύματα το οποίο εντάθηκε και μετά τις εκλογές, ήταν το κατά πόσο οι ΗΠΑ θα διεθνοποιούνταν ή θα επέμειναν στον απομονωτισμό. Το ενδιαφέρον ήταν ότι οι λεγόμενοι απομονωτιστές προερχόντουσαν από πολιτικούς χώρους της Αμερικάνικης “σκληρής δεξιάς” και από διάφορες άλλες ελίτ που, ως οξύμωρο, την ίδια στιγμή που μιλούσαν για απομονωτισμό σχεδόν ταυτόχρονα πολλοί από αυτούς μιλάγανε και για σύμπλευση των ΗΠΑ με την ναζιστική Γερμανία.

Ομπάμα-Ρούζβελτ, εποχές παράλληλες;

Μόνο που πολλοί τότε και ακόμα περισσότεροι λίγο μετά το τέλος του πολέμου, λέγανε ότι ακόμα και αν επιλέγονταν η απομόνωση αυτός που ουσιαστικά θα έβγαινε κερδισμένος και θα εξυπηρετούταν θα ήταν ουσιαστικά η Γερμανία. Η έκβαση του πολέμου αν οι ΗΠΑ παρέμεναν ουδέτερες σίγουρα θα ήταν πολύ διαφορετική και πιθανά θα οδηγούσε στην εγκαθίδρυση της, όπως και τότε πάλι εξαγγελθείσας, νέας τάξης πραγμάτων στην Ευρώπη και τον κόσμο. Η διαμάχη εκείνη την εποχή πάνω σε αυτά τα θέματα ήταν έντονη και είχε πραγματικά διχάσει την Αμερικανική κοινή γνώμη όπως και τις διάφορες Αμερικανικές ελίτ. Κάπως έτσι και σήμερα... και είναι ένας λόγος αυτός, όπως τότε και ο Ρούζβελτ, όπου ο Λευκός Οίκος σήμερα έχει μια πραγματικά διφορούμενη στάση στα διεθνή πράγματα. Η ρητορεία είναι η ίδια, ελαφρός ίσως αλλαγμένη, με αυτήν που ήταν όπως ήταν. Εύλογο αυτό γιατί ο Λευκός Οίκος θα πρέπει να τηρήσει κάποιες ισορροπίες στο εσωτερικό κυρίως της χώρας αφού θα πρέπει με κάποιον τρόπο να κρατήσει υπό έλεγχο τα ώτα και όχι μόνο, ενός σύνθετου ακροατηρίου, την ίδια στιγμή όμως που τελικά πράττει διαφορετικά πράγματα ή αναστέλλει άλλα μέσα από ήξεις αφήξεις και εμφανιζόμενος τελικά ως “αναποφάσιστος” ορίζει σε ένα άλλο επίπεδο ανάλυσης την ουσιαστική εξωτερική πολιτική της χώρας. Ένα παράδειγμα; οι εξαγγελίες του Λευκού Οίκου για εξοπλισμό των ανταρτών στη Συρία ουδέποτε τελικά έχουν υλοποιηθεί, τουλάχιστον στον βαθμό που υποσχόντουσαν. Όπως επίσης και παρά τις απειλές, καμία ζώνη απαγόρευσης πτήσεων δεν έχει επιβληθεί πάνω από την Συρία και ενώ ο τραγικός εμφύλιος στην χώρα αυτή μαίνεται για περισσότερα από δύο χρόνια επιτρέποντας ουσιαστικά στον Άσαντ να στέκει όχι μόνο ακόμα όρθιος, αλλά να προσβλέπει και σε πιθανή επικράτηση. Προφανώς και ο ρόλος της Ρωσίας στην συγκεκριμένη υπόθεση ήταν και είναι πολύ σημαντικός. Ωστόσο η “αναποφάσιστη” στάση και των ΗΠΑ ήταν αυτή που συνέβαλε με τον τρόπο της στο προαναφερθέν αποτέλεσμα! Να μην παρεξηγούμαστε όμως, δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ εμμέσως υποστηρίζουν τον Άσαντ. Το αντίθετο μάλιστα, απλά οι "χρωματισμοί" των ανταρτών που έχουν κυριαρχήσει προβληματίζουν τους Αμερικάνους για το αν την επόμενη μέρα θα ήταν "καλύτεροι" του στυγνού δικτάτορα Άσαντ...

Και μέσα σε όλα αυτά, εμφανίζεται και ο “άμεσα ενδιαφερόμενος” όπου αρχικά αποσύρει τους πρεσβευτές του από την Αίγυπτο και στην συνέχεια δηλώνει, λίγο μετά την πρόταση Μέρκελ, “Ξέρετε αυτό που λένε, ότι στην Αίγυπτο η δημοκρατία δεν στηρίζεται στις κάλπες. Ποιος βρίσκεται πίσω απ' αυτό; Το Ισραήλ”, δήλωσε λοιπόν στην Άγκυρα στη διάρκεια συγκέντρωσης του κόμματός του, του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), που έχει τις καταβολές του στο ισλαμιστικό κίνημα και εμμέσως στην Μουσουλμανική Αδελφότητα, ο Ερντογάν! Αλήθεια, είναι μια δήλωση μεγατόνων αν αυτή αναχθεί στο σύνθετο και μεγάλων διακυβευμάτων γεωπολιτικό επίπεδο συσχετισμών και διπλωματικών παιγνίων. Και αυτό όχι τόσο πολύ και παρά το “συγνώμη” του Νετανιάχου, ότι ξανά γκρεμίζονται οι Τουρκοϊσραηλινές σχέσεις. Αλλά κυρίως επειδή πίσω από αυτήν την δήλωση ο Ερντογάν φωτογραφίζει ουσιαστικά τις ίδιες τις ΗΠΑ! Είναι βάσιμο αυτό αν αναλογιστεί κανείς και το συνδυάσει με τους πρόσφατους κλυδωνισμούς που υπέστησαν οι Αμερικανοτουρκικές σχέσεις με αφορμή τα επεισόδια της πλατείας Ταξίμ.

Μέρκελ και Ερντογάν

Γιατί όμως τέτοια αντίδραση από τον Ερντογάν; Θα μπορούσε να πει κάποιος, μήπως επειδή οι ΗΠΑ και σαφώς και το Ισραήλ είπαν “γιόκ” Χαλιφάτο και “γιόκ” εσύ Τουρκία Χαλίφης; Μήπως για τον ίδιο λόγο και οι Γερμανοί το “πήραν πάνω τους” και αυτοί με την σειρά τους ως ένα νέο Imperium και “καπελώνοντας” τις ΗΠΑ, βγαίνουν μονομερώς και μιλούν για κυρώσεις εναντίον της Αιγύπτου; Και πράγματι οι Γερμανοί έχουν συγκαλέσει έκτακτη σύνοδο στην Ε.Ε για το θέμα αυτό παρακάμπτοντας επιδεικτικά τον OHE και το συμβούλιο ασφαλείας.

Θα έχει λοιπόν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον αν η Ε.Ε και η Γερμανία προχωρήσουν σε μια τέτοια μονομερή πράξη. Αν συμβεί κάτι τέτοιο τότε θα έχουμε πολλαπλασιασμό του “διατλαντικού” ρήγματος το οποίο έχει ήδη δημιουργηθεί και βαθαίνει μέρα με την ημέρα. Προφανώς οι ΗΠΑ μπορεί να αναγκαστούν να ακολουθήσουν στις κυρώσεις, αλλά ήδη το γόητρό τους έχει χτυπηθεί άσχημα και θα χειροτερέψει αν πράξουν κάτι τέτοιο. Και το χτύπημα αυτό το επέφερε η Γερμανία! Μένει όμως πραγματικά να δούμε ποια θα είναι η αντίδραση των ΗΠΑ και βεβαίως σε δεύτερο επίπεδο του Ισραήλ.

Οι ΑΟΖ στην Ν.Α Μεσόγειο.

Παράλληλα όμως με όλα αυτά, υπάρχουν και σοβαρά δεδομένα που δημιουργούνται από την ανατροπή του Μόρσι και που εξ αντανακλάσεως αφορούν και την Ελλάδα. Μάλλον με τρόπο θετικό. Μην ξεχνάμε ότι η Αίγυπτος επί Μόρσι είχε κάνει στροφή 180 μοιρών στα θέματα της ΑΟΖ που αφορούν βασικά την Κύπρο. Ενώ οι Κύπριοι και οι Ισραηλινοί τα “είχαν βρει” με τον Μουμπάραγκ για αυτά τα θέματα, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για τις έρευνες υδρογονανθράκων στις δικές τους ζώνες (της Κύπρου και του Ισραήλ δηλαδή), ο Μόρσι και οι Αδελφοί μουσουλμάνοι απέρριψαν τις συμφωνίες αυτές. Πέραν όμως του αμιγούς ενεργειακού ζητήματος που αυτή η μεταστροφή της Αιγύπτου δημιουργούσε, αν σήμερα ακόμα ο Μόρσι ήταν στην θέση του, η Κύπρος θα βρισκόταν σε υπερβολικά δυσμενή διαπραγματευτική θέση συνεπικουρούμενης και της επέλασης των Γερμανικών μνημονίων στην Μεγαλόνησο, μπροστά στην πολυσυζητημένη έλευση ενός νέου σχεδίου για την λύση του Κυπριακού. Τώρα όμως που το καθεστώς Μόρσι στην Αίγυπτο δεν υφίσταται, το θέμα αυτό της ΑΟΖ τίθεται ως μετέωρο εξουδετερώνοντας σημαντικές πηγές πιέσεων για την Κυπριακή πλευρά και βεβαίως για την Ισραηλινή εμμέσως, που πλέον έχει κρίσιμα συμφέροντα στην Κύπρο λόγω της συνεργασίας τους στα ενεργειακά θέματα και πολλά εξαρτώνται για αυτά από το τι θα περιέχει αυτό το νέο σχέδιο.

Μόσχας- Τελ Αβίβ... φιλία που δυναμώνει συνέχεια.

Κατ' επέκτασιν, το χρονικό σημείο όπου έγινε η ανατροπή του Μόρσι μπορεί να συνδεθεί και με τις πολύ-αναμενόμενες διαπραγματεύσεις, της γνωστής ως Γενεύη 2, για το Συριακό ζήτημα όπου εκτός των ΗΠΑ, Ρωσία και άλλων, θα συμμετέχει και το Ιράν με τον νεοεκλεγέν και μετριοπαθή χαρακτηρισμένο πρόεδρό Ροχανί. Με αυτά και με αυτά, ένα νέο οξύμωρο με όρους ανάγνωσης των πραγμάτων από άλλες, όχι πολύ μακρινές εποχές, αναδύεται από την Αραβική άνοιξη. Το φονταμενταλιστικό και “σκληρό” καθεστώς του Ιράν αρχίζει να φαντάζει σαν όαση μπροστά στα ρεύματα που η Αραβική άνοιξη φέρνει. Ακόμα και οι μεγάλοι πολέμιοι του Ιράν, το Ισραήλ και οι ΗΠΑ αρχίζουν κατά τρόπον τινά να αποδέχονται αυτήν την διαπίστωση και ως μια φάρσα της ιστορίας, ανακαλύπτουν κοινές βάσεις ανησυχίας με αυτό για την Αραβική άνοιξη και τις εξελίξεις που αυτή μπορεί να φέρει στον Αραβικό και Μουσουλμανικό κόσμο. Περισσότερο δε μάλλον η Ρωσία που από καιρό έχει καλές σχέσεις με την Τεχεράνη και που αυτή ήταν η πρώτη που περίτρανα εξέφρασε τις ανησυχίες της για τα τεκταινόμενα στην βόρειο Αφρική και την Μέση Ανατολή. Προφανώς η Ρωσία έχει τους δικούς της πολύ μεγάλους φόβους. Η διείσδυση της Αραβικής άνοιξης μέσω του μαλακού υπογαστρίου της από τον νότο στην δικιά της επικράτεια και τις άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες που έχουν μεγάλους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, είναι ένας καθαρός και άμεσος κίνδυνος. Και αν όντως οι Αμερικάνοι και οι Ισραηλινοί έχουν πει πράγματι “γιοκ” χαλιφάτο, να και που αυτοί οι τρεις τους έρχονται κοντά ο “ένας στον άλλον”. Πάντως ΗΠΑ και Ρωσία και για πολλούς άλλους και διάφορους λόγους τα έχουν ήδη “βρει” από καιρό τώρα... (Κάποιες εκφάνσεις για τις Αμερικανορωσικές σχέσεις μπορείτε να δείτε σε παλαιότερο άρθρο του 444 -ακολουθήστε τον σύνδεσμο κάνοντας κλικ εδώ-)

Με εμάς την Ελλάδα τι γίνεται όμως; Πώς όλο αυτό το περιβάλλον μας επηρεάζει; Οι συνειρμοί είναι εύλογοι. Τι δουλειά έχουμε εμείς να είμαστε προσδεδεμένοι στο Γερμανικό άρμα την στιγμή που αυτοί, οι Γερμανοί δηλαδή, επιχειρούν να ανασυστήσουν την Οθωμανική αυτοκρατορία; Είναι μάλλον μια ερώτηση που τα περικλείει όλα. Και που θα πρέπει ο καθένας από μόνος του να απαντήσει!

Εξαγορές μικρών λιμένων και μαρίνων στο Αιγαίο από Τουρκικά κεφάλαια, ενδιαφέρον εξαγοράς Ολυμπιακής και Aegean και πολλών άλλων τώρα που πωλούνται και σε τιμή ευκαιρίας, πάλι από Τουρκικά κεφάλαια, προξενείο και ζητήματα μειονοτήτων στην Θράκη, “καζαν-καζάν” στο Αιγαίο και την ΝΑ Μεσόγειο... Τουρκικά σήριαλ, προλειαίνεται κάτι; ή απλά “shit like this happen” σε έναν ελεύθερο – νεοφιλελεύθερο και παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό κόσμο όπου η επιχειρηματικότητα δεν έχει σύνορα;

444©